Η ανομιμότητα και η ωμότητα ενός ιδρύματος νεαρών παραβατών αποτελούν το σκηνικό για αυτή τη βρετανική ταινία, σε σενάριο του Nick Love (γνωστού από το “Marching Powder”) και σκηνοθεσία του Ashley Walters. Πρόκειται για έναν χώρο όπου οι τρομοκρατημένοι νεοεισερχόμενοι συνειδητοποιούν ότι μπορούν να επιβιώσουν μόνο εγκαταλείποντας την αθωότητά τους και την ευπρέπειά τους, υποτασσόμενοι στην εξουσία της συμμορίας ενός ψυχοπαθούς “top G”, κάτι που φυσικά περιλαμβάνει μια φρικτή δοκιμασία πίστης.
Σε αυτό το περιβάλλον, τα ναρκωτικά φτάνουν με drones, άνδρες με τατουάζ στα πρόσωπα ανταλλάσσουν βλέμματα με ψυχρή, αδιαπέραστη πρόκληση στην καντίνα, και οι μύτες και οι μπάλες στο τραπέζι του μπιλιάρδου έχουν μόνο έναν σκοπό: να προκαλέσουν σε κάποιον μια τρίμηνη παραμονή στην πτέρυγα νοσηλείας, ενώ οι υποπληρωμένοι φύλακες με τα κορδόνια και τα αταίριαστα πουλόβερ κοιτούν αλλού.
Ο Tut Nyuot υποδύεται τον Troy, ο οποίος μόλις έφτασε με προσωρινή κράτηση για συνωμοσία εκ προθέσεως φόνου. Έχοντας συναισθηματικά διαταραχθεί από την παραμελημένη, ευάλωτη μητέρα του Joy (Sharon Duncan-Brewster), αναπτύσσει αμέσως δεσμό με τον Krystian (Vladyslav Baliuk), ένα ντροπαλό Πολωνό παιδί σε κράτηση για μια χαοτική προσπάθεια διάρρηξης βιβλιοθήκης, με σκοπό να εισπνεύσει την κόλλα που χρησιμοποιείται για την επιδιόρθωση των βιβλίων. Απειλούνται από τον τρομακτικό Dion (Sekou Diaby), του οποίου τον κανόνα πρέπει να υπακούσουν· είναι επίσης επιφυλακτικοί απέναντι στον ύπουλο Mason (Ryan Dean).
Ο Stephen Graham υποδύεται τον Claypole, τον φροντιστή νεολαίας της μονάδας.
Πρόκειται για μια ταινία που, για εμένα, δεν διαθέτει την αφηγηματική ευρηματικότητα ή την πειστικότητα της συγκρίσιμης, υποψήφιας για Bafta, ταινίας για φυλακή “Wasteman”. Ο ρόλος του Graham είναι κάπως ηθικολογικός, και ειλικρινά δεν πίστεψα στον τρόπο που ξεδιπλώνεται η λυτρωτική τελική σκηνή, όπου συγκεντρώνει τους κρατούμενους για να τους μιλήσει για την ντροπή. Ωστόσο, αυτή η σκηνή, και η ταινία γενικότερα, διαθέτουν μια τολμηρή ιδεαλιστική πίστη στην δυνατότητα λύτρωσης (κάτι που το “Wasteman” δεν έχει, πραγματικά) και αμφισβητούν τον ετεροφυλοφιλικό ματσίλισμο του είδους.
Το “Animol” μας παρουσιάζει τις τρεις μορφές νομίσματος του κόσμου της φυλακής: τηλέφωνα, ναρκωτικά και σεβασμό. Τα δύο πρώτα μπορούν να μεταφερθούν αεροπορικώς με drone (όσοι της γενιάς μου θα χαμογελάσουν θυμούμενοι την γραφική οικονομία των “μουτρωτών”, δηλαδή των τσιγάρων, στην κωμωδία του BBC “Porridge” της δεκαετίας του ’70)· ο τρίτος είναι πιο άυλος. Ο Dion τον συσσωρεύει και τον διατηρεί μέσω μιας ατελείωτης, εξαντλητικής θεατρικής επίδειξης απειλής, η οποία περιλαμβάνει τον διορισμό συμβούλων που πρέπει να κρέμονται στο κελί του, και οι οποίοι πρέπει να παίζουν μεταξύ τους σαν σε αναγεννησιακό δικαστήριο. Ο Mason δεν έχει ταλέντο στην ηγεσία· είναι μοναχικός και μπορεί μόνο να εκπέμπει βίαιη κακεντρέχεια.
Όμως, υπάρχει και ένα τέταρτο αγαθό: τα μυστικά. Η γνώση αυτών, και η απειλή της αποκάλυψής τους, είναι μια επικίνδυνη επιχείρηση· η ειρωνεία είναι ότι ο εκβιβασμός θα αποτελέσει μια μαθησιακή διαδικασία – σχεδόν μια διαδικασία ενηλικίωσης – για τους κρατούμενους. Πρόκειται σίγουρα για μια ατελή ταινία, αλλά με ενσυναίσθηση και δυνατές ερμηνείες.
Το “Animol” προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.
