Η τέχνη της Valie Export παραμένει πιο επίκαιρη από ποτέ, καθώς η εμβληματική καλλιτέχνις έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω της μια παρακαταθήκη που επαναπροσδιόρισε τη σχέση του γυναικείου σώματος με τον δημόσιο χώρο. Από την πρώτη φορά που η Peaches αντίκρισε την αφίσα της Export με το όπλο στο χέρι, μέχρι τις αναλύσεις της Florentina Holzinger για την έκθεση Genital Panic του 1969 στο Μόναχο, το έργο της λειτούργησε ως καταλύτης για γενιές δημιουργών.
Η Valie Export υπήρξε μια ακούραστη μαχήτρια που αμφισβήτησε τις ανδροκρατούμενες δομές. Στην περίφημη performance Tapp und Tastkino (Κινηματογράφος αφής) του 1968, προσκάλεσε το κοινό να αγγίξει το γυμνό στήθος της μέσα από μια μικρή κουρτίνα, προκαλώντας αμηχανία και βαθιά προβληματισμό. Όπως επισημαίνει η Joan Jonas, η Export ήταν τολμηρή, ριζοσπαστική και γενναιόδωρη, χρησιμοποιώντας το σώμα της ως όχημα σύγκρουσης με την αρχιτεκτονική και τους κοινωνικούς περιορισμούς.
Η Candice Breitz υπογραμμίζει πως η Export έκανε την πολιτική ανυπακοή αρετή, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την παρέμβαση του 1968, όπου έδεσε με λουρί τον επιμελητή Peter Weibel, σέρνοντάς τον στους δρόμους της Βιέννης για να συμβολίσει την υποταγή της πατριαρχίας. Παράλληλα, η Shoair Mavlian, διευθύντρια της Photographers’ Gallery στο Λονδίνο, υπενθυμίζει τη χρήση της φωτογραφίας από την καλλιτέχνιδα, η οποία στα Body Configurations αλληλεπιδρούσε με το αστικό τοπίο, αμφισβητώντας τα στερεότυπα των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Η Valie Export μας δίδαξε ότι το γυναικείο σώμα δεν είναι ένα ευγενικό αντικείμενο, αλλά ένα «κατοχυρωμένο εμπορικό σήμα» και ένα όπλο απέναντι σε δομές που επιβάλλουν τον έλεγχο.
