Στην κορύφωση της μουσικής της καριέρας στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η Lesley Woods είχε συνηθίσει να αντιμετωπίζει αγανακτισμένους άνδρες. Ως τραγουδίστρια και κιθαρίστρια των Au Pairs, του post-punk συγκροτήματος από το Birmingham, θυμάται «άντρες να είναι επιθετικοί απλώς και μόνο επειδή ήσουν γυναίκα στη σκηνή». Σε μια συναυλία, η μπάντα μοιραζόταν τη σκηνή με τους UB40 και τους Angelic Upstarts, μόνο που οι τελευταίοι δεν εμφανίστηκαν. «Έτσι, το κοινό, που ήταν 95% skinheads, μας έφτυνε και μας πετούσε ό,τι μπορούσε να βρει – συμπεριλαμβανομένου ενός κάδου απορριμμάτων». Τρομάξε; «Όχι, ήμουν ανυπότακτη τότε. Απλώς πήγα μπροστά στη σκηνή και είπα: ‘Σας έλειψε’.»

Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος το 1983, η Woods ήλπιζε ότι οι μέρες της αντιμετώπισης της ωμής μισογυνίας είχαν περάσει. Όμως, στη συνέχεια εκπαιδεύτηκε και έγινε δικηγόρος. «Όταν ήρθα στο δικηγορικό σώμα [τη δεκαετία του 1990], οι γυναίκες δεν μπορούσαν καν να φορούν παντελόνια. Άντρες με ρωτούσαν: ‘Τι χρώμα εσώρουχα φοράς σήμερα, Lesley;’. Έχει βελτιωθεί τώρα, αλλά τότε το επάγγελμα του δικηγόρου ήταν πολύ χειρότερο από τη μουσική ως προς τον τρόπο που αντιμετώπιζε τις γυναίκες.»

Η Woods – που σήμερα είναι 67 ετών – εξακολουθεί να εργάζεται ως δικηγόρος, ειδικευμένη στο δίκαιο μετανάστευσης, αν και τα τελευταία 15 χρόνια έχει επιστρέψει στη μουσική, κάνοντας περιστασιακές σόλο εμφανίσεις και κυκλοφορώντας ένα EP, το “In the Fade”, στις αρχές του 2025. Τον επόμενο μήνα, επιστρέφει στη σκηνή για μια περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο ως Au Pairs. Με επικεφαλής τη Woods, η μπάντα έχει πλέον νέα μέλη: την Estella Adeyeri από το μαύρο φεμινιστικό punk συγκρότημα Big Joanie, καθώς και τους Jem Doulton και Alex Ward από τους Thurston Moore Group. «Είναι όλοι πολύ νεότεροι από εμένα, αλλά τότε οι περισσότεροι άνθρωποι είναι», λέει με ένα στεγνό γέλιο.

Συναντώ τη Woods για τσάι και μπισκότα στο σπίτι της στο ανατολικό Λονδίνο, όπου ζει με τον μικρό της σκύλο, τον Dusky. Η Woods είναι ξεκαρδιστικά ανεπιφύλακτη: σύντομες δηλώσεις για πρώην συνεργάτες, τόσο στη νομική όσο και στη μουσική βιομηχανία, ακολουθούνται αναπόφευκτα από μια πιο προσεκτική, «Καλύτερα να το αφήσεις έξω, αλλιώς θα μπλέξω». Η Woods βρίσκεται αυτήν την περίοδο βαθιά μέσα στις πρόβες των Au Pairs και το απολαμβάνει κάθε λεπτό. «Η μπάντα γνωρίζει τα παλιά τραγούδια, αλλά δουλεύουμε και σε νέα υλικά. Ελπίζω να μπορέσουμε να κάνουμε ένα άλμπουμ.» Ωστόσο, δεν είναι όλοι τόσο ενθουσιασμένοι με την επανεκκίνηση των Au Pairs. Όταν διαλύθηκαν, η μπάντα – η οποία, μαζί με τη Woods, αποτελούνταν από την μπασίστρια Jane Munro, τον κιθαρίστα Paul Foad και τον ντράμερ Pete Hammond – δεν ήταν σε καλή κατάσταση. Παρόλο που υπήρχε σποραδική επικοινωνία μέσω email, η Woods λέει ότι δεν έχουν βρεθεί στο ίδιο δωμάτιο για περισσότερα από 40 χρόνια.

Ένας διοργανωτής προσέγγισε αρχικά τη Woods για μια περιοδεία. Ήλπιζε ότι η αρχική μπάντα θα επανενωθεί, αλλά όταν η Woods δίστασε, λέγοντας ότι οι άλλοι δεν θα ήταν πρόθυμοι, πρότεινε την πρόσληψη νέων μουσικών. Η Woods λέει ότι επικοινώνησε με τα πρώην μέλη από ευγένεια. «Τους είπα: ‘Επανασυστήνω τους Au Pairs. Ενδιαφέρεστε;’ Απάντησαν όπως περίμενα και είπαν όχι.» Η Woods δεν τους είπε ότι υπήρχε περιοδεία στο τραπέζι, καθώς ήθελε «να τους δοκιμάσει πρώτα. Δεν είναι καλό να πηγαίνεις σε περιοδεία αν δεν μπορείς να συνεννοηθείς.»

Μετά την άρνησή τους να συμμετάσχουν, η Woods κατοχύρωσε το όνομα του συγκροτήματος και άρχισε να ψάχνει για νέους μουσικούς. Όταν ανακοινώθηκε η περιοδεία, τα πρώην μέλη εξέδωσαν ένα δελτίο τύπου που ξεκαθάριζε τη δυσαρέσκειά τους. Σε μια κοινή δήλωση προς τον Guardian, η Munro, ο Foad και ο Hammond λένε ότι η Woods τους ρώτησε αν ενδιαφέρονταν να επανενωθούν, «αλλά δεν φάνηκε μια γνήσια ή φιλική προσφορά και απαντήσαμε ατομικά, αρνούμενοι για διαφορετικούς λόγους. Μέρες αργότερα ανακαλύψαμε ότι είχε κατοχυρώσει το όνομα του συγκροτήματος πίσω από την πλάτη μας. Τη ρωτήσαμε να διευκρινίσει ότι αυτό ήταν δικό της πρότζεκτ και διακριτό από τους Au Pairs – δυστυχώς, η περιοδεία διαφημίστηκε με το εξώφυλλο του πρώτου μας άλμπουμ, το οποίο παραπλάνησε τους ανθρώπους να πιστέψουν ότι ήταν η αρχική σύνθεση… Η περιοδεία δεν θα έπρεπε να γίνεται με το όνομα Au Pairs με μόνο ένα αρχικό μέλος.» Αμφισβήτησαν οποιαδήποτε υπόδειξη ότι η Woods ήταν η κινητήρια δύναμη. «Ήμασταν ΟΛΟΙ η κινητήρια δύναμη και παλέψαμε για να κρατήσουμε τη μουσική του συγκροτήματος στο δημόσιο χώρο.»

Η Woods αναγνωρίζει ότι η περιοδεία διαφημίστηκε αρχικά σε ιστότοπο τρίτου μέρους χρησιμοποιώντας μια φωτογραφία της αρχικής σύνθεσης, αλλά λέει ότι ζήτησε να αφαιρεθεί η φωτογραφία. Λέει ότι, για τα πρώην μέλη, είναι θέμα «δεν θέλουμε να το κάνουμε, αλλά δεν θέλουμε να το κάνεις εσύ». Προσθέτει ότι είναι «εξαιρετικά δυσάρεστο το γεγονός ότι κάτι που ξεκίνησε με τόσο σπουδαία ιδεώδη και με χαρούμενη διάθεση έχει φτάσει σε αυτό το σημείο παρακμής».

Οι Au Pairs σχηματίστηκαν το 1978 μετά από μια τυχαία συνάντηση μεταξύ της Woods και του Foad σε μια στάση λεωφορείου στο Birmingham. Το ζευγάρι άρχισε να βγαίνει και έστησε μια μπάντα, αν και η σχέση έληξε πριν κυκλοφορήσει το πρώτο άλμπουμ των Au Pairs. Η Woods σπούδαζε φιλοσοφία και γαλλικά στο Πανεπιστήμιο του Birmingham εκείνη την εποχή, αλλά τα παράτησε και μεταγράφηκε στο Keele στο Staffordshire, το οποίο «ήταν ένα άντρο αριστερής πολιτικής και φεμινισμού». Η Woods διοχέτευσε όσα μάθαινε για την πολιτική φύλου σε τραγούδια που ήταν οργισμένα, αστεία και αδιαμφισβήτητα ρητά.

Το ντεμπούτο LP των Au Pairs, το “Playing With a Different Sex” του 1981, αποδείχθηκε μια συναρπαστική επίδειξη της κιθαριστικής τους ροκ και της κηρυκτικής τους γραφής. Τα κομμάτια περιλάμβαναν το “We’re So Cool”, το οποίο εξέταζε τις ανοιχτές σχέσεις – «Δεν με πειράζει αν θες να φέρεις κάποιον σπίτι» – και το “Come Again”, το οποίο απεικόνιζε μια γυναίκα να παρέχει ειρωνικά σχόλια καθώς ένας άντρας προσπαθεί να την φέρει σε οργασμό: «Πονάει το δάχτυλό σου; Νιώθω τον δισταγμό σου.»

Για τη Woods, οι στίχοι ήταν «η αντιθετική θέση στον στίχο τύπου ‘αγόρι-συναντά-κορίτσι’, ‘λιγωμένος έρωτας’». Ανησυχούσε πώς θα αντιδρούσαν οι άνθρωποι; «Καθόλου. Αν και θυμάμαι τη μητέρα του Paul να λέει: ‘Δεν πρέπει να τραγουδάς για αυτά, αυτά είναι προσωπικά’. Αλλά υποθέτω ότι είσαι γενναίος όταν είσαι νέος». Αλλού, το τραγούδι “It’s Obvious” φαντασιωνόταν μια εποχή όπου οι ρόλοι των φύλων θα έπαυαν να έχουν σημασία, ενώ το “Headache for Michelle”, για το ότι ήταν υπερβολικά εξαντλημένη από τα ναρκωτικά για να διαμαρτυρηθεί για τα κακά της κοινωνίας, εμπνεύστηκε από την πρώτη φίλη της Woods, η οποία «ήταν λίγο ναρκομανής». Η Woods λέει ότι το δικό της ναρκωτικό της επιλογής ήταν η αμφεταμίνη, «εν μέρει επειδή είχα ένα τρομερό σύμπλεγμα για το ότι ήμουν χοντρή και το μόνο που έκανε η αμφεταμίνη ήταν να με σταματάει από το να τρώω».

Η Kathleen Hanna έχει αναφέρει τους Au Pairs ως επιρροή στο συγκρότημά της Bikini Kill και στο ευρύτερο κίνημα riot grrrl, και ο Kurt Cobain φέρεται να ήταν θαυμαστής. Οι κριτικοί επίσης έπλεαν το συγκρότημα με εγκώμια. Εγκωμιάζοντάς τους μαζί με τους Raincoats και τους Slits, ο Lester Bangs έγραψε ότι «το απόλυτο καλύτερο rock’n’roll οπουδήποτε σήμερα παίζεται από γυναίκες: χθες το βράδυ είδα τον Θεό με τη μορφή των Au Pairs», ενώ ο σεβαστός Greil Marcus έγραψε έναν ύμνο για αυτούς στο βιβλίο του “In the Fascist Bathroom”. Μαζί με το προκλητικό λυρικό περιεχόμενο, η σεξουαλικότητα της Woods έγινε αντικείμενο συζήτησης σε συνεντεύξεις. Παρόλο που αυτοπροσδιορίζεται ως αμφιφυλόφιλη, τότε ήταν ευκολότερο να λέει στους δημοσιογράφους ότι ήταν λεσβία, παρά το γεγονός ότι γνώριζε ότι αυτό θα μπορούσε να βλάψει την καριέρα της. «Αρκετοί άντρες καλλιτέχνες ήταν στο ντουλάπι τότε, για καλό λόγο. Αλλά υποθέτω ότι όταν είσαι σε ένα συγκρότημα, και είσαι γύρω από ανθρώπους που σε υποστηρίζουν, τις αξίες και την πολιτική σου, σε βάζει σε ένα είδος φούσκας.»

Παρά τις τρέχουσες τεταμένες σχέσεις μεταξύ της Woods και των πρώην συγκροτημάτων της, η τραγουδίστρια εξακολουθεί να κοιτάζει πίσω με περηφάνια και στοργή στις πρώτες μέρες, όταν ήταν μια ομάδα φίλων που έκαναν περιοδείες στη χώρα και διασκεδάζανε. «Αν κοιτάξεις τις πρώτες φωτογραφίες, όλοι μας φαγόμαστε πολύ χαρούμενοι. Όταν ξεκινάς, είναι υπέροχο. Είναι σαν την αρχή μιας παθιασμένης σχέσης. Είσαι τόσο χαρούμενος και είσαι ερωτευμένος ο ένας με τον άλλον και με όλους τους άλλους. Το πάθος σου για τη μουσική και η χημεία, όλα είναι εκεί. Αλλά δυστυχώς, δεν διαρκεί πάντα.»

Τα πράγματα άρχισαν να στραβώνουν με το δεύτερο άλμπουμ τους, το “Sense and Sensuality” του 1982, όπου οι Au Pairs υιοθέτησαν έναν πιο εκλεκτικό και ρυθμικό ήχο. Η Woods λέει ότι η μπάντα «έχασαν την αίσθηση της μουσικής μας κατεύθυνσης και το νέο υλικό δεν είχε δουλευτεί αρκετά. Αλλά αντιμετωπίζαμε οικονομικές δυσκολίες και έπρεπε να μπούμε στο στούντιο». Ταυτόχρονα, έχανε τη φωνή της, καθώς «την κατέστρεφε» κατά τη διάρκεια ζωντανών εμφανίσεων προσπαθώντας να ακουστεί πάνω από τα αμφίβολης ποιότητας συστήματα PA. Η Woods βρισκόταν επίσης σε μια ασταθή σχέση, λεπτομέρειες της οποίας προτιμά να μην αναφέρει, αλλά η οποία ήταν «πολύ τραυματική. Δεν νομίζω ότι είχα ανοιχτεί σε κανέναν γι’ αυτό, επειδή μάλλον ένιωθα ντροπή ή αμηχανία».

Αφού έπαιξαν πάνω από 200 συναυλίες μέσα σε ένα χρόνο, οι Au Pairs ήταν εξαντλημένοι και σταμάτησαν να επικοινωνούν μεταξύ τους. Τότε η δισκογραφική τους εταιρεία χρεοκόπησε. Η Munro ήταν η πρώτη που άφησε το συγκρότημα. Η Woods λέει ότι οι Au Pairs στη συνέχεια προσφέρθηκαν νέα σύμβαση με άλλη εταιρεία και μια ευκαιρία να ηχογραφήσουν με τον παραγωγό Steve Lillywhite, αλλά συναντήθηκε με τον Foad και τον Hammond για να το συζητήσουν και εκείνοι είπαν ότι είχαν τελειώσει. «Έτσι, αυτό ήταν. Αυτό ήταν το τέλος.»

Με το συγκρότημα να έχει τελειώσει, η Woods άφησε το Birmingham και μετακόμισε πίσω με τους γονείς της στο Stevenage. Μια επιθυμία για μια νέα αρχή την οδήγησε να εγγραφεί για πτυχίο νομικής. «Σκέφτηκα: ‘Τι μπορώ να κάνω που να είναι πολύ δύσκολο και να με βοηθήσει να βάλω μυαλό;’» Η εκπαίδευση διήρκεσε πέντε χρόνια. «Ποτέ δεν πίστευα ότι θα περνούσα τις εξετάσεις. Όταν πήρα τα αποτελέσματα, είχα πάει στο Παρίσι και η μητέρα μου τηλεφώνησε και είπε: ‘Πέρασες’. Εγώ είπα: ‘Ω, όχι. Θα πρέπει να συνεχίσω τώρα’.»

Η Woods εργάζεται πλέον ως δικηγόρος εδώ και 35 χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, είχε πάντα την πρόθεση να επιστρέψει στη δημιουργία και εκτέλεση μουσικής. Τώρα αισθάνεται ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να επανεκκινήσει τους Au Pairs, λέει. «Στην ηλικία μου, δεν είναι σαν το μέλλον να είναι απλωμένο μπροστά σου. Ο χρόνος δεν είναι με το μέρος μου, και πιστεύω ότι μπορώ να κάνω ένα καλό άλμπουμ. Δεν θα ήθελα να φύγω από αυτόν τον κόσμο χωρίς να έχω προσπαθήσει. Δεν πιστεύω ότι έχω δώσει ακόμα το καλύτερό μου.»