Η Gabriele Stötzer θυμάται ακόμα τις μέρες που έπρεπε να κάνει μια σκληρή επιλογή: «Να αγοράσω λουκάνικα ή φιλμ για την κάμερα Super 8;». Η ίδια, ως μία από τις πιο ριζοσπαστικές καλλιτέχνιδες στην κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία, επέλεγε πάντα το φιλμ, χρησιμοποιώντας το για να αποτυπώσει την ατομικότητα που το καθεστώς προσπαθούσε να καταπνίξει.
Σήμερα, στα 73 της χρόνια, η Stötzer φιλοξενεί την πρώτη της μεγάλη αναδρομική έκθεση στη γκαλερί Martin Gropius Bau στο Βερολίνο, η οποία αποτελεί το μεγαλύτερο αφιέρωμα σε Ανατολικογερμανή καλλιτέχνιδα που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ σε κρατικό μουσείο. Με τίτλο «Dabei Sein und nicht schweigen» (Παρών και όχι σιωπηλός), η έκθεση περιλαμβάνει 150 έργα της και θα διαρκέσει έως τις 6 Δεκεμβρίου.
Η καλλιτεχνική της πορεία ξεκίνησε μέσα από τις δυσκολίες της φυλάκισης, όταν το 1970 βρέθηκε στις διαβόητες γυναικείες φυλακές Hoheneck στη Σαξονία, επειδή διαμαρτυρήθηκε για την απέλαση του τραγουδοποιού Wolf Biermann. «Ζώντας σε μια χώρα αποκλεισμένη από τον υπόλοιπο κόσμο από το Τείχος του Βερολίνου, βρέθηκα πίσω από ακόμα περισσότερα τείχη», εξομολογείται. Παρά την ασφυκτική παρακολούθηση από τη Stasi, αρνήθηκε να εγκαταλείψει τη χώρα, επιλέγοντας να μετατρέψει την Ανατολική Γερμανία σε έναν χώρο καλλιτεχνικού πειραματισμού και φεμινιστικού αγώνα.
Τα έργα της, που εκτείνονται σε πέντε δεκαετίες, περιλαμβάνουν φωτογραφίες, γλυπτά από ανακυκλώσιμα υλικά και υφαντά, τα οποία αποκαλύπτουν μια γυναίκα που δεν περιορίστηκε στον ρόλο της «μάρτυρα της ιστορίας». Όπως επισημαίνει η επιμελήτρια της έκθεσης Julia Grosse, το αφιέρωμα αυτό έρχεται να αποκαταστήσει την καλλιτεχνική της υπόσταση, αναγνωρίζοντας το έργο της ως αναπόσπαστο κομμάτι της συλλογικής μνήμης της Γερμανίας.
