Η έννοια της μετανάστευση αποτελεί το κεντρικό θέμα της έκθεσης της Lubaina Himid στη Venice Biennale, όπου η καλλιτέχνις παρουσιάζει ένα πορτρέτο της Βρετανίας γεμάτο ένταση και αμφισημία. Στο British Pavilion, η εγκατάσταση περιλαμβάνει μνημειώδεις πίνακες και μια σειρά από ζωγραφισμένα κουπιά, απεικονίζοντας ράφτες, μάγειρες και αρχιτέκτονες – ανθρώπους που διαμορφώνουν τη χώρα, διατηρώντας την τροφοδοτημένη και στεγασμένη.
Ένα ηχητικό κομμάτι διατρέχει τον χώρο, μεταφέροντας τους ήχους της βουκολικής βρετανικής ζωής: γλάρους, σχοινιά που χτυπούν στα κατάρτια και το βουητό της φύσης, προβάλλοντας μια εικόνα μιας χώρας υποδεχόμενης και φιλικής. Ωστόσο, οι μαύρες φιγούρες στο κέντρο των πινάκων της Lubaina Himid δεν φαίνεται να συμμερίζονται αυτή την αίσθηση οικειότητας. Τα βλέμματά τους, γεμάτα δισταγμό, και η στάση τους υποδηλώνουν μια συνεχή αμηχανία, θέτοντας το ερώτημα: «Τι κάνουμε πραγματικά εδώ;».
Η έκθεση αναπτύσσεται γύρω από 26 ερωτήματα που έχουν αναρτηθεί στους τοίχους, όπως «Μπορούν να εγκατασταθούν εδώ οι μύγες;», υπογραμμίζοντας το υπαρξιακό άγχος του «διαφορετικού» που δυσκολεύεται να ενσωματωθεί. Παρόλο που η καλλιτέχνις εστιάζει στη μετανάστευση, η έκθεση θίγει μια ευρύτερη κοινωνική πραγματικότητα: το αίσθημα του αποκλεισμού που βιώνουν εκατομμύρια άνθρωποι λόγω κοινωνικής τάξης, φύλου ή σεξουαλικότητας. Παρά τις έντονες χρωματικές παλέτες και τους ήχους της φύσης, η Lubaina Himid αποκαλύπτει μια σκοτεινή αλήθεια: για πολλούς, η Βρετανία μπορεί να είναι μια ευχάριστη χώρα, αλλά δεν θα αισθανθούν ποτέ ότι αποτελούν οργανικό κομμάτι της.
