Μια σειρά φωτογραφιών, που ανατέθηκε από την Ιταλική Παραολυμπιακή Επιτροπή, αποτυπώνει τους κορυφαίους αθλητές της χώρας ενόψει των Παραολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι το 2024. Ο φωτογράφος, με εμπειρία από τη φιλμική φωτογραφία, επέλεξε το ψηφιακό μέσο, παραμένοντας όμως εξαιρετικά επιλεκτικός σε κάθε κλικ. Αν και προτιμά τις λήψεις σε εξωτερικούς χώρους και σε τοποθεσίες, η εργασία σε στούντιο αποδείχθηκε πρακτική επιλογή.
Για τον καλλιτέχνη, η φωτογραφία αποτελεί εργαλείο εξερεύνησης και κατανόησης, δίνοντάς του τη δυνατότητα να εμβαθύνει σε θέματα που τον ενδιαφέρουν. Μέσα από τον φακό, «ξεκλειδώνει» νέες πτυχές, ενημερώνοντας πρωτίστως τον εαυτό του. Στο παρελθόν, η φωτογραφική του ενασχόληση με τη σκηνή των rave τη δεκαετία του ’90 και με την πατρίδα του, το Rovigo, αποσκοπούσε στην κατανόηση και την προσέγγιση αυτών των κόσμων.
Στην περίπτωση της παραολυμπιακής σειράς, παρά την άγνοια για τους αθλητές, αφιέρωσε μισή ώρα σε κάθε συνάντηση για συζήτηση. Επικεντρώθηκε στην κατανόηση της προσωπικής πορείας τους, θέτοντας απλές ερωτήσεις για την καθημερινότητά τους, τις σχέσεις τους, τα ενδιαφέροντά τους στην τηλεόραση ή το ποδόσφαιρο. Η δημιουργία ενός πορτρέτου αντιμετωπίζεται ως συνεργασία, με τους αθλητές να εμπιστεύονται την καλλιτεχνική του προσέγγιση.
Η φωτογραφία, κατά τον ίδιο, πρέπει να είναι αυθόρμητη και ενστικτώδης. Μια τυχαία στιγμή, όπως ο Donato Telesca, παραολυμπιονίκης της άρσης βαρών, να ακουμπάει στο πάτωμα κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος, σε συνδυασμό με μια τυχαία ευρισκόμενη σκάλα στο στούντιο, αποτέλεσαν την έμπνευση για μια μοναδική λήψη από ψηλά. Αυτή η προσέγγιση, που μοιάζει περισσότερο με «κλέφτη» παρά με «ζωγράφο», χαρακτηρίζει την επιθυμία του να αποτυπώνει στιγμές με ρεπορταζιακό ύφος, χρησιμοποιώντας συνεχή φωτισμό αντί για φλας. Η απουσία προσχεδίου κατά τις εξωτερικές λήψεις, επιτρέπει την ελεύθερη αυτοσχεδιασμό.
Σε αντίθεση με άλλους φωτογράφους που προσπαθούν να κρύψουν το σκηνικό του στούντιο, ο Zoppellaro επέλεξε να αναδείξει τον χώρο, ενσωματώνοντας στην εικόνα στοιχεία όπως τον μεταλλικό τροχό της σκάλας ή την ταινία Scotch στο πάτωμα. Παρά τις αρχικές επιφυλάξεις της Ολυμπιακής Επιτροπής, του δόθηκε πλήρης δημιουργική ελευθερία, με τα αποτελέσματα να ικανοποιούν.
Ο καλλιτέχνης αποφεύγει την ερμηνεία των έργων του, θεωρώντας ότι η εξήγηση μπορεί να τα υποτιμήσει. Ωστόσο, απολαμβάνει τις ερμηνείες των άλλων. Ορισμένοι θεατές, βλέποντας την εικόνα, δεν αντιλήφθηκαν αμέσως ότι ο Donato δεν έχει πόδια, θεωρώντας ότι απλώς κάθεται σε περίεργη στάση. Η προοπτική της φωτογραφίας, ληφθείσα από ψηλά, προσθέτει ένα επίπεδο αμφισημίας, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι ο αθλητής αψηφά τη βαρύτητα. Ωστόσο, το σημαντικότερο είναι η χαρά που ένιωσε ο Donato όταν είδε το αποτέλεσμα.
