Το αριστούργημα του Stephen Sondheim και του James Lapine, “Into the Woods“, ζωντανεύει σε μια παραγωγή που αιχμαλωτίζει την απεριόριστη φαντασία της διασκευής των αδελφών Grimm, χωρίς ποτέ να απογοητεύει. Η ευφυής γραφή του έργου, σε συνδυασμό με την εκπληκτική, αν και απαιτητική, μουσική, δημιουργούν μια μοναδική θεατρική εμπειρία. Η σκηνοθεσία του Jordan Fein λάμπει, αποτυπώνοντας με χιούμορ και βαθύ πάθος τους ξεχασμένους παραμυθένιους ήρωες, των οποίων οι ζωές μπλέκονται μέσα στο δάσος, δημιουργώντας ένα περίτεχνο πλέγμα ανανεωμένων ιστοριών.
Η παράσταση ξεκινά με γρήγορο ρυθμό, καλύπτοντας με ευκολία τα αρχικά τραγούδια, αλλά σταδιακά αποκτά βάθος και συναισθηματική φόρτιση, προσφέροντας πικαρέσκα διασκέδαση. Η κατάρα μιας μάγισσας, που επιβάλλεται στον Άρτο (Jamie Parker) και τη γυναίκα του (Katie Brayben) για τις αμαρτίες του πατέρα τους, μπορεί να αρθεί μόνο αν εκείνοι της φέρουν το παπούτσι της Σταχτοπούτας, τα χρυσά μαλλιά της Ραπουνζέλ, τον κόκκινο μανδύα της Κοκκινοσκουφίτσας και την αγαπημένη κατσίκα του Τζακ (με την ιστορία της φασολιάς).
Η παράσταση, επηρεασμένη από την έννοια του συλλογικού ασυνείδητου του Carl Jung, ξεδιπλώνει ένα χάος μετά το “ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα” του πρώτου μέρους. Η παραγωγή πετυχαίνει την ιδανική ισορροπία ανάμεσα στην ελαφρότητα και τη σκοτεινή συναισθηματική αλήθεια, καθώς ξεσπούν η μετάνοια, η ενοχή και η προδοσία. Η μάγισσα αποτελεί μια κλασική περίπτωση της “καταβροχθίζουσας μητέρας” κατά Jung, που παγιδεύει την ανάπτυξη της Ραπουνζέλ κρατώντας την κλεισμένη. Οι γάμοι των δύο πριγκίπων γίνονται στάσιμοι και η γονεϊκότητα αποδεικνύεται δύσκολη για τον Άρτο. Άλλοι γονείς χάνονται και τα παιδιά αναγκάζονται να ζήσουν χωρίς αυτούς, όπως η Κοκκινοσκουφίτσα (Gracie McGonigal) και ο Τζακ (Jo Foster).
Το καστ προσφέρει απλόχερα γοητεία: ο Τζακ παρουσιάζεται ως υπερβολικά θηλυκός, η Κοκκινοσκουφίτσα μοιάζει με άφοβο κορίτσι προσκόπων, ο Λύκος (Oliver Savile) είναι μια αλεπούδενια εκδοχή του David Niven, ενώ η Μάγισσα (Kate Fleetwood) είναι ταυτόχρονα κωμικά κακιά και αδικημένη. Οι δυσκολίες του Άρτου και της γυναίκας του στην προσπάθεια να αποκτήσουν παιδί μεταφέρονται με έντονο συναίσθημα. Μετά τον γάμο της με τον πρίγκιπα, νιώθεις την νοσταλγία της Σταχτοπούτας (Chumisa Dornford-May) για τις παλιές μέρες, όταν μπορούσε απλώς να πηγαίνει στο δάσος και να μιλάει στα πουλιά.
Οι ηθοποιοί βρίσκονται σε εκρηκτική μουσική φόρμα, αποδίδοντας με μαεστρία κάθε δύσκολη ή αμφίφωνη νότα, και κάθε ερμηνευτής έχει τη στιγμή του να διαπρέψει. Υπάρχει η οπερατική μελοδραματικότητα των δύο πόζων πριγκίπων (Savile και Rhys Whitfield) στο “Agony”, το επώδυνο δράμα του “Children Will Listen” και η εξυπνάδα του “Your Fault”. Η Fleetwood είναι φαινόμενο, τόσο εντός όσο και εκτός τραγουδιού (συμπεριλαμβανομένου του “Witch’s Lament”).
Η αλλοτριωτική σκοτεινότητα σε αυτό το δυσλειτουργικό οικογενειακό δράμα, στολισμένο με παραμυθένια καμπανάκια, είναι κυριολεκτική στο εξαιρετικά σχεδιασμένο σκηνικό του Tom Scutt. Το κατάμαυρο φόντο λειτουργεί ως δραματικός καμβάς. Ανοίγει για να αποκαλύψει ένα δάσος με κελάηδισμα πουλιών και αχτίδες φωτός, μεταμορφώνοντας τη σκηνή σε μια ζωντανή εικονογραφημένη ιστορία δασικής μεγαλοπρέπειας, αλλά με όλη τη γοτθική ατμόσφαιρα των Grimm. Οι κομψές στολές του Scutt είναι κατά κύριο λόγο μεσαιωνικής εποχής, κάνοντας τους χαρακτήρες να δείχνουν ρεαλιστικοί και ρουστίκ, προσδίδοντάς τους ωριμότητα και ανθρωπιά, ενώ αποτρέπουν οποιαδήποτε αίσθηση παντομίμας. Ο Γίγαντας και η γυναίκα του δεν εμφανίζονται, αλλά ακούγονται (με τη φωνή της Valda Aviks) και γίνονται αισθητοί μέσω ενός σεισμού ήχου και φωτός.
Εναλλακτικοί, μη-πυρηνικοί οικογενειακοί σχηματισμοί φέρνουν τη δική τους, σκληρά σφυρηλατημένη ευτυχία στο τέλος. Αυτή η παραγωγή δεν διαθέτει την ευρύτητα ή το εορταστικό πνεύμα μιας χριστουγεννιάτικης παράστασης ή παντομίμας, αλλά κρύβει μέσα της τον θαυμασμό και τη μαγεία και των δύο. Bridge Theatre, Λονδίνο, έως 30 Μαΐου.
