Η είσοδος του κοινού γίνεται μέσα από μια τούνελ με γκράφιτι, σε μια γωνιά του φουαγιέ. Εσωτερικά, η αίθουσα μετατρέπεται σε ένα skate-park πραγματικής διάστασης. Αποτελεί ένα κατόρθωμα σκηνογραφίας από τη Rebecca Brower, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα με έντονο χαρακτήρα. Η παράσταση προσφέρει μια αίσθηση φρεσκάδας. Γραμμένη από τον ανερχόμενο τοπικό ταλέντο Samson Hawkins, είναι μια σκοτεινή κωμωδία που εξερευνά την τοξική αρρενωπότητα και την έλξη της μισογυνικής κουλτούρας των online influencers για τους νεαρούς άνδρες που δυσκολεύονται να βρουν τη θέση τους στον κόσμο.
Στην προκειμένη περίπτωση, ο 18χρονος Aidan (Daniel Rainford) αρκείται σε χαμηλά αμειβόμενες εργασίες και αισθάνεται ανίσχυρος, ενώ η φίλη του, Mia (Fanta Barrie), την οποία θαυμάζει κρυφά, ετοιμάζεται για το πανεπιστήμιο και ξεκινά μια σχέση με τον ψηλότερο και πλουσιότερο Charlie (Finn Samuels).
Στο επίκεντρο βρίσκεται ένας μισογύνης, τύπου Andrew Tate, influencer, ο Hugo Bang (Danny Hatchard, γνωστός από το “EastEnders”). Ντυμένος διαβολικά με ένα κομψό κόκκινο κοστούμι, αναδύεται μέσα από αποσπάσματα social media που σκρολάρει ο Aidan, τα οποία δραματοποιούνται. Σταδιακά, αρχίζει να κερδίζει την προσοχή του Aidan, φτάνοντας σε διάλογο πρόσωπο με πρόσωπο.
Το σενάριο συνδυάζει θέματα τάξης, ανδρικής ψυχικής υγείας, εφηβικού άγχους και σεξουαλικής επίθεσης. Φέρει κάποιες ομοιότητες με το “Adolescence” του Jack Thorne, αν και εδώ χρησιμοποιείται σκοτεινό χιούμορ, και δεν εμβαθύνονται όλα τα ζητήματα επαρκώς.
Η παράσταση, με την εκρηκτική σκηνοθεσία της Jesse Jones, ζωντανεύει βίντεο τύπου TikTok επί σκηνής, τα οποία εμφανίζονται και εξαφανίζονται με κάθε σάρωση των δακτύλων του Aidan. Περιλαμβάνουν παλαιστές, γκουρού ευεξίας, incels, μια ράπερ “Queen Liz” (με τον Philip ως πατέρα του παιδιού της) και ένα σύνολο που χορεύει υπό τους ήχους τραγουδιών όπως το “Money” της Lisa, το “The Smallest Man Who Ever Lived” της Taylor Swift και άλλα. Αυτό δημιουργεί ένα παραισθησιογόνο αποτέλεσμα, με φωτισμό (σχεδιασμός Rory Beaton) και ήχο (σχεδιασμός Benjamin Grant) που προσδίδουν δράμα και σατιρικό πνεύμα.
Ορισμένοι χαρακτήρες είναι υπερβολικά αδρά σχεδιασμένοι, όπως ο Charlie, που μοιάζει με κλισέ rugger-bugger, και ο τοπικός αλκοολικός Dave (David Schaal από το τηλεοπτικό “The Inbetweeners”). Η πλοκή είναι κάπως άτσαλη και τα ηθικά διδάγματα είναι εμφανή, αλλά αυτά δεν μειώνουν τη δόξα των καλών ιδεών και των εύψυχων ερμηνειών της παράστασης.
Αυτή την εβδομάδα, η διευθύντρια του National Theatre, Indhu Rubasingham, μίλησε για την έλλειψη νέων κειμένων και προειδοποίησε κατά της “risk-averse” θεατρικής δημιουργίας σε δημόσια διάλεξη. Αυτή η παραγωγή, η οποία περιλαμβάνει πολλούς νέους ερμηνευτές, μεταξύ των οποίων ένα χορό 25 ηθοποιών του University of Northampton, αντανακλά τη δέσμευση για την καλλιέργεια νέων ταλέντων και αποπνέει θάρρος γι’ αυτό. Royal & Derngate, Northampton, έως 7 Μαρτίου.
