Ο Άρυ Γουίλμοτ έχει ζήσει πολλές ζωές. Από παρουσιαστής παιδικών τηλεοπτικών εκπομπών, σε παρουσιαστή ποικίλης ύλης, θαυματουργό στο πάντομ και αίσθηση στα μιούζικαλ, ο Γουίλμοτ έχει τώρα στραφεί ξανά στη συγγραφή θεατρικών έργων. Το νέο του έργο, “While They Were Waiting”, ανεβαίνει στο Λονδίνο, σε μια κωμωδία για δύο άνδρες που περιμένουν. Ο ένας είναι ήρεμος, ο άλλος ανήσυχος, και οι δύο γίνονται φίλοι μέσα από την αναμονή.
Ο Γουίλμοτ, μιλώντας από το θέατρο Upstairs at the Gatehouse, όπου συμπρωταγωνιστεί με τον Στηβ Φερστ, αναγνωρίζει τις επιρροές, αν και αρχικά αρνήθηκε ότι εμπνεύστηκε από το “Περιμένοντας τον Γκοντό” του Σάμιουελ Μπέκετ. “Αστείο που το λέτε”, σχολιάζει, αποκαλύπτοντας ότι παρακολούθησε την παράσταση με πρωταγωνιστή τον Μπεν Γουίσο, αλλά έφυγε “μπερδεμένος”. “Σκέφτηκα, ‘Υπάρχει λόγος που δεν το έχω δει ποτέ. Δεν έχω ιδέα τι συμβαίνει.'”
Με ειλικρίνεια που χαρακτηρίζει τον 71χρονο καλλιτέχνη, ο οποίος διατηρεί μια νεανική ζωντάνια, ο Γουίλμοτ δεν διστάζει να παραδεχτεί αστείες αποτυχίες. Θυμάται μια συμμετοχή του σε εργαστήριο για το “Paddington the Musical”, όπου έπαιζε έναν ρόλο που ένιωθε “εντελώς άσχετο”. Η παρατήρησή του οδήγησε στην αφαίρεση του χαρακτήρα, μια πράξη που περιγράφει ως “απαλλαγή από τη δουλειά μου”, αλλά όχι ως κάτι που μετανιώνει. “Πρόκειται για διασκέδαση, όχι για εγώ”, δηλώνει.
Η καριέρα του Γουίλμοτ, που ξεπερνάει τον μισό αιώνα, τον έχει καταστήσει οικείο όνομα για μια γενιά. Ήταν φιναλίστ στο τηλεοπτικό ριάλιτι “New Faces” στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και παρουσιαστής παιδικών εκπομπών όπως το “So You Want to Be Top;” τη δεκαετία του ’80. Έπειτα, μεταπήδησε στο μουσικό θέατρο, διακρινόμενος σε παραστάσεις όπως το “Me and My Girl” και το “Anything Goes”. Η επιμονή του να εργάζεται ακατάπαυστα, ανεξαρτήτως μεγέθους του χώρου ή του κοινού, τον χαρακτηρίζει. Έχει γράψει και δύο θεατρικά έργα, τα οποία ανέβηκαν στο χωριό του, στο Tring.
Έχοντας φύγει από το σχολείο στα 15, με δυσκολία στην ανάγνωση και γραφή, ο Γουίλμοτ δεν σκεφτόταν ποτέ το θέαμα ως καριέρα. Ωστόσο, φίλοι του τον παρότρυναν, αναγνωρίζοντας το ταλέντο του. Στα 21 του, δούλευε ως σκαλωτής και οδηγός περονοφόρου, μέχρι που ένας θεατρικός πράκτορας τον έφερε σε επαφή με έναν δάσκαλο υποκριτικής. Με 5 λίρες την ώρα, έμαθε τα βασικά και άρχισε να δίνει παραστάσεις, βρίσκοντας την ικανοποίηση στο να κάνει τους ανθρώπους να γελούν.
Ως πρώην συμμετέχων σε talent show, θεωρεί ότι τα παλιά προγράμματα επικεντρώνονταν στην ανάδειξη νέων ταλέντων, σε αντίθεση με σήμερα, που εστιάζουν στους κριτές. “Τότε, 10 χρόνια μετά τη νίκη μου στο ‘New Faces’, οι άνθρωποι αναγνώριζαν ‘Α, είσαι αυτός από το New Faces'”, λέει.
Η μητέρα του, Τζαμαϊκανής καταγωγής, ήρθε στη Βρετανία με το Empire Windrush το 1948 και ερωτεύτηκε τον πατέρα του, έναν λευκό Βρετανό. Ο Γουίλμοτ συνειδητοποίησε πόσο δύσκολο ήταν για εκείνη, καθώς η οικογένειά της την αποκήρυξε. Η μητέρα του πέθανε το 1978, λίγο πριν την τηλεοπτική του επιτυχία. Ο πατέρας του, ο οποίος πέθανε όταν ο Άρυ ήταν επτά ετών, έχει μείνει χαραγμένος στη μνήμη του. Σε μια έκθεση στο Imperial War Museum, αναγνώρισε τον πατέρα του σε ένα βίντεο από το Windrush.
Για το σκάνδαλο Windrush, εκφράζει την ίδια απογοήτευση με “κάθε λογικό άνθρωπο”. Περιγράφει μια παιδική ηλικία σε μια σχεδόν αμιγώς λευκή κοινότητα, αλλά με ισχυρούς δεσμούς γειτονίας. “Όλοι στο μπλοκ μου αποκαλούνταν θείος ή θεία”, θυμάται.
Αναφερόμενος στον ρατσισμό, δηλώνει ότι δεν δίσταζε να αντιδράσει. Ωστόσο, η πρώτη φορά που ένιωσε ότι το χρώμα του δέρματός του επηρέαζε την καριέρα του ήταν στα 90s, όταν “το χρώμα του δέρματός σου σήμαινε ότι δεν μπορούσες να παίξεις συγκεκριμένους ρόλους”. Παρά τις αντιξοότητες, έλαβε τον ρόλο του cockney Bill Snibson στο “Me and My Girl”, καθώς “ήταν πιο κοντά σε αυτόν από οποιονδήποτε άλλον”.
Σήμερα, θεωρεί ότι η βιομηχανία του θεάματος έχει πάει ίσως στο άλλο άκρο. “Αν υπάρχουν δύο ηθοποιοί που κάνουν οντισιόν για τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και ο ένας μοιάζει μαζί του… αλλά έρχεται ένας πολύ, πολύ καλύτερος ηθοποιός“, αναφέρει. Ωστόσο, επισημαίνει ότι “πρόκειται για έναν φανταστικό κόσμο” και η δουλειά των ηθοποιών είναι να κάνουν το κοινό να πιστέψει τις “ιστορίες που λέμε”.
