Η παράσταση, μια μουσική μεταφορά της cult τηλεοπτικής σειράς του 1994, δεν θυμίζει απλώς παντομίμα, αλλά την ενσωματώνει βαθιά στις ρίζες της. Συγγραφείς οι Johnny McKnight, Alan Cumming και Forbes Masson, οι δημιουργοί της σειράς, έχουν γεμίσει την παράσταση με αστεία που ξεπηδούν σε ένα διαπολιτισμικό κολάζ, αναφορές που εκτείνονται από τον Andrew Mountbatten-Windsor μέχρι τη Sheena Easton, δημιουργώντας ένα παραλήρημα αστείων και ατάκας. Ένα από αυτά, για το άσθμα, από μόνο του αρκεί για να δικαιολογήσει το εισιτήριο.
Ωστόσο, οι ρίζες της παντομίμας διαφαίνονται σε πολλά επίπεδα. Από την άμεση επικοινωνία με το κοινό και τα τραγούδια που ενώνουν την κοινότητα, μέχρι την υποβρύχια χορογραφία με φωσφορίζοντα σωληνάκια και την δισδιάστατη προσέγγιση του ξενοδοχείου Brigadoon, πλαισιωμένο από ταρτάν ταπετσαρία, σε μια εκθαμβωτικά ευρηματική σκηνογραφία του Colin Richmond. Μην παραλείψουμε έναν σκύλο μεγέθους ανθρώπου και δύο αλλαγές κοστουμιών στο κλείσιμο της αυλαίας. Ναι, είναι πραγματικά εκεί.
Με αυτό το χαρούμενο πνεύμα, επανασυνδεόμαστε όχι μόνο με τους Cumming (Sebastian Flight) και Masson (Steve McCracken), τους εύθραυστους αεροσυνοδούς μιας αεροπορικής εταιρείας χαμηλού κόστους, αλλά και με μια εκρηκτική Siobhan Redmond (Shona Spurtle), την αυστηρή προϊσταμένη τους, και έναν ανέμελο Patrick Ryecart (Captain Hilary Duff), τον παράφρονα πιλότο. Αυτό το “κληρονομικό καστ” υποστηρίζεται από μια ομάδα υψηλής ενέργειας, με επικεφαλής τους Rachael Kendall Brown, Louise McCarthy και Kyle Gardiner, που ζωντανεύουν τα εξαιρετικά τραγούδια του Masson. Τα τραγούδια αυτά, γεμάτα έξυπνες εσωτερικές ομοιοκαταληξίες, διαθέτουν μια ευρύτητα που αγγίζει τόσο το Broadway όσο και τη Eurovision, προσφέροντας γέλιο και ευρηματικότητα.
Η πλοκή, που θυμίζει το κόμικ Beano, περιλαμβάνει την απειλούμενη εξαγορά της Air Scotia από την UK Air και μια εκτροπή στο χρονικά παραμορφωμένο Τρίγωνο του Lower Largo. Ωστόσο, η φαινομενική απλότητα της πλοκής αποκαλύπτει μια βαθύτερη θεματική. Πίσω από τις καρτουνιστικές περιπέτειες, κρύβονται ερωτήματα παρόμοια με αυτά που έθεσε ο Rob Drummond στην προσαρμογή του The Broons: πώς μεγαλώνουμε με αξιοπρέπεια όταν ακόμα και οι δείκτες της εθνικής ταυτότητας φθείρονται; Μπορούμε να συμφιλιωθούμε με το παρελθόν και να ζήσουμε τη στιγμή; Η αυτοεικόνα μας, όπως και η ίδια η μορφή της παντομίμας, χρειάζεται ανανέωση;
Ωστόσο, ας μην γίνουμε υπερβολικά σοβαροί. Πάνω απ’ όλα, η παραγωγή του Andrew Panton για το Dundee Rep και το National Theatre of Scotland είναι μια μεγάλη, χαρούμενη γιορτή γέλιου.
