Η Νίνα Πέρσον, η εμβληματική φωνή των The Cardigans, μοιράζεται πτυχές της μουσικής της πορείας και της ζωής της σε μια αποκαλυπτική συζήτηση. Η ίδια εξηγεί πώς προέκυψε το όνομα του συγκροτήματος, εμπνευσμένο από την αγάπη τους για τη βρετανική μουσική και την αίσθηση «βροχερής, ομιχλώδους και μάλλινης» ατμόσφαιρας που θύμιζε ζακέτα (cardigan).
Η επιλογή της διασκευής του “Sabbath Bloody Sabbath” των Black Sabbath αποκαλύπτει την εκτίμηση της Πέρσον για τις διασκευές που προσφέρουν μια νέα οπτική στην πρωτότυπη δουλειά. “Για ένα βαρύ συγκρότημα, υπάρχει πραγματική ποπ αίσθηση στη σύνθεση”, αναφέρει, τονίζοντας την έλξη που της ασκεί η ερμηνεία ενός τραγουδιού που αρχικά ερμηνεύτηκε από “πολύ αντρικούς άντρες”, προσδίδοντάς του μια “υπέροχα ανατριχιαστική” πτυχή. Μάλιστα, ο Ozzy Osbourne, ο οποίος παρακολούθησε την εμφάνισή τους στο Λος Άντζελες, χαρακτήρισε τη διασκευή ως “το πιο ανατριχιαστικό πράγμα που είχε ακούσει ποτέ”.
Σχετικά με το φαινόμενο των σουηδικών συγκροτημάτων της δεκαετίας του ’90, όπως οι The Cardigans, οι Wannadies και η Stina Nordenstam, που δημιουργούσαν “χαρούμενη ‘σκοτεινή’ μουσική”, η Πέρσον εξηγεί ότι η επιτυχία αυτή οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Ανάμεσά τους, η ευνοϊκή πολιτιστική πολιτική στη Σουηδία, όπου η καλλιτεχνική έκφραση ενθαρρυνόταν από μικρή ηλικία, η πρόσβαση σε μουσικά όργανα μέσω δωρεάν δανεισμού, αλλά και η ύπαρξη μιας μελαγχολικής ομορφιάς στην παραδοσιακή μουσική. Η πρώιμη έκθεση σε υψηλής ποιότητας μουσική, μέσω παιδικών τηλεοπτικών εκπομπών, διαμόρφωσε επίσης το μουσικό της υπόβαθρο.
Η retro-inspired αισθητική του άλμπουμ “Life” (1995) του συγκροτήματος, το οποίο διέφερε σημαντικά από την τότε επικρατούσα ποπ μουσική, πηγάζει από την επιρροή σουηδικών συγκροτημάτων όπως οι Eggstone. Η συνεργασία με τον παραγωγό Tore Johansson σε ένα στούντιο γεμάτο παλιό εξοπλισμό, λειτούργησε σαν “παιδική χαρά” για το συγκρότημα, επιτρέποντάς τους να βρουν το μουσικό τους στυλ. Παρόλο που αρχικά δεν γνώριζαν τις αναφορές στην ποπ του ’60, όπως των The Zombies, των Beatles και της Nancy Sinatra, επικεντρώθηκαν στον τρόπο με τον οποίο μπορούσαν να ενσωματώσουν αυτό το στυλ στη σύγχρονη εποχή.
Η Πέρσον μιλά με θέρμη για τη συνεργασία της με τον Mark Linkous των Sparklehorse. Τον περιγράφει ως έναν “ηρωικό” και “εξαιρετικά ευγενικό, απαλό και αστείο” άνθρωπο, με τον οποίο μοιράστηκε μια μοναδική φιλία. Ωστόσο, αναφέρεται και στις δυσκολίες που αντιμετώπιζε ο Linkous λόγω ψυχολογικών και σωματικών πόνων. Η τραγική ειρωνεία του θανάτου του Mark λίγες μέρες αφότου η Πέρσον έμαθε για την εγκυμοσύνη της, ονομάστηκε “η μεγαλύτερη νίκη και η μεγαλύτερη απώλεια ταυτόχρονα”. Η απώλεια του Mark παραμένει έντονη, με τον γιο της να έχει το μεσαίο όνομα “Link”, ως μια διαρκή υπενθύμιση.
Η στροφή προς την Americana στο άλμπουμ “Long Gone Before Daylight” εξηγείται από την επιρροή καλλιτεχνών όπως οι Fleetwood Mac, The Band, Neil Young και Dolly Parton. Η Πέρσον παραδέχεται ότι αρχικά θεωρούσε τη συναισθηματική μουσική “φτηνιάρικη”, αλλά συνειδητοποίησε την ανάγκη να “ανοιχτεί” στη συναισθηματική ωμότητα.
Στη συνεργασία της με τους Manic Street Preachers στο τραγούδι “Your Love Alone Is Not Enough”, η Πέρσον εξέφρασε την ευχαρίστησή της για την ευκαιρία να ηχογραφήσει στο ίδιο δωμάτιο με τον James Dean Bradfield, αντί να ανταλλάξουν απλώς ψηφιακά αρχεία. Ο Nicky Wire, μέλος του συγκροτήματος, εκτίμησε το τραγούδι “Holy Love” των Cardigans, πιθανώς λόγω της “απερισκεψίας” που περιείχε, κάτι που ίσως οδήγησε στην επιλογή της Πέρσον.
Η Πέρσον αναφέρεται με αγάπη και στην Ουαλία, αλλά και στη Σκοτία, όπου ταξίδεψε με τον James Yorkston, εκτιμώντας την αμεσότητα και την κλειστή κοινωνική δομή αυτών των κοινοτήτων. Η συνεργασία της με τον Tom Jones, όπου διασκεύασαν το “Burning Down the House” των Talking Heads, περιγράφεται ως μια εξαιρετικά γλυκιά εμπειρία, με τον Jones να επιδεικνύει μεγάλη περιέργεια και χαρά για τη δουλειά τους.
Όσον αφορά την προσωπική της εμπειρία με τον καρκίνο, η Πέρσον, παρόλο που η ασθένειά της ήταν χειρουργικά αντιμετωπίσιμη, υπογραμμίζει ότι κάθε μορφή πάθησης μπορεί να οδηγήσει σε μια διαφορετική εκτίμηση της τέχνης και της ζωής. Ενώ για πολλά χρόνια ένιωθε ότι είχε “νικήσει τον καρκίνο”, πλέον, σε μεγαλύτερη ηλικία, συνειδητοποιεί ότι η απειλή μπορεί να επανέλθει.
Τέλος, η απόφαση για παύση από τη δημιουργία νέας μουσικής μετά το “Super Extra Gravity” εξηγείται από την επιθυμία της Πέρσον να επικεντρωθεί στην οικογένεια. Αν και η κύρια συνθέτρια του συγκροτήματος έχασε την υπομονή της, τα υπόλοιπα μέλη παραμένουν πρόθυμα να συνεχίσουν. Παρόλο που πλέον υπάρχουν πρακτικές δυσκολίες λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων και καθημερινών εργασιών, η ιδέα της δημιουργίας νέας μουσικής, είτε ως The Cardigans είτε σε άλλη μορφή, παραμένει ζωντανή.
