Τα κάθετα δράματα (vertical dramas) κερδίζουν έδαφος και είναι πολύ πιθανό να τα ακούτε όλο και συχνότερα. Αυτές οι γρήγορες, ελκυστικές σειρές, συνήθως χωρισμένες σε επεισόδια διάρκειας ενός λεπτού, γνωρίζουν ιλιγγιώδη άνοδο τα τελευταία δύο χρόνια, με το Χόλιγουντ να στρέφει τώρα το ενδιαφέρον του.
Πέρυσι, η πρώην στέλεχος του Showtime, Jana Winograde, ανακοίνωσε τη δημιουργία της MicroCo, ενός στούντιο αφιερωμένου στα κάθετα δράματα, δηλώνοντας την έκπληξή της για τον μεγάλο αριθμό κορυφαίων ταλέντων που προσέγγισαν την εταιρεία. Δύο μήνες νωρίτερα, ο Bill Block, πρώην επικεφαλής της Miramax, ίδρυσε την GammaTime, η οποία υπόσχεται πρωτότυπα μικρο-δράματα από τον Anthony E Zuiker, δημιουργό του CSI.
«Κάθε μεγάλο στούντιο του Χόλιγουντ εμπλέκεται ή πραγματοποιεί δοκιμαστικές ενέργειες», αναφέρει η Jen Cooper, σύμβουλος για τα κάθετα δράματα. «Για τους ηθοποιούς στην Αμερική, το 90% των θέσεων εργασίας αφορά κάθετα δράματα.» Πράγματι, σε μια στασιμότερη αγορά ψυχαγωγίας, τα κάθετα δράματα αποτελούν έναν από τους λίγους τομείς πραγματικής ανάπτυξης. Πέρυσι, το Deadline ανέφερε ότι τα έσοδα του κλάδου έχουν αυξηθεί κατά 8.000% σε ετήσια βάση.
Τα κάθετα δράματα ονομάζονται έτσι επειδή βιντεοσκοπούνται σε μορφή 9:16, δηλαδή είναι ψηλότερα από ό,τι πλατιά, καθιστώντας τα ιδανικά για προβολή σε smartphone. Συνήθως, γυρίζονται γρήγορα, μέσα σε περίπου μία εβδομάδα, από μικρά συνεργεία και ηθοποιούς που αναμένεται να αποδώσουν τις ερμηνείες τους σε μερικά μόνο γυρίσματα. Και, επειδή ο σκοπός τους είναι να σας κρατήσουν αφοσιωμένους (ιδανικά μέχρι το σημείο να αρχίσετε να πληρώνετε για αυτά), τείνουν να προχωρούν με απίστευτη ταχύτητα. Φανταστείτε μια ταινία που εναλλάσσεται από cliffhanger σε cliffhanger κάθε 90 δευτερόλεπτα και θα έχετε μια ιδέα.
«Έχουν καταφέρει προφανώς να τελειοποιήσουν το clickbait και τα άγκιστρα που σας ωθούν πέρα από το paywall», λέει η Cooper. «Όμως, ο λόγος που έχει γίνει τόσο δημοφιλές είναι ότι εξυπηρετεί ένα κατάφωρα παραμελημένο κοινό, που είναι οι γυναίκες που διαβάζουν ρομαντικά μυθιστορήματα. Μπορεί να τα παρακολουθείτε και να σκέφτεστε, ‘Αυτό δεν είναι ο Νονός – είναι παράξενο’, αλλά μετά κοιτάτε τα ρομαντικά μυθιστορήματα και λέτε, ‘Α, σωστά, κατανοητό.’ Εξυπηρετεί όλο αυτό το κοινό που δεν έβρισκε τίποτα αλλού. Και συναντά τους ανθρώπους εκεί που βρίσκονται, δηλαδή στο κινητό τους. Οι άνθρωποι δίνουν περισσότερη προσοχή στα κάθετα δράματα επειδή δεν είναι ταυτόχρονα και στο WhatsApp.»
Όμως, είναι καλά; Αν κατεβάσετε μια κάθετη εφαρμογή, όπως η ReelShort ή η DramaBox, θα βρεθείτε να βομβαρδίζεστε από παράξενους τίτλους όπως (και ορκίζομαι ότι είναι αληθινοί) «Η Αδελφή μου είναι η Βασίλισσα του Πολέμου» και «Το Μωρό του Βασιλιά της Επιχείρησης, ο Έμπορος του Θανάτου». Όλοι σε αυτές τις ταινίες είναι δισεκατομμυριούχοι. Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ερωτικοί. Είναι σαν να είσαι χαμένος στη θάλασσα παρακολουθώντας τα.
Δεδομένου αυτού, ζητώ από την Cooper να μου προτείνει μερικά κάθετα δράματα που δείχνουν πού βρίσκεται η βιομηχανία αυτή τη στιγμή. Αυτά προτείνει:
**Breaking the Ice** (ReelShort): «Αυτό πήγε σούπερ και προσέλκυσε πολλούς νέους θεατές, ειδικά σε περιοχές όπως η Ινδονησία και οι Φιλιππίνες», λέει η Cooper. Και, καθώς αφορά έναν σέξι αστέρα του χόκεϊ επί πάγου, αξίζει να σημειωθεί ότι προηγείται της σειράς Heated Rivalry. Το Breaking the Ice αφηγείται την ιστορία ενός ανερχόμενου παίκτη που αφήνει την παιδική του αγάπη, χωρίς να γνωρίζει ότι είναι έγκυος, πριν επιστρέψει οκτώ χρόνια αργότερα. Είναι απόλυτα τρελό. Μέσα στο πρώτο λεπτό, η γυναικεία πρωταγωνίστρια ανακαλύπτει ότι είναι έγκυος, και στη συνέχεια δέχεται ένα χαστούκι από τη μητέρα του φίλου της, η οποία της προσφέρει χιλιάδες δολάρια για να τον χωρίσει. Στο δεύτερο λεπτό, χαρακτηρίζεται «τρελή διπολική πόρνη» επειδή φίλησε κάποιον άλλον. Στη μέση, ξεκινά μια απαγωγή που επιλύεται σε περίπου 45 δευτερόλεπτα. Υπάρχουν αμέτρητες μάχες με ένα μόνο χτύπημα, με μια υπερβολικά επική μουσική επένδυση. Είναι φρενήρες, με αταίριαστη τόνο και σχεδόν δεν βγάζει νόημα. Η ακρίβεια με την οποία το Breaking the Ice μπορεί να αξιοποιήσει τη χαμηλή διάρκεια προσοχής είναι τρομακτική. Είναι επίσης απίστευτα διασκεδαστικό. Ωστόσο, αμέσως μόλις υπάρξει μια σκηνή ντους, ενεργοποιείται το paywall. Εδώ μπορεί να αποθαρρυνθούν οι θεατές. Για να συνεχίσετε να παρακολουθείτε, πρέπει να συγκεντρώσετε κέρματα, όπως θα κάνατε σε ένα παιχνίδι για κινητά. Μπορείτε να το κάνετε αυτό βλέποντας μια διαφήμιση (συνήθως για το Temu) κάθε λίγα λεπτά, ή αγοράζοντας 1.000 κέρματα για 4,49 λίρες. Θα μπορούσατε επίσης να αγοράσετε μια συνδρομή στην εφαρμογή, η οποία κοστίζει περίπου 200 λίρες ετησίως. Αυτό είναι πιο ακριβό από μια τυπική συνδρομή Netflix ή το τέλος αδείας, αλλά η Cooper λέει ότι για πολλούς θεατές, τα κάθετα δράματα είναι «ένα πράγμα των θαυμαστών. Αν ασχολούνταν με τη ζωντανή μουσική, τον αθλητισμό ή την αγορά μαλλιού για τις πλέξεις τους, θα δαπανούσαν τα ίδια ποσά.»
**How to Tame a Silver Fox** (ReelShort): Ενθαρρυμένος από την απροσδόκητη απόλαυση του Breaking the Ice, δοκιμάζω αυτό, που περιγράφεται από την Cooper ως ένα ρομάντζο μεταξύ ατόμων με διαφορά ηλικίας που έχει γίνει viral στο TikTok. Είναι, κατά γενική ομολογία, ελαφρώς πιο δύσκολο να το απολαύσει κανείς. Το How to Tame a Silver Fox είναι μια ελαφρώς ζοφερή ιστορία αγάπης για ένα κορίτσι που ερωτεύεται τον φίλο του πατέρα της. Το κύριο πρόβλημα που αντιμετωπίζω είναι ότι ο φίλος του πατέρα της είναι ένα απόλυτο χάος από κόκκινες σημαίες. Οδηγεί ένα σπορ αυτοκίνητο. Κουβαλάει όπλο. Φοράει δερμάτινο μπουφάν και έχει ένα χτένισμα teddy boy. Το πουκάμισό του, το οποίο είναι μόνιμα μισάνοιχτο και βρεγμένο, συνεχώς βγαίνει και ξαναμπαίνει χωρίς λογική. Συνεχίζει να λέει πράγματα (στην κόρη του φίλου του, θυμηθείτε) όπως «Είσαι μια όμορφη γυναίκα, αλλά είμαι πάρα πολλά για σένα, παιδί μου» και «Καλύτερα να μην με δοκιμάσεις, αλλιώς θα σε σπάσω». Το χειρότερο από όλα, δεν είναι πραγματικά ένας «silver fox» (δηλαδή, ένας ελκυστικός μεγαλύτερος άνδρας), απλώς ένας άνδρας με καστανά μαλλιά που φαίνεται να έχει καλύψει τον εαυτό του με ταλκ. Ούτε στο ελάχιστο δεν είναι του γούστου μου, αλλά είναι πολύ πιθανό να μην είμαι το κοινό-στόχος.
**American Sniper: The Last Round** (ReelShort): Η Cooper περιγράφει αυτή τη σειρά ως «μια μεγάλη επιτυχία προς το τέλος του έτους, και μέρος της προσπάθειας να προσελκύσουμε ανδρικό κοινό». Κάτι που είναι υπέροχο, γιατί είμαι άνδρας. Αυτό θα έπρεπε να είναι μια σίγουρη επιτυχία. Εκτός κι αν δεν είναι, γιατί όσο περισσότερο παρακολουθώ το American Sniper: The Last Round, τόσο πιο πεπεισμένος γίνομαι ότι κανείς στη βιομηχανία των κάθετων δραμάτων δεν έχει συναντήσει ποτέ άνδρα. Μέσα στα πρώτα πέντε δευτερόλεπτα, κάποιος πυροβολείται στο κεφάλι. Συναντάμε έναν τύπο με το παρατσούκλι «Ο Βασιλιάς των Όπλων», κάτι που ξέρουμε επειδή τον αποκαλούν Βασιλιά των Όπλων περίπου μία φορά κάθε 30 δευτερόλεπτα. Κάθε σκηνή συνοδεύεται από μουσική που ακούγεται σαν να έχει κλαπεί από διαφήμιση pickup truck. Επίσης, πολύ σημαντικό, αυτό δεν έχει καμία σχέση με την ταινία American Sniper του Clint Eastwood. Αυτή αφορούσε τον Chris Kyle, έναν βραβευμένο ελεύθερο σκοπευτή των Navy Seal που τελικά δολοφονήθηκε σε πεδίο βολής. Αυτή αφορά τον Βασιλιά των Όπλων, έναν άνδρα που εγκαταλείπει τη στρατιωτική του θέση για να εργαστεί σε πεδίο βολής, και στη συνέχεια πυροβολεί πολλούς κακοποιούς. Είναι βαθιά ηλίθιο, σαν κάτι που θα έβλεπες μεθυσμένος στις 2 τα ξημερώματα.
**Spark Me Tenderly** (My Drama): Η Cooper το χαρακτηρίζει «σκουπίδια τύπου Fifty Shades of Grey, αλλά τεράστια επιτυχία», κάτι που είναι ακριβές. Η επιτυχία του Spark Me Tenderly προέρχεται από μια μαζική προώθηση στα social media με πολλά βίντεο στο TikTok που το κάνουν να φαίνεται πορνογραφικό. Δεν είναι, αλλά είναι εξαιρετικά Fifty Shades-ικό. Μια νεαρή γυναίκα πιάνει δουλειά σε έναν όμορφο χούλιγκαν που την κάνει να υπογράψει ένα BDSM συμβόλαιο. Υπάρχει μια σύντομη μάχη θελήσεων και κάποιο έντονο χάδι με ρούχα, και (spoiler alert) τελειώνει με τον χούλιγκαν να παραμερίζει την ιδιοτροπία του επειδή έχει ερωτευτεί, και η γυναίκα να μπαίνει σοβαρά στο BDSM. Λίγο σαν το Grease, λοιπόν, χωρίς το ιπτάμενο αυτοκίνητο. Απόλυτη ανοησία, αλλά υπάρχει ένα τεράστιο κοινό που θα το απολάμβανε.
**In Other Words, I Love You** (DramaBox): «Αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα μου κάθετα δράματα όλων των εποχών», λέει η Cooper, και είμαι διατεθειμένη να συμφωνήσω. Πρόκειται για μια ιστορία YA (Young Adult) για μια φτωχή Αμερικανίδα φοιτήτρια με υποτροφία που στέλνεται σε ένα πολυτελές βρετανικό σχολείο και συγκρούεται με έναν αλαζονικό Βρετανό, και δίνει την αίσθηση προς την κατεύθυνση που θα έπρεπε πιθανώς να κατευθυνθούν τα κάθετα δράματα αν θέλουν να ξεφορτωθούν την clickbaity φήμη τους. Πρώτον, οι νέοι και κατά κύριο λόγο Βρετανοί ηθοποιοί αποδίδουν εξαιρετικά το υλικό, κάτι που δεν συμβαίνει πάντα με τα κάθετα δράματα. Δεύτερον, η παράλογη ανάγκη να σπρωχτεί η πλοκή προς μια αστεία νέα κατεύθυνση έχει εξομαλυνθεί, ώστε να μοιάζει με πραγματική ταινία αντί για μια παρέλαση διαφημίσεων YouTube. Νωρίς, υπάρχει μια μεγάλη σκηνή όπου οι χαρακτήρες κάνουν κριτική στο έργο του William Golding. Αυτό είναι ένα κάθετο δράμα που γνωρίζει και εμπιστεύεται το κοινό του, κάτι που πολλές από αυτές τις παραγωγές φαίνεται να φοβούνται να κάνουν. Ως αποτέλεσμα, καταλήγουμε με κάτι ελαφρύ, αλλά εξαιρετικά καλοφτιαγμένο. Τώρα που οι πραγματικοί κινηματογραφιστές εμπλέκονται με το μέσο, αυτό θα είναι το σημείο αναφοράς με το οποίο θα μετρώνται όλα τα άλλα κάθετα δράματα. Μια χαρά.
**Game of Choice** (Tallflix): Περιγράφεται από την Cooper ως «ένα από τα πιο φιλόδοξα κάθετα δράματα», πρόκειται για ένα δράμα δράσης στο στυλ του Squid Game. Και με αυτό εννοώ ότι είναι ακριβώς Squid Game, συμπιεσμένο σε μερικές ώρες και φτιαγμένο φτηνά. Ωστόσο, σύμφωνα με τα πρότυπα των κάθετων δραμάτων, αντιπροσωπεύει ένα τεράστιο άλμα προς τα εμπρός. Υπάρχουν ακροβατικά και σκηνές δράσης, και η ιστορία βασίζεται περισσότερο στην εσωτερική δραματικότητα παρά σε γελοία cliffhangers. Είναι συναρπαστικό, και η τέλεια επίδειξη ενός μέσου που απεγνωσμένα θέλει να ξεφύγει και να γίνει mainstream. Όταν όλοι θα παρακολουθούμε κάθετα δράματα μέχρι το τέλος του έτους, θα οφείλεται εν μέρει και σε αυτό.
