Η κωμωδία του Richard Rush του 1980, “The Stunt Man”, ξεχωρίζει για την ευφυΐα της και αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα στην φιλμογραφία του Peter O’Toole. Η ταινία, η οποία χάρισε στον O’Toole μια από τις πολλές (αν και αχρησιμοποίητες) υποψηφιότητές του για Όσκαρ, τον παρουσιάζει σε έναν ρόλο αυταρχικού σκηνοθέτη. Μετά από 46 χρόνια, το “The Stunt Man” μοιάζει, υπό ορισμένες απόψεις, σαν μια “b-side” του “Lawrence of Arabia”, εξερευνώντας την πορεία ενός πιθανώς, σίγουρα τρελού ατόμου, του οποίου η έμφυτη ικανότητα ηγεσίας θα θέσει σε κίνδυνο τα στρατεύματα πολύ περισσότερο από τον ίδιο.
Πρόκειται για μια σάτιρα υψηλής ιδέας, αφιερωμένη σε τι ακριβώς; Στη βιομηχανία του κινηματογράφου, με όλη την αλαζονεία και την αυτοπεποίθησή της; Ναι, ίσως είναι και μια αντιπολεμική σάτιρα – αν και είναι περισσότερο μια σάτιρα της αδυναμίας του σινεμά να είναι πραγματικά αντιπολεμικό, όταν οι ταινίες έχουν άμεσο συμφέρον να παρουσιάζουν τον πόλεμο ως συναρπαστικό. Ωστόσο, η μαύρη κωμωδία και η ζωντάνια εναλλάσσονται με παράξενες, έντονες στιγμές παρατεταμένης σοβαρότητας, ακόμη και αγωνίας.
Ο O’Toole υποδύεται τον Eli, τον αλαζονικό σκηνοθέτη που ηγείται ενός εντυπωσιακού πολεμικού δράματος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, με εκρήξεις αεροπλάνων και παρόμοια σκηνικά. Πετάγεται μεγαλομανικά με το ελικόπτερό του και άλλοτε στέκεται πάνω στην γερανό-κάμερα, από όπου κατεβαίνει, σαν θεός, για να δώσει διαταγές και πικρόχολα σχόλια. Υπερβαίνει τον προϋπολογισμό, το χρονοδιάγραμμα και τις δυνάμεις του. Είναι απερίσκεπτος, ανεύθυνος και παραβλέπει την ασφάλεια.
Όταν ο κασκαντέρ του πνίγεται πέφτοντας με αυτοκίνητο από μια γέφυρα σε ποτάμι, ο Eli αναζητά τρόπο να καλύψει το περιστατικό, ώστε να μην κατηγορηθεί για ανθρωποκτονία εξ αμελείας. Οι προσευχές του εισακούονται από τον Cameron (Steve Railsback), έναν προβληματικό βετεράνο του Βιετνάμ που διαφεύγει από την αστυνομία. Ο Cameron, τυχαία, καταλήγει στο σετ και δέχεται πρόθυμα τη θέση του αντικαταστάτη κασκαντέρ, αναλαμβάνοντας την ταυτότητα του νεκρού. Η εγγενής απελπισία του Cameron τον καθιστά άφοβο και φυσικό στο επάγγελμα του κασκαντέρ. Ο αστείος και απρόβλεπτος Eli αποφασίζει ότι διασκεδάζει μαζί του και γνωρίζει ότι μπορεί να του ζητήσει οτιδήποτε, χωρίς ο καημένος Cameron να μπορεί να παραπονεθεί. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν ο Cameron ερωτεύεται την πρωταγωνίστρια της ταινίας, Nina (Barbara Hershey), η οποία έχει συναισθηματικές εκκρεμότητες με τον ίδιο τον σκηνοθέτη.
Υπό ορισμένες απόψεις, το “The Stunt Man” πραγματεύεται την θόλωση της πραγματικότητας και της φαντασίας. Για αυτή τη δυσλειτουργική κινηματογραφική οικογένεια, με έναν μανιακό σαν τον O’Toole επικεφαλής, μοιάζει πραγματικά με ζωή κατά τη διάρκεια του πολέμου. Σκηνές κινηματογραφικής χάους εναλλάσσονται άμεσα με φανταστικό μελόδραμα. Ωστόσο, αυτό που είναι τόσο εντυπωσιακό στο “The Stunt Man” είναι οι στιγμές που μοιάζουν πραγματικά με ντοκιμαντέρ ρεαλισμού. Ο Eli του O’Toole προεδρεύει σε ένα μεγάλο, μεθυσμένο δείπνο (ή είναι μεσημεριανό;) με το καστ και το συνεργείο, όπως συνέβαινε εκείνες τις εποχές. Και όταν ο πρώτος βοηθός σκηνοθέτη τολμά να πει “cut” στη μέση μιας σκηνής, επειδή απομένουν μόνο 33 πόδια φιλμ, ο Eli του φωνάζει με αυθεντική οργή.
Όλα οδηγούν σε μια περίεργη περιπέτεια για τον Cameron και τη Nina, οι οποίοι αισθάνονται ότι είναι φυλακισμένοι από τον Eli. Αν και η εκτενής ομιλία του Cameron προς τη Nina, σχετικά με το τι έκανε για να μπει σε μπελάδες με τον νόμο και πώς αισθάνεται για εκείνη, είναι κάπως υπερβολική, προσθέτει στην κυνική, αλμυρή γεύση της ταινίας. Επιπλέον, τα ακροβατικά στην ταράτσα φαίνονται πραγματικά πολύ επικίνδυνα.
Το “The Stunt Man” προβάλλεται στους κινηματογράφους του Ηνωμένου Βασιλείου από τις 6 Φεβρουαρίου.
