Η Grace Ives, η ταλαντούχα καλλιτέχνιδα που αρχικά μας συστήθηκε ως “bedroom pop” δημιουργός, επανέρχεται με το τρίτο της άλμπουμ, “Girlfriend“, το οποίο ξεφεύγει από τα όρια του προσωπικού της χώρου και μας παρασύρει σε ένα ατμοσφαιρικό, λεπτομερές ηχητικό τοπίο. Τα τραγούδια του άλμπουμ ξεχύνονται σαν τα φώτα της πόλης που διαγράφονται στο σκοτάδι και λαμπυρίζουν με μια κοσμική δέος, αφήνοντας πίσω κάθε δισταγμό.
Το “Girlfriend” σηματοδοτεί μια πολλαπλή απελευθέρωση για την Ives. Μετά την κυκλοφορία του “Janky Star” το 2022, η οποία συνέπεσε με την ανάπτυξη μιας πιο υγιούς σχέσης με τις ουσίες, η καλλιτέχνιδα βίωσε νέες δυσκολίες, καθιστώντας την αποχή από ουσίες μη διαπραγματεύσιμη. Η αναζήτηση ασφάλειας την οδήγησε στην Καλιφόρνια, όπου σε ένα νέο περιβάλλον, μακριά από το σπίτι, κατάφερε να βρει τη δύναμη να απεξαρτηθεί. Αυτή η αποφασιστικότητα και η βαθιά ευαλωτότητα διαπνέουν το “Girlfriend”, το οποίο μοιράζεται τη γλυκύτητα που μοιάζει να προέρχεται από κοινούς κώδικες και το σπασμένο γυαλί των cult pop κλασικών, όπως αυτά των Lorde (“Melodrama”) και Sky Ferreira (“Night Time, My Time”).
Τα τραγούδια της Ives είναι γεμάτα λεπτομέρειες. Το “Avalanche” σείεται από glitchy synthesizers, ορμητικό πιάνο, κοφτερά έγχορδα και κομμάτια EDM, χωρίς όμως ποτέ να πνίγουν τα αυθόρμορφα φωνητικά της, τα οποία μετατρέπουν τις μελωδίες σε αληθινά “earworms”. Υπάρχουν αναφορές σε βρετανικά club classics: το “Fire” δανείζεται την υπαρξιακή έξαρση του “You’re Not Alone” των Olive, ενώ το εξαιρετικό “Stupid Bitches”, μια χαρούμενη εξορκιστική πράξη, θυμίζει το “Where’s Your Head At” των Basement Jaxx.
Η Ives είναι αποκαλυπτική σχετικά με ό,τι εξορκίζει. Το “Drink Up” εκθέτει τη νοοτροπία του παζαριού και της αυτοεξαπάτησης που συνοδεύει τον εθισμό, με τους κατακερματισμένους στίχους να υποδηλώνουν μια συνήθεια της κρυφής δράσης. “Δεν είμαι η θάλασσα της αγάπης σου”, τραγουδάει στο “Trouble”, παραπέμποντας σε μια διάσημη διασκευή της Cat Power, η οποία έχει μιλήσει ανοιχτά για τα δικά της προβλήματα εξάρτησης. Ωστόσο, η Ives είναι επίσης ευγενική με τον εαυτό της: στο “Garden” γοητεύεται από την προοπτική της ελευθερίας “από την κόλαση της υπερηφάνειας μου”, μια αίσθηση που εκρήγνυται σε αυτή τη σθεναρή, όμορφη αναγέννηση.
