Το καλοκαίρι του 1977, ένας κεραυνός που έπληξε έναν υποσταθμό στον ποταμό Hudson βύθισε τη Νέα Υόρκη στο σκοτάδι, πυροδοτώντας ένα πρωτοφανές κύμα λεηλασιών. Για πολλούς, εκείνη η στιγμή γέννησε τη χιπ-χοπ κουλτούρα, καθώς οι νέοι του Harlem και του Bronx, αναζητώντας διέξοδο μέσα από κλεμμένα μικρόφωνα και ηχεία, έμαθαν να αναμιγνύουν τους δικούς τους ρυθμούς. Αυτή την εκρηκτική ατμόσφαιρα μεταφέρει στο τελευταίο μέρος της Harlem Trilogy, το Cool Machine, ο συγγραφέας Colson Whitehead.

Κεντρικός ήρωας παραμένει ο Ray Carney, ένας άνθρωπος που ισορροπεί ανάμεσα στην επιχείρηση επίπλων του στην 125th Street και στον υπόκοσμο της πόλης, λειτουργώντας ως ένας διαμεσολαβητής κλεμμένων αντικειμένων. Ο Whitehead, μέσα από το βιβλίο που κυκλοφορεί από την Fleet, μας μεταφέρει στη δεκαετία του ’80, μια εποχή γεμάτη γκράφιτι στα βαγόνια του μετρό και μια διαρκώς αυξανόμενη άβυσσο μεταξύ πλουσίων και φτωχών.

Στο Cool Machine, η πλοκή μοιάζει με ποπ-αρτ μαρξιστικό νουάρ. Ο Carney περιπλανιέται από τις πολυτελείς σουίτες του Waldorf Astoria μέχρι τις υπόγειες πόλεις των αστέγων κάτω από το Manhattan, αναζητώντας πάντα τον τρόπο να επιβιώσει στο «churn», το αέναο σύστημα διακίνησης αγαθών και ανθρώπων που καθορίζει τους ρυθμούς της πόλης. Από ένα χαμένο μετάλλιο του Jesse Owens μέχρι τις ιδιόρρυθμες καλλιτεχνικές παρεμβάσεις του φίλου του, Zippo, πάνω σε κλασικές ταινίες του Alfred Hitchcock, το βιβλίο αποτυπώνει την ουσία μιας Νέας Υόρκης που είναι ταυτόχρονα αδιάφορη και συναρπαστική.

Ο Whitehead, έχοντας μεγαλώσει σε αυτή την πόλη, καταφέρνει να μετατρέψει μια σκοτεινή και επικίνδυνη περίοδο της ιστορίας σε μια αφήγηση που ρέει με ζωντάνια. Ο Carney, πλέον στα 50 του, συνειδητοποιεί ότι η πόλη δεν νοιάζεται για εκείνον· απλώς συνεχίζει να κυλά, όπως ο ποταμός Mississippi, αναγεννώντας τον εαυτό της μέσα από τα ερείπια και τις νέες γενιές.