Η παλιά ρήση του Γουίλιαμ Γκόλντμαν από τον χώρο του θεάματος, ότι “κανείς δεν ξέρει τίποτα”, εξακολουθεί να ισχύει. Η ανεξάρτητα χρηματοδοτούμενη ταινία τρόμου “Iron Lung” έκανε την είσοδό της στις κινηματογραφικές αίθουσες χωρίς την συνήθη διαφημιστική προβολή. Εκεί, αναμενόταν με ανυπομονησία από τους φανατικούς οπαδούς του Mark Fischbach, του σεναριογράφου, σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή από τη Χαβάη, γνωστότερου ως θρύλου του YouTube στα βιντεοπαιχνίδια, Markiplier. Πολλοί από εμάς αισθανόμαστε εδώ και καιρό ότι ο πολιτισμός κάνει μια αποφασιστική στροφή από το αναλογικό στο (ίσως θανάσιμα) διαδικτυακό, και η ταινία του Fischbach καθιστά αυτή τη μετατόπιση παραδείγματος όχι μόνο ορατή, αλλά και βιωματική. Το αποτέλεσμα μοιάζει με 12ωρη παραμονή στο Twitch με κλειστά παντζούρια.
Παρόλο που ο Markiplier προσεγγίζει το είδος του τρόμου από μια θεωρητικά φρέσκια γωνία – προσαρμόζοντας το ομώνυμο παιχνίδι διαστημο-υποβρυχίου του Dave Szymanski – καταλήγει στην αφηγηματικά σκουριασμένη ιδέα ενός αστροναύτη που ξεπερνά τα όριά του. Η ταινία θυμίζει το “Moon” σε πιο σκοτεινό φωτισμό. Μπροστά σε δυσοίωνους θορύβους και αυξανόμενες αμφιβολίες για την κατάσταση της ανθρωπότητας, το βρόμικο και ταλαιπωρημένο σκάφος, που πιλοτάρεται μονομερώς από τον φυλακισμένο Simon του Fischbach, είναι αδιάκριτο από το μέσο εφηβικό δωμάτιο. Ο ήρωάς μας περιφέρεται σε αυτόν τον διαστρικό παγιδευτή, ολοκληρώνοντας αόριστα καθορισμένες αποστολές – χτύπα αυτό, επισκεύασε εκείνο, κατέβασε κάτι – σαν ένας καταπονημένος μπαμπάς που ελέγχει τη λίστα υποχρεώσεών του για την Κυριακή. Σε αυτό, ο Simon αποδεικνύεται πιο ικανός από τον Fischbach εκτός οθόνης, ο οποίος είτε δυσκολεύεται είτε αγνοεί τα θεμελιώδη προβλήματα της ταινίας.
Οι ελπίδες ότι η “Iron Lung” είναι ένα νέο “Dark Star” σύντομα πνίγονται από τον καταθλιπτικό τόνο, τον αργό ρυθμό και την σχεδόν ολοκληρωτική απουσία θεαμάτων. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα σενάριο ραδιοφωνικού έργου που επιμένει να εξηγεί, καθώς αυτή η παραγωγή χαμηλού κόστους δεν έχει πολλά να δείξει. (Το επίτευγμα, κυρίως επιχειρηματικό, είναι σχεδόν θαυμάσια εμμονικό: ο Markiplier ωθεί τους ανθρώπους προς περιεχόμενο που κάνει το “Solaris” να μοιάζει με “Con Air”.) Ακόμα κι αν έχετε μια σοβαρή περίπτωση “Συνδρόμου Κεντρικού Χαρακτήρα” για να επικεντρωθείτε για δύο ώρες, υποβιβάζοντας τους συμπρωταγωνιστές σας σε φωνές εκτός σκηνής, ο Fischbach παραμένει σταθερός μπροστά στην κάμερα. Περισσότερα χρήματα και μεγαλύτερα σκηνικά σίγουρα θα έρθουν στο δρόμο του. Ωστόσο, δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο δραματικό απαιτούμενο φορτίο για να μετατρέψει την πλοκή μιας μικρής ταινίας σε μια παρακολουθήσιμη μεγάλου μήκους. Τουλάχιστον τα κατορθώματα του MrBeast τον βγάζουν έξω. Η “Iron Lung” προβάλλεται στους κινηματογράφους.
