Αυτή την εβδομάδα γιορτάζουμε δύο ξεχωριστές εκατονταετηρίδες. Πέρα από τα γενέθλια του Sir David Attenborough, συμπληρώνονται εκατό χρόνια από την πρώτη εκτέλεση της Πρώτης Συμφωνίας του Dmitri Shostakovich, η οποία παρουσιάστηκε στο Leningrad στις 12 Μαΐου 1926. Το έργο, γραμμένο από τον 19χρονο τότε συνθέτη, ερμηνεύτηκε από τη Φιλαρμονική του Leningrad υπό τη διεύθυνση του Nicolai Malko.

Η Πρώτη Συμφωνία του Dmitri Shostakovich είναι το πιο δημιουργικά τολμηρό έργο που γράφτηκε ποτέ από έφηβο στην ιστορία της μουσικής. Αν και ο συνθέτης είχε αφομοιώσει τις κλασικές διδασκαλίες για τη δομή μιας συμφωνίας, επέλεξε να τις ανατρέψει με αυτοπεποίθηση, χιούμορ και σαρκασμό. Από την παραμορφωμένη εισαγωγή της τρομπέτας, το έργο μοιάζει με τσίρκο χαρακτήρων που εναλλάσσονται με κινηματογραφική ταχύτητα. Ιδιαίτερα στο δεύτερο μέρος, η προσθήκη του πιάνου παραπέμπει στις ημέρες που ο νεαρός συνθέτης συνόδευε με τη μουσική του τον βωβό κινηματογράφο, θυμίζοντας την κωμική αισθητική του Buster Keaton.

Ωστόσο, το έργο διαθέτει και βαθιά συναισθηματική δύναμη. Στο τρίτο μέρος, το σόλο όμποε και το βιολοντσέλο οδηγούν την ορχήστρα σε μια λυρική κορύφωση που θυμίζει δράμα του Shakespeare. Αντίθετα με τα μετέπειτα έργα του, όπου ο φόβος και η ιδεολογία της Σοβιετικής Ένωσης επί εποχής Stalin σκίασαν τη δημιουργικότητά του, η Πρώτη Συμφωνία παραμένει ένα θαύμα αισιοδοξίας και ελεύθερης έκφρασης. Πρόκειται για έναν ήχο που προανήγγειλε μια εποχή απόλυτης καλλιτεχνικής ελευθερίας, η οποία δυστυχώς για τον Dmitri Shostakovich και για τη Ρωσία, δεν είχε την ανάλογη συνέχεια μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1930.

Επιπλέον, αυτή την εβδομάδα ακούσαμε το Κοντσέρτο για Βιόλα του Elgar, σε μια συγκλονιστική ερμηνεία του Timothy Ridout, βασισμένη στη διασκευή του Lionel Tertis, η οποία αναδεικνύει την ψυχή και την ευάλωτη φύση αυτού του οργάνου με έναν τρόπο που ξεπερνά ακόμη και την αρχική εκδοχή για τσέλο.