Η νέα ταινία κινουμένων σχεδίων “Arco” προσφέρει μια γοητευτική εμπειρία, ξεχωρίζοντας για τον εκφραστικό σχεδιασμό των χαρακτήρων, τη μελαγχολική μουσική του και τις έντονες συναισθηματικές στιγμές. Ωστόσο, το σενάριο αγγίζει τα όρια του παρατραβηγμένου, κάτι που ίσως δεν γίνει αντιληπτό από το νεαρό κοινό. Τα μικρότερα παιδιά, πάντως, θα μαγευτούν από την υπερκορεσμένη χρωματική παλέτα που πλημμυρίζει την οθόνη με ουράνια τόξα. Η ένταση των χρωμάτων, αν και εντυπωσιακή, μπορεί να γίνει λίγο κουραστική μετά από κάποιο διάστημα.
Η ιστορία ακολουθεί τον Arco, έναν 10χρονο από το μακρινό μέλλον, ο οποίος ονειρεύεται να ταξιδέψει πίσω στον χρόνο, όπως η μεγαλύτερη αδερφή του και οι γονείς του. Για να επισκεφθούν, ας πούμε, τους δεινόσαυρους, οι μεγαλύτεροι σε ηλικία συγγενείς χρησιμοποιούν ένα ειδικό μανδύα σε χρώμα ουράνιου τόξου, τροφοδοτούμενο από ένα αστραφτερό διαμάντι. Αυτό το κάνουν για να συλλέξουν πόρους, καθώς στο μέλλον η Γη έχει κατακλυστεί από νερά και οι άνθρωποι ζουν σε τεχνητές πλατφόρμες που φτάνουν ως τον ουρανό. Ο Arco, όντας νόμιμα πολύ νέος για ταξίδι στο χρόνο, κλέβει τον εξοπλισμό της αδερφής του για να πραγματοποιήσει ένα “rainbow-slaloming” στην σχετικά πρωτόγονη εποχή του 2075, η οποία αποτελεί και το κύριο σκηνικό της ταινίας.
Μετά από μια συντριβή σε ένα δάσος, ο Arco βρίσκει καταφύγιο στην αγκαλιά της Iris, μιας 10χρονης που έχει τις δικές της διαφωνίες με την οικογένειά της, ιδίως επειδή οι γονείς της (Mark Ruffalo και Natalie Portman) απουσιάζουν συνεχώς. Η Iris και ο νεαρός αδελφός της Peter ανατρέφονται ουσιαστικά από την νταντά-ρομπότ Mikki (η φωνή της, σε μια έξυπνη πινελιά, είναι ένα μείγμα των φωνών των Ruffalo και Portman που λένε τα ίδια λόγια ταυτόχρονα). Πέρα από το ρομποτικό προσωπικό παντού (που λειτουργεί ως αστυνομικοί, δάσκαλοι και ό,τι άλλο χρειάζεται), η Γη μοιάζει αρκετά με τον κόσμο που γνωρίζουμε το 2026, με τη διαφορά ότι οι ακραίες καταιγίδες και οι ανεξέλεγκτες πυρκαγιές είναι συχνότερες.
Οι παραλληλισμοί με ταινίες όπως το “ET: The Extra-Terrestrial”, “Interstellar”, “AI” και “La Jetée” είναι εμφανείς, ενώ ο γενικός σχεδιασμός, με τους απλοποιημένους χαρακτήρες και τα πλούσια σε λεπτομέρεια φόντα, παραπέμπει σαφώς στην ιαπωνική anime. Παρόλα αυτά, ο σκηνοθέτης Ugo Bienvenu, μετά από πολλά σύντομα φιλμ και μουσικά βίντεο, καταφέρνει σε αυτό το πρώτο του μεγάλου μήκους έργο να προσδώσει μια αίσθηση φρεσκάδας. Πέρα από την αθώα αγάπη μεταξύ Iris και Arco, οι πιο συναισθηματικά πειστικές στιγμές περιστρέφονται γύρω από τον βαθύ δεσμό μεταξύ της Mikki, που τροφοδοτείται από τεχνητή νοημοσύνη, και των παιδιών, σε μια ιστορία που οδηγείται σε ένα εξαιρετικά λυπητερό τέλος. Παρόλο που η ταινία πραγματεύεται την αναπόφευκτη εξαφάνιση της περισσότερης ζωής στη Γη, το “Arco” δεν είναι τόσο καταθλιπτικό όσο θα περίμενε κανείς, βρίσκοντας μια μικρή κλωστή αισιοδοξίας για να κρατηθεί.
