Ο Frederick Wiseman, ο Αμερικανός δημιουργός που έχει αφήσει το στίγμα του στην κινηματογραφική αλήθεια (cinema-verité), παρουσιάζει το τελευταίο του έργο, ένα ντοκιμαντέρ-γευσιγνωσία με 6.000 «πιάτα» πληροφοριών. Ενώ το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του, που εκτείνεται σε σχεδόν επτά δεκαετίες, έχει αφιερωθεί στην καταγραφή θεσμών των ΗΠΑ, ο 95χρονος δημιουργός επιστρέφει στο έργο του που έχει γαλλικές επιρροές, το οποίο έχει αγγίξει από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 (καθώς διαμένει μερικώς στη Γαλλία). Σε αυτή την περίπτωση, διεισδύει στο τριπλά βραβευμένο με αστέρια Michelin εστιατόριο Le Bois sans Feuilles, στην περιοχή Ouches της κοιλάδας του Λίγηρα, και προσφέρει τέσσερις ώρες «σκληρής» γαστρονομίας.
Το ρεπορτάζ του The Guardian είναι ανεξάρτητο. Θα κερδίσουμε προμήθεια εάν αγοράσετε κάτι μέσω ενός συνδέσμου συνεργατών. Μάθετε περισσότερα.
Με μεγάλες, «παράνομες» λήψεις, ο Wiseman καταγράφει κάθε πτυχή της επιχείρησης: από την εφευρετικότητα των συνταγών και την αναγνώριση αγορών, μέχρι το στήσιμο των τραπεζιών, την προετοιμασία των γευμάτων, τις φάρμες των προμηθευτών και τις εκστατικές αντιδράσεις των πελατών. Αυτός ο «παράδεισος» του φαγητού αποτελεί μέρος της επιχείρησης Maison Troisgros, η οποία λειτουργεί από την ίδια οικογένεια στην κοντινή Roanne για τέσσερις γενιές. Ο Michel Troisgros είναι ο σημερινός πατριάρχης, αλλά ο γιος του, César, είναι πλέον ο επικεφαλής σεφ. Ο Wiseman, αποφεύγοντας την αφήγηση όπως συνηθίζει, μας αφήνει να καταλάβουμε τα πάντα, ενώ ακολουθεί την «μυρωδιά» του μέσα από τις κουζίνες και τους χώρους εστίασης.
Δεν υπάρχει δράμα εδώ· ούτε ξεσπάσματα οργής τύπου Gordon Ramsay, ούτε κριτικοί φαγητού τύπου Anton Ego να κρατούν τους πάντες σε εγρήγορση. Μόνο μοναστική απορρόφηση στην καθαρή διαδικασία σε έναν χώρο εργασίας που η οικογένεια Troisgros διατηρεί σκόπιμα ήρεμο, προκειμένου να δημιουργήσει. Η προσοχή στη λεπτομέρεια είναι εκπληκτική: οι σερβιρίσματα ξεκινούν με ενημερώσεις για τις προσωπικές συνθήκες και τις διατροφικές ιδιαιτερότητες των δεπτών σε κάθε τραπέζι. Μια συζήτηση εστιάζει στις επιπτώσεις του φωτισμού και των κινήσεων του αέρα στην υφή της κρεμ μπρουλέ τους.
Σε ένα σημείο, ο Michel Troisgros επιμένει ότι η κουζίνα δεν είναι κινηματογράφος, αλλά πραγματική ζωή. Ωστόσο, ο Wiseman τονίζει διαρκώς τη σημασία της στενής παρατήρησης στα συστατικά, τη γεύση, την προετοιμασία και την παρουσίαση, η οποία επιτρέπει την ανάδειξη του υλικού κόσμου σε τέχνη· από την «ιατροδικαστική» της κρεμ μπρουλέ, μέχρι το προσωπικό που επιμελείται το σερβίτσιο μέχρι το τελικό του στήσιμο. Ακολουθώντας την ίδια αρχή, ο σκηνοθέτης στήνει την κάμερά του με σχολαστική ταχύτητα, εναλλάσσοντας τις συνομιλίες με στιγμιότυπα της ειδυλλιακής εξοχής ή κοντινές λήψεις της κουζίνας.
Τελειώνοντας τη δίωρη (αρχική εκτίμηση) συνεδρία, με τον Michel αμφίρροπο σχετικά με την παράδοση στην επόμενη γενιά, ο Wiseman φαίνεται να συμπάσχει με την απροθυμία να αποχωριστεί κανείς κάτι που αγαπά. Πάντα υπάρχει μια νέα γεύση για τον σεφ να δοκιμάσει, ένα νέο όμορφο κάδρο για τον σκηνοθέτη να δημιουργήσει – αν και η εμβέλεια της ταινίας ίσως ξεπερνά τα όρια της, όταν ο Wiseman αρχίζει να περιπλανιέται στις γύρω ξενοδοχειακές επιχειρήσεις των Troisgros. Ωστόσο, η κύρια απογοήτευση είναι ότι η μόνη «γεύση» που παίρνουμε από τα πολλά θαύματα που δημιουργούνται εδώ, είναι μέσω της όρασης.
Το Menus-Plaisirs: Les Troisgros προβάλλεται σε κινηματογράφους του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας από τις 2 Ιανουαρίου. [PLACEHOLDER_1 url=https://www.youtube.com/watch?v=od7BlUzFqQM]
