Ο Χάρι Κέιν, ένας ηλικιωμένος πρωταγωνιστής, μετατρέπεται σε φιγούρα παιχνιδιάρικης πονηριάς προς το τέλος του “Love Lane”. Συζητώντας με την εγγονή του, την Πιπ, της συμβουλεύει ότι “οι άνθρωποι χωρίς μυστικά… είναι σαν άνθρωποι με πολύ τακτοποιημένα σπίτια: συνήθως δεν αξίζει να τους γνωρίσεις”.
Τα επικίνδυνα κρυμμένα μυστικά αποτελούν την κύρια θεματική στο 18ο μυθιστόρημα του Πάτρικ Γκέιλ. Το “Love Lane” ξεκινά με την αφήγηση της κρυφής σχέσης μεταξύ του χήρου Χάρι και του αδελφού της γυναίκας του, Πολ Σλέιμεϊκερ, δύο Άγγλων που μετανάστευσαν ξεχωριστά στον Καναδά γύρω στις αρχές του περασμένου αιώνα. Τους συναντάμε αρχικά ως αποίκους στην ανελέητη άγρια φύση του Σασκάτσουαν. Οι φίλοι του Γκέιλ, που γνώρισαν τον Κέιν στο “A Place Called Winter” του 2015, θυμούνται τη σκοτεινή σκιά του σκανδάλου που επισπέυσε την αναχώρησή του από τη Βρετανία. Η “σταθερή τρυφερότητα” μεταξύ του Χάρι και του Πολ, που θυμίζει κάπως το “Brokeback Mountain” της Άνι Πρου, προσφέρει παρηγοριά στα γειτονικά τους αγροκτήματα κατά τη διάρκεια των δεινών οικονομικών διακυμάνσεων της δεκαετίας του 1920 και 30. Ωστόσο, ο σιωπηλά ισχυρός δεσμός τους αλλάζει για πάντα με την άφιξη της Ντίμπι, μιας γυναίκας που την έπληξε η τύχη, και του σκληρόκαρδου γιου της, Ντέιβι.
Με μια φωνή που είναι συχνά εκδηλωτική, η αφήγηση καλύπτει την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μια σειρά από γεγονότα, πολλά από τα οποία είναι καταστροφικά και βίαια, οδηγούν σύντομα τον Χάρι να επανέλθει σε επαφή με τη Μπέτυ, την κόρη του που είχε χαθεί από καιρό, από έναν πρώιμο γάμο. Το έδαφος στρώνεται για την κάπως αμφίσημη επιστροφή του Χάρι στο σπίτι. Αν τα “πράσινα και ευχάριστα εδάφη” εξακολουθούν να αποτελούν πατρίδα για τον Χάρι μετά από μια τόσο αξιοσημείωτη παύση, γίνεται ένα από τα κεντρικά ερωτήματα του μυθιστορήματος.
Μετά τη διάσχιση του Ατλαντικού, παρουσιάζεται ένα πλήθος άλλων αφηγηματικών οπτικών γωνιών: η συμπαθής Μπέτυ αποκτά μερικά καλά κεφάλαια, όπως και ο εύρωστος σύζυγός της, Τέρι, διευθυντής φυλακής. Ακούμε επίσης από την ενήλικη κόρη τους, Πιπ, και τον ασκητικό σύζυγό της, Μάικ, οι οποίοι έχουν και οι δύο τα δικά τους μυστικά. Αυτές οι ματιές στις ζωές που γειτνιάζουν με του Χάρι, καθώς επιστρέφει στην πατρίδα του που έχει ριζικά αλλάξει, ολοκληρώνουν την παρουσίαση της Αγγλίας της δεκαετίας του 1950 από τον Γκέιλ. Ενώ δηλώνει ότι αυτό είναι “ένα μυθιστόρημα, όχι ένα απομνημόνευμα”, αντλεί σημαντικά από την οικογενειακή του ιστορία και τα γράμματα, και είναι πλούσιο σε αυστηρά λεπτομερές ιστορικό χρώμα. Οι πραγματικότητες της διανομής, οι ευερέθιστες καθαρίστριες, τα σύννεφα του Dubonnet και οι θερμοσίφωνες Ascot παρουσιάζονται σε μια πολύχρωμη απεικόνιση των εποχών.
Οι περιγραφές του Γκέιλ για τις μικρές καθημερινές στιγμές της οικιακής ζωής έχουν συχνά μια αγνή λαμπρότητα.
Στο “Love Lane”, είναι τα σοκάκια και οι παράδρομοι της αφήγησης που προσφέρουν το περισσότερο ενδιαφέρον και την ψυχαγωγία. Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες και οι υποπλοκές κλέβουν κάπως την παράσταση: η “γκάλερα από φοβερές, με πλούσιο στήθος θείες” που μεγαλώνουν τη Μπέτυ αφού ο πατέρας της φεύγει για τον Καναδά και η μητέρα της πεθαίνει τραγικά, προσφέρουν ένα υπέροχα σαρκαστικό στοιχείο. Η Γουίσλ, η νευρική, ελεύθερη σε εκφράσεις νεότερη κόρη της Μπέτυ, είναι μια ανάσα φρέσκου αέρα, όπως και η ρηχή Βίββυ, που παρασύρει τη συνετή Πιπ κατά τη διάρκεια του μακρού αρραβώνα της με τον Μάικ. Ωστόσο, είναι ένα παράξενο χαρακτηριστικό του μυθιστορήματος ότι η ζωντάνια και ο ελκυστικά φλύαρος τόνος αυτών των περιφερειακών τμημάτων συχνά με έκαναν να χάνω την αίσθηση του πού βρισκόταν πραγματικά το κέντρο του μυθιστορήματος. Ο Χάρι βγαίνει εκτός εστίασης καθώς όλες αυτές οι άλλες ιστορίες τον περικυκλώνουν. Όταν ξαναπαίρνει πολύ αποφασιστικά το κέντρο της σκηνής καθώς το μυθιστόρημα φτάνει στο τέλος του, ήμουν αβέβαιος για το πόσο συναισθηματικά ικανοποιητικό και επιτυχημένο βρήκα το τόξο του.
Παρόλα αυτά, υπάρχει μια αξιοζήλευτη ελαφρότητα στις προτάσεις του Γκέιλ. Η κωμωδία έχει μια “Φόρστεριανή” ευκολία στην βαθιά αγγλική της φύση: παρεμβάσεις για δυσλειτουργίες στην γκαρνταρόμπα την ημέρα του γάμου και αστικές ευφημισμοί για γεννητικά όργανα είναι όλα μέρος της αταραχής “chumminess” του μυθιστορήματος, παρόμοια με το “Call the Midwife”. Εξίσου, οι περιγραφές του Γκέιλ για τις μικρές καθημερινές στιγμές της οικιακής ζωής έχουν συχνά μια αγνή λαμπρότητα. Μια περιγραφή των νευρικών χεριών του Μάικ που σπάνε τα κοτσάνια των ποτηριών σέρι και η γοητεία της δισέγγονης του Χάρι με μια μακριά σπείρα από φλούδα μήλου είναι ιδιαίτερα ωραίες. Υπάρχει και σκοτάδι, ιδιαίτερα όσον αφορά την απεικόνιση της φυλακής που διευθύνει ο Τέρι. Η ποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας και η επίβλεψη της εκτέλεσης δύο νεαρών και πιθανώς αθώων κρατουμένων από τον Τέρι αντιμετωπίζονται με αξιοπρέπεια και χάρη.
Ο τίτλος του μυθιστορήματος αναφέρεται, ειδικότερα, στον δρόμο στον οποίο ζουν η Πιπ και ο Μάικ στο Γουέικφιλντ, και όπου φιλοξενούν τον Χάρι – “Ο Παππούς Καουμπόι” – για μερικές γεμάτες γεγονότα εβδομάδες. Αλλά η σημασία του επεκτείνεται πέρα από αυτό. Αυτό που είναι πιο αισθητό σε αυτό το μυθιστόρημα είναι η εμφανής αγάπη που νιώθει ο συγγραφέας για τους χαρακτήρες του ημι-φιξιοναριστικού του σύμπαντος. Υπάρχει μια αναζωογονητική ζεστασιά και ευγένεια στην ακριβώς φαντασμένη οπτική του Γκέιλ για αυτές τις συνδεδεμένες ζωές, που δημιουργεί μια ευγενική, απίστευτα συντροφική ανάγνωση.
Το “Love Lane” του Πάτρικ Γκέιλ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Tinder (20 £). Για να υποστηρίξετε τον Guardian, παραγγείλτε το αντίτυπό σας στο guardianbookshop.com. Ενδέχεται να ισχύουν χρεώσεις αποστολής.
