Το έργο “Οι Γονδοληπτες“, η τελευταία μεγάλη επιτυχία των Gilbert και Sullivan, παρουσιάστηκε αμέσως μετά την πασίγνωστη διαμάχη τους για το κόστος ενός χαλιού στο θέατρο Savoy. Παρόλα αυτά, στην παραγωγή αυτή δεν υπάρχει κανένα ίχνος οξύτητας, καθώς συνδυάζει την πιο ηλιόλουστη και εκλεπτυσμένη μουσική του Sullivan με τους αιχμηρούς στίχους του Gilbert, όπως το αριστουργηματικό “Όταν όλοι είναι κάποιος, τότε κανείς δεν είναι κανείς”.
Πρόκειται για μια καυστική σάτιρα των παγίδων του κομφορμισμού, με πλοκή που περιλαμβάνει αλλαγμένες στο βρεφοτροφείο πριγκίπισσες και δύο γονδοληπτες, ένας εκ των οποίων μπορεί να είναι ή να μην είναι ο γιος του πρόσφατα αποθανόντος Βασιλιά της Barataria. Η παραγωγή της English Touring Opera τοποθετεί τη δράση στα τέλη του 17ου αιώνα, αν και οι σύγχρονες αναφορές αφθονούν: οι ίντριγκες για χρήματα και η προώθηση από τον άπληστο Δούκα και Δούκισσα της Plaza-Toro είναι ένα βήμα μακριά από τους σημερινούς ” Andrews και Fergies”.
Οπτικά, η σκηνοθεσία του Liam Steel παραπέμπει στο στυλ “κουτί σοκολάτας” της εταιρείας D’Oyly Carte, αλλά εκεί σταματά η ομοιότητα. Η γρήγορη, περίπλοκα χορογραφημένη παράσταση αποτελεί ένα μάθημα σαφήνειας έναντι του χάους. Οι απαιτήσεις από το εργατικό, φρέσκο φωνητικά σύνολο είναι εξαιρετικές, ωστόσο κάθε μέλος του ανταποκρίνεται στην πρόκληση με απεριόριστο ενθουσιασμό. Ο σκηνογράφος Michael Pavelka με τις περιστρεφόμενες βενετσιάνικες γέφυρες και τα ροκοκό κοστούμια της Laura Jane Stanfield – σύμφωνα με το Watteau, για να αναφέρουμε τον Gilbert – δημιουργούν ένα οπτικό πανηγύρι, ενώ ο στιλάτος χειρισμός της μουσικής από τον Jack Ridley προσφέρει μια αντίστοιχη ακουστική απόλαυση.
Ο Robin Bailey ως μελωδικός Marco και ο Samuel Pantcheff ως πρόθυμος Giuseppe αποτελούν τέλεια αντίστιξη για τις δυναμικές συζύγους τους, Natasha Agarwal και Beth Moxon. Το “A Regular Royal Queen”, μια σκηνή που θυμίζει Cockney πανηγύρι, είναι απολαυστικό. Ο Phil Wilcox ως ο επιδειξιομανής Δούκας της Plaza-Toro, με περούκα και χρυσά μποτάκια πλατφόρμα, είναι ένα λαμπερό μπαρόκ σουφλέ, όπως και η Lauren Young ως η δεσποτική Δούκισσα. Τις εντολές δίνει ο Matthew Siveter ως Don Alhambra del Bolero, ο Μεφιστοφελικός Μεγάλος Ιεροεξεταστής, του οποίου η κάπα αξίζει Όσκαρ, όπως και τα υπέροχα κυλιόμενα μάτια του. Οι Kelli-Ann Masterson και George Robarts προσφέρουν ένα ξεκαρδιστικό διπλό ρόλο ως οι μυστικοί εραστές Casilda και Luiz.
Αυτό που κάνει αυτή την παραγωγή να ξεχωρίζει, ωστόσο, είναι η σκανδαλώδης ευφυΐα του Steel, ο οποίος τοποθετεί τον χορό στο επίκεντρο, χωρίς ποτέ να χάνει την ευκαιρία να ενσωματώσει άφθονες επαναλαμβανόμενες αστείες σκηνές και τέλειο κωμικό συγχρονισμό. Η σκηνή της βασανιστηριακής ανάκρισης της ηλικιωμένης παραμάνας του αληθινού βασιλιά αξίζει από μόνη της το εισιτήριο, δεν είναι υπερβολή. Όπως και τόσα άλλα εδώ, είναι καθαρά διασκέδαση που σε κάνει να γελάς δυνατά.
Η παράσταση θα παίζεται στο Everyman theatre, Cheltenham στις 24 Μαρτίου, και στη συνέχεια θα περιοδεύσει έως τις 21 Μαΐου.
