Η Tate χρειάζεται μια ριζική ανανέωση και αυτό είναι πλέον κοινό μυστικό. Το συγκρότημα των τεσσάρων μουσείων οφείλει να αναθεωρήσει τις προτεραιότητές του και να αντιμετωπίσει με ειλικρίνεια τις χρόνιες δυσλειτουργίες του. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, ο οργανισμός ανακοίνωσε τη Jessica Morgan ως τη νέα «αλλαγή» που χρειάζεται, όμως το ερώτημα παραμένει: είναι πράγματι εκείνη που θα φέρει την ανατροπή;

Η Jessica Morgan είναι μια διακεκριμένη επιμελήτρια σύγχρονης τέχνης, με επιτυχημένη θητεία στο Dia Art Foundation στις Ηνωμένες Πολιτείες και προϋπηρεσία στην Tate Modern. Ωστόσο, ακριβώς αυτές οι περγαμηνές της ίσως την οδηγήσουν στο να παραμείνει εντός των οικείων μονοπατιών της Tate, αποφεύγοντας ριζοσπαστικές προσεγγίσεις.

Το ζήτημα της ευρείας γκάμας εκθεμάτων παραμένει φλέγον. Ενώ η Tate κατέχει σημαντικά έργα βρετανικής τέχνης από το 1500, η Tate Britain έχει περιορίσει το χρονολογικό της φάσμα, εστιάζοντας κυρίως στην τέχνη από την εποχή των Βικτωριανών και μετά. Η ανάγκη για ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που θα αναδεικνύει την παλαιότερη βρετανική κληρονομιά είναι επιτακτική.

Την ίδια στιγμή, οι αστοχίες στην επιμέλεια εκθέσεων προβληματίζουν. Παρά τις επιτυχίες, όπως η έκθεση της Ana Mendieta, υπήρξαν απογοητευτικά παραδείγματα, όπως η υπερτιμημένη έκθεση για την Frida Kahlo και η εγκατάσταση της Máret Ánne Sara στην Turbine Hall. Το γεγονός ότι κανείς εντός του οργανισμού δεν ανέδειξε αυτά τα προβλήματα πριν από την κριτική κατακραυγή, αποκαλύπτει μια κουλτούρα αυτάρεσκειας που αντιμετωπίζει κάθε κριτική ως εχθρική στάση.

Η Tate πρέπει να απεμπολήσει τον ρόλο του «brand» και να επιστρέψει στην ουσία της ως μουσείο. Από το Tate St Ives, που συχνά θεωρείται μια άνετη παραλλαγή, μέχρι το ετήσιο αδιέξοδο του βραβείου Turner, ο οργανισμός δείχνει εγκλωβισμένος σε δόγματα περί «πρωτοποριακής» τέχνης. Η Jessica Morgan καλείται να εκπλήξει το κοινό, αποδεικνύοντας ότι μπορεί να λειτουργήσει όχι ως μια ασφαλής επιλογή, αλλά ως ο καταλύτης που θα ανατρέψει το κατεστημένο.