Με την ατελείωτη βιβλιοθήκη ταινιών που έχουμε στη διάθεσή μας, σε ψηφιακές συλλογές και στο cloud, η εύρεση της απόλυτης αγαπημένης ταινίας “feelgood” μπορεί να αποδειχθεί εκπληκτικά δύσκολη. Παρόλο που φαινόταν αυτονόητο, η δική μου ήταν τόσο οικεία που κατάφερε να κρυφτεί σε κοινή θέα. Τελικά, χρειάστηκε να ρωτήσω τον σύντροφό μου για να μου πει ποια θεωρούσε ότι ήταν η ταινία παρηγοριάς μου. Η απάντησή της ήταν αποφασιστική: “Hot Fuzz“. Και είχε απόλυτο δίκιο. Πώς θα μπορούσε να μην είναι;
Το “Hot Fuzz” είναι η δεύτερη δημιουργία του Edgar Wright στην τριλογία Cornetto, μετά τον cult κλασικό “Shaun of the Dead” και πριν την περιπέτεια εισβολής εξωγήινων “The World’s End”. Δεν είμαι σίγουρος ότι το “Hot Fuzz” είναι η καλύτερη ταινία του Wright – ούτε καν η αγαπημένη μου. Όμως, όσον αφορά τις ταινίες “feelgood”, είναι αξεπέραστο.
Η ιστορία μας ξεδιπλώνεται στο ήσυχο χωριό Sandford της Δυτικής Αγγλίας και ακολουθεί τον αστυνομικό Sergeant Angel, έναν ξένο στο περιβάλλον, ο οποίος συνεργάζεται με τον τοπικό αταξινόμητο PC Danny Butterman για να ερευνήσουν μια σειρά από μυστηριώδεις θανάτους. Η ταινία αποτελεί ένα ερωτικό γράμμα στις buddy cop ταινίες και στο είδος της δράσης στο σύνολό του. Είναι τόσο αστεία, τόσο ανόητη και τόσο ευφυής.
Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι συνήθεις ύποπτοι του Edgar Wright, Simon Pegg και Nick Frost, οι οποίοι αποτελούν πάντα εγγύηση καλής διασκέδασης, αλλά εδώ είναι μόνο η αρχή ενός νεφελώματος από Βρετανούς κωμικούς αστέρες. Στην χαρούμενη εναρκτήρια σκηνή, το “Hot Fuzz” προσφέρει γενναιόδωρα το τριπλό δώρο των κυρίων Martin Freeman, Steve Coogan και Bill Nighy ως την ιεραρχία της αστυνομικής δύναμης του Λονδίνου (“Πρέπει στην πραγματικότητα να την ονομάζουμε Αστυνομική Υπηρεσία τώρα. Οι επίσημες οδηγίες λεξιλογίου αναφέρουν ότι η λέξη ‘δύναμη’ είναι υπερβολικά επιθετική”). Έμπειροι θρύλοι όπως ο υπέροχος Timothy Dalton και ο ασυναγώνιστος Jim Broadbent μοιράζονται σκηνές με σχετικά νέα ταλέντα, όπως η νυν βραβευμένη με Όσκαρ Olivia Colman. Και, πέρα από αυτό το πλούσιο πάνθεον, ακόμη και σύντομες εμφανίσεις τεράστιων ονομάτων, όπως αυτή του σκηνοθέτη του “Άρχοντα των Δαχτυλιδιών”, Peter Jackson, έχουν βρει τον δρόμο τους στις καρδιές των θαυμαστών. Μου προκαλεί σωματικό πόνο να συγκρατούμαι αντί να φωνάζω κατά τη διάρκεια της προβολής, “Το ξέρεις, στην πραγματικότητα είναι η Cate Blanchett με αυτή τη στολή εγκληματολογίας;”
Ακόμη και το χωριό Sandford γίνεται χαρακτήρας. Είναι γοητευτικό αλλά ανήσυχο, με τον κίνδυνο να παραμονεύει από τα ανθοπωλεία μέχρι τις εκκλησιαστικές γιορτές. Θα μπορούσε εύκολα να είναι οποιοδήποτε από τα πολλά μικρά κομητειακά χωριά γύρω από τα οποία μεγάλωσα. Και, σε μια ήσυχη, ανεπιτήδευτη αγροτική κοινότητα, πόσο συναρπαστικό θα ήταν να ανακαλύψεις ότι μια δολοφονική λατρεία σχεδίαζε κρυφά για να διατηρήσει το όραμά της για ένα “αγνό” χωριό, απαλλαγμένο από “ανεπιθύμητους”. Είναι απόλυτα παράλογο, αλλά ταυτόχρονα αγγίζει με εκπληκτικά οικείο τρόπο μια συχνά διαδεδομένη αγροτική ηθική και καχυποψία, κρυμμένη πίσω από χαμόγελα και φιλοξενία. Μέρος της γοητείας του “Hot Fuzz” είναι ότι σου επιτρέπει να αναλογιστείς αυτό το σχόλιο, αλλά πριν το κάνεις πολύ βαθιά, τα γεγονότα κλιμακώνονται σε μια αναμέτρηση στα πλακόστρωτα δρομάκια του Sandford. Ακολουθεί η σπουδαία Μάχη του Somerfield, η οποία συνδυάζει το γραφικό χωριάτικο σούπερ μάρκετ με δράση υψηλής οκτανίου, ανταγωνιζόμενη οτιδήποτε από το Fast and Furious ένα έως δέκα. Το “Avengers: Endgame” δεν μπορεί να συγκριθεί με την τελική αναμέτρηση στο μοντέλο του χωριού.
Οι πατενταρισμένες τεχνικές του Wright, όπως τα “crash zooms”, η πρόβλεψη και η μουσικότητα, κάνουν φυσικά την ταινία καλή, αλλά αυτό που την κάνει “feelgood” είναι το αψεγάδιαστο σενάριο, πιστοποιημένο με Α+ για την ικανότητα να παράγει ατάκες. Αναπόφευκτα, οι θαυμαστές θα έχουν διαβάσει τις προηγούμενες παραγράφους και θα έχουν ασυναίσθητα ανακαλέσει ανενεργές, ανόητες φράσεις. Αν ακούσετε ατάκες όπως “Για το μεγαλύτερο καλό” ή “Είναι μόνο ένας κύκνος, στην πραγματικότητα”, τότε είστε μέρος μιας συγκινητικής κοινότητας.
Το “Hot Fuzz” είναι τόσο γοητευτικό και ανθεκτικό γιατί ανταποκρίνεται σε τόσες πολλές ανάγκες. Θέλετε κάτι αστείο; Κάτι αριστοτεχνικά φτιαγμένο; Κάτι εκρηκτικό; Κάτι που να σας κάνει να σκέφτεστε; Κάτι για να ξεχαστείτε; Με κάποιον τρόπο, το “Hot Fuzz” το επιτυγχάνει όλα αυτά αμείλικτα.
Γι’ αυτό μερικές φορές νιώθω ότι αυτή η ταινία απευθύνεται σε εμένα. Μιλάει, φαινομενικά απευθείας, για την επαρχιακή μου καταγωγή, την αγάπη μου για αυτογνωστικές παρωδίες και την “geek” κινηματογραφική κοινότητα. Οι ατάκες και οι αναφορές της αναδύονται συνεχώς στις συζητήσεις. Και το DVD της έγινε το αγαπημένο μου δώρο για φίλους – τυχαία δύο φορές συνεχόμενα Χριστούγεννα για έναν φίλο. Κρίσιμης σημασίας, το “Hot Fuzz” μου σύστησε τον Edgar Wright, για τον οποίο τελικά έγραψα τη διατριβή μου (το κουτί της τριλογίας Cornetto είναι μια εξαιρετική χρήση φοιτητικού δανείου), και του οποίου την επιμέλεια σε έκδοση προώθησα όταν εντάχθηκα στην ομάδα μάρκετινγκ της Guardian. Θα σας συγχωρούσαμε αν σκεφτόσασταν τώρα ότι θα έπρεπε να έχω βαρεθεί αυτή την ταινία, τον σκηνοθέτη της, ακόμη και τα Cornettos. Μάλλον θα έπρεπε. Όμως, όπως το “Fuzz” στο Sandford, είναι αναπόφευκτα.
Το “Hot Fuzz” είναι διαθέσιμο για ψηφιακή ενοικίαση στις ΗΠΑ, στο ITVX στο Ηνωμένο Βασίλειο και στο Binge στην Αυστραλία.
