Στο Palestine House του Λονδίνου, μια μεγάλη οθόνη προβάλλει επαναλαμβανόμενα πλάνα από τον νότιο Λίβανο: τανκς και τεθωρακισμένα οχήματα διασχίζουν ένα αγροτικό τοπίο, ενώ ο ήχος των πυρών διακόπτει την ηρεμία. Αν και οι εικόνες θυμίζουν έντονα την τρέχουσα επικαιρότητα, στην πραγματικότητα πρόκειται για αρχειακό υλικό του 2000, της χρονιάς που το Ισραήλ αποσύρθηκε από την περιοχή μετά από 18 χρόνια στρατιωτικής κατοχής.

Η έκθεση, με τίτλο Forget Me Not: South Lebanon in Memory and Motion, έρχεται σε μια κρίσιμη στιγμή, καθώς ο νότιος Λίβανο έχει μετατραπεί εκ νέου σε μέτωπο του πολέμου. Οι επιμελητές Rasha Kotaiche και Ali Abou Khalil, έχοντας προσωπικές ρίζες στην περιοχή, επιχείρησαν να ανασυνθέσουν την ιστορία του τόπου τους. Όπως εξηγεί η Kotaiche, το έργο ξεκίνησε το 2020 και εμπλουτίστηκε με βάθος και νόημα μέσα από τη χρήση οπτικοακουστικού υλικού που εκτείνεται σε τρεις δεκαετίες.

Ο νότιος Λίβανο, γνωστός ως al-Jnoub, έχει σημαδευτεί από ξένες παρεμβάσεις και παραμέληση από το κεντρικό κράτος, γεγονός που καλλιέργησε μια πολιτική κουλτούρα αυτονομίας και αντίστασης. Η έκθεση εξετάζει αυτή την πορεία, από την ανεξαρτησία του Λιβάνου από τη Γαλλία το 1943 μέχρι τις πρόσφατες συγκρούσεις του 2024. Μέσα από μαρτυρίες, όπως το βίντεο What Remains του Nor Nsralla, αναδεικνύεται ο ισχυρός δεσμός των κατοίκων με τη γη τους, σε περιοχές όπως η Bint Jbeil, η Naqoura και η Tyre.

Ο Ali Abou Khalil υπογραμμίζει ότι η αδυναμία των κρατικών θεσμών να προστατεύσουν τον νότο οδήγησε αναπόφευκτα στη δημιουργία οργανώσεων όπως η Hezbollah το 1982. Παρά τις προσπάθειες για κατάπαυση του πυρός και την ελπίδα που γεννήθηκε μετά την εκλογή του General Joseph Aoun τον Ιανουάριο, η κατάσταση παραμένει εύθραυστη. Σήμερα, ενώ μεγάλα τμήματα του Λιβάνου λειτουργούν σαν ο πόλεμος να είναι μακριά, για τους κατοίκους του νότου τα σύνορα παραμένουν ένα υπαρξιακό και επώδυνο ζήτημα.