Η σύγχυση μιας ρομαντικής διάλυσης και το έπαθλο της αυτογνωσίας μετά, αποδίδονται εύγλωττα στο οκταμελές, ντεμπούτο άλμπουμ της Waterbaby, μιας τραγουδοποιού από τη Στοκχόλμη που προτιμά να κρατά το πραγματικό της όνομα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Σε ορισμένα σημεία, οι στίχοι αυτοσχεδιάστηκαν, δημιουργώντας την αίσθηση ότι η καλλιτέχνιδα συνθέτει μια νέα πραγματικότητα σε πραγματικό χρόνο. Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση έχει και τα όριά της: το ευχάριστο αλλά ασαφές εναρκτήριο τραγούδι, “Sink”, κινδυνεύει να γίνει απλώς μια τέτοια περίπτωση. Μετά από αυτό, όμως, η Waterbaby εστιάζει σε μια σειρά από εξαιρετικά κομμάτια, εκτελεσμένα με πιάνο, ακουστική κιθάρα, ντραμς, έγχορδα και πνευστά, εμπλουτισμένα με διακριτικές πινελιές όπως η δεκάχορδη άρπα (dulcimer) και το φλάουτο.

Το ομώνυμο κομμάτι, “Memory Be a Blade”, διακατέχεται από μια βαθιά κατανόηση – «Η αγαπημένη μου εκδοχή του εαυτού μου είμαι ακόμα το κορίτσι που ήμουν στα μάτια σου» – αλλά η μουσική παραμένει όμορφη και ανάλαφρη, υποδηλώνοντας μια ευτυχισμένη εγκλωβισμό στο παρελθόν: μια συναρπαστική μελέτη χαρακτήρα.

Το “Clay”, ένα ντουέτο με τον αδερφό της, Ttoh, θυμίζει το άλμπουμ “Carrie & Lowell” του Sufjan Stevens και είναι εξίσου όμορφο. Ο Ttoh επιστρέφει για ένα ραπ αυτοσχέδιο πάνω σε ένα ρυθμικό πιανιστικό riff στο “Beck n Call”. Αυτά τα δύο τραγούδια αποτυπώνουν την ίδια συγκεκριμένη στιγμή: όταν συνειδητοποιείς ότι έχεις αφεθεί υπερβολικά σε κάποιον, αλλά εξακολουθείς να είσαι μαγεμένος/η από αυτόν.

Μέσα σε ένα γεμάτο σώμα βαλς, η Waterbaby περιβάλλει τη φωνή της με παραμόρφωση στο “Amiss”, σαν να είναι μια μελαγχολική “τοίχος-λουλούδι” σε ένα πάρτι που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Στο “Minnie Too”, όμως, βγαίνει μπροστά, ερμηνεύοντας a cappella σε ένα φωτεινό, αισιόδοξο ύφος. «Όλα φάνταζαν τόσο σημαντικά / Μέχρι που όλα χάθηκαν», τραγουδά, μισό-αγχωμένη και μισό-ελεύθερη στην πορεία της προς μια νέα ζωή.