Δεν χρειάζεται να είσαι αστυνομικός για να εξιχνιάσεις ένα έγκλημα· αρκεί η αστυνομία να σε προσλάβει ως ειδικό σύμβουλο. Όλα όσα απαιτούνται είναι η ικανότητα να επιλύεις κάθε μυστήριο ακριβώς πριν από το τέλος του επόμενου επεισοδίου. Είτε πρόκειται για συνταξιούχους ντετέκτιβ όπως ο Monk και ο Poirot, είτε για συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων όπως στο Castle, ή ακόμα και για έναν πρώην απατεώνα στο White Collar, η φιγούρα του «συμβούλου» κυριαρχεί στις οθόνες μας.

Η τάση αυτή, που στο διαδίκτυο περιγράφεται συχνά με το σύνθημα «Χωρίς σήμα; Κανένα πρόβλημα!», γνωρίζει νέα άνθηση. Στη σειρά High Potential, η Morgan Gillory χρησιμοποιεί τον υψηλό δείκτη νοημοσύνης της για να βοηθήσει το τμήμα ανθρωποκτονιών του LAPD, ενώ στην παραγωγή Elsbeth, μια δικηγόρος επιβλέπει το NYPD και καταλήγει να συλλαμβάνει δολοφόνους. Παράλληλα, το κοινό βλέπει ιστορίες εμπνευσμένες από τον Sherlock Holmes, όπως το Young Sherlock του Guy Ritchie, και αναμονή για μια νέα εκδοχή του Hercule Poirot από το BBC.

Όπως εξηγεί η Elspeth Latimer από το University of East Anglia, ο «σύμβουλος» λειτουργεί ως ένας ορθολογιστής outsider που βλέπει στοιχεία τα οποία διαφεύγουν από τους υπόλοιπους. Ωστόσο, η πραγματικότητα απέχει πολύ από τη μυθοπλασία. Όπως τονίζει μια πρώην ντετέκτιβ της Metropolitan Police, οι σύμβουλοι στην πραγματική ζωή δεν συμμετέχουν σε καταδιώξεις, ούτε κάθονται σε γραφεία στα αστυνομικά τμήματα. Οι ειδικοί, όπως ανθρωπολόγοι ή ψυχολόγοι, καλούνται μόνο για εξειδικευμένες αναλύσεις, όπως η ανάλυση βαδίσματος σε υλικό CCTV.

Γιατί όμως παραμένουν τόσο δημοφιλείς αυτές οι ιστορίες; Ίσως επειδή, σε μια εποχή αβεβαιότητας, το αστυνομικό μυθιστόρημα προσφέρει την απόλυτη παρηγοριά: την αποκατάσταση της τάξης. Όπως έγραψε η PD James, το θέμα των ιστοριών αυτών δεν είναι ο φόνος, αλλά η επιστροφή στην ισορροπία. Η ικανοποίηση του να λύνεται το μυστήριο και να αποδίδεται δικαιοσύνη δημιουργεί μια ανακουφιστική φαντασίωση ελέγχου πάνω στο χάος του κόσμου μας.