Για δεκαετίες, πολλοί προσπαθούν να απαλλάξουν τη Ζέλντα Φιτζέραλντ από τη φήμη της ως «τρελή, κακιά σύζυγος» του F. Scott Fitzgerald. Έχει αναδιαμορφωθεί ως φεμινιστικό είδωλο – μια γυναίκα που οδηγήθηκε σε ακρότητες, ακόμη και φυλακίστηκε, από μια κοινωνία και έναν σύζυγο που δεν μπορούσαν να διαχειριστούν τη δημιουργικότητά της. Κάποιοι προσπάθησαν, επίσης, να αποτυπώσουν τον μελοδραματικό γάμο των Φιτζέραλντ στη σκηνή, με περιορισμένη επιτυχία.
Η τελευταία αυτή προσπάθεια, με μουσική και στίχους από την ηθοποιό Hannah Corneau, σκηνοθετείται από τον Michael Greif, τον άνθρωπο πίσω από τις πρωτότυπες παραγωγές στο Broadway των *Rent* και *Dear Evan Hansen*. Όπως είναι αναμενόμενο, έχει συγκεντρώσει ένα καστ που μπορεί να αποδώσει πλούσια φωνητική δεξιοτεχνία στο κυρίως ποπ σκορ της Corneau.
Παρακολουθούμε την καλά γνωστή τροχιά της ανόδου και της πτώσης των Φιτζέραλντ από τη φήμη της «Εποχής του Τζαζ», μέσα από τα μάτια της κόρης τους Scottie, καθώς περιηγείται στο αρχείο τους (οι βιβλιόφιλοι θα συγκινηθούν από το σκηνικό του Shankho Chaudhuri με ράφια και στοίβες). Η πλαισίωση είναι τόσο αχαρτογράφητη όσο και οι υπόλοιπες ιδέες του έργου – γιατί βρίσκεται η Scottie εκεί εξαρχής; – αλλά επιτρέπει μια συγκινητική ερμηνεία από την Lauren Ward, καθώς αλληλεπιδρά με τους γονείς της σε διάφορες ηλικίες.
Μεταξύ του βιβλίου της Mona Mansour και των αδιάφορων και επαναλαμβανόμενων στίχων της Corneau («Η εμπιστοσύνη είναι ένα περίεργο πράγμα / Την έχεις μια μέρα και μετά φεύγει») δεν καταφέρνουμε ποτέ να πάρουμε κάτι παραπάνω από μια επιφανειακή σκιαγράφηση του κεντρικού ζεύγους. Δεν υπάρχει εδώ καμία αίσθηση για το γιατί ήταν τόσο εκθαμβωτικοί, ή σκοτεινά ταραγμένοι. Ο David Hunter προσπαθεί να αναδείξει το μείγμα αλαζονείας και ανασφάλειας του F. Scott, η Amy Parker – που πήρε τη θέση της Corneau στην πρεμιέρα – αποδίδει με δυναμική τα συναισθήματα της Ζέλντα ως ένας τοίχος από φώτα να εκρήγνυται ξαφνικά πίσω της, και υπάρχει μια τρυφερή ρομαντική αναφορά στη συνάντησή τους στην Αλαμπάμα στο «One Night in July».
Ωστόσο, καμία μελωδία δεν μένει στη μνήμη από τις πολλές μπαλάντες, και δεν υπάρχει καμία αίσθηση της σπίθας ή της ευφυΐας αυτών των δύο λέξεων-δημιουργών να συγκρούονται, πέρα από μια μεμονωμένη, καυστική λογομαχία στη Ριβιέρα. Το έργο αγνοεί σταθερά τα προβλήματα ψυχικής υγείας της Ζέλντα προς χάριν της ξαφνικής, «κατά του πατριαρχικού» κορύφωσής του. Παρόλα αυτά, δεν χρειάζεται να περιμένουμε πολύ για την επόμενη μιούζικαλ για τη Ζέλντα – το *The Fitzgeralds of St Paul* είναι προγραμματισμένο για πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη αυτή την άνοιξη.
*Southwark Playhouse Borough, Λονδίνο, έως 28 Φεβρουαρίου*
