Στη Γλασκώβη, σε ένα αυστηρά ορθόδοξο εβραϊκό περιβάλλον, η παιδική ηλικία της Yehudis Fletcher κυλούσε χωρίς την έκθεση σε πολιτιστικές επιρροές πέρα από τον θρησκευτικό της κόσμο. Τα ράφια των βιβλίων της οικογένειας ήταν γεμάτα με βιβλικά κείμενα, τα τραγούδια της ήταν στα Γίντις και η τηλεόραση επιτρεπόταν μόνο στο σπίτι των λιγότερο θρησκευόμενων παππούδων της, για να δει το τέλος ενός αγώνα τένις.
Στα μέσα της εφηβείας της, η οικογένεια μετακόμισε στην Ιερουσαλήμ και η Yehudis στάλθηκε στο Μάντσεστερ για να ζήσει με έναν λόγιο, ο οποίος αργότερα την κακοποίησε σεξουαλικά για έξι μήνες. Κατά τη διάρκεια αυτής της δύσκολης και μοναχικής περιόδου, χωρίς την υποστήριξη ενηλίκων, η Yehudis δεν είχε κανέναν στον οποίο να απευθυνθεί, ούτε καν τα κατάλληλα λόγια για να περιγράψει ό,τι της συνέβαινε.
Σε ένα νέο σχολείο, δύο συμμαθήτριες την προσκάλεσαν να δει την ταινία “8 Mile” στην πόλη. Η έννοια του κινηματογράφου ήταν παντελώς ξένη γι’ αυτήν, όπως και ο πρωταγωνιστής της, ο ράπερ Eminem. Παρόλα αυτά, χωρίς επιτήρηση, η περιέργειά της κέρδισε.
Μετά την αγορά των εισιτηρίων, κάθισαν στις θέσεις τους στον σκοτεινό χώρο. Για τα επόμενα 110 λεπτά, η Yehudis άφησε τον δικό της κόσμο και βυθίστηκε σε έναν εντελώς διαφορετικό. Έμεινε γοητευμένη, τόσο που η εμπειρία της παραμονής στον κινηματογράφο την κατέκλυσε, και ελάχιστα πρόσεξε την ίδια την ταινία.
Όπως ο Eminem, η Yehudis έγραφε ποίηση σε κομμάτια χαρτί. Τραγουδούσε ραπ στα Γίντις μέσα στο μυαλό της.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, η Yehudis πήρε μόνη της το λεωφορείο για να δει ξανά την ταινία. Αυτή τη φορά, ο χαρακτήρας του Eminem, B-Rabbit, την συνεπήρε. Αναγνώρισε ομοιότητες μεταξύ τους. Ο B-Rabbit έγραφε στίχους σε κομμάτια χαρτί, όπως ακριβώς και η Yehudis, που έγραφε ρυθμική ποίηση σε χαρτιά, τετράδια και στην πλάτη του χεριού της, προσπαθώντας να κατανοήσει και να επιβιώσει από τη ζωή της. Η αίσθηση αβεβαιότητας και η έλλειψη στήριξης που βίωνε ο B-Rabbit, όταν καθόταν στο λεωφορείο, αντηχούσαν βαθιά μέσα της.
Μετά την ταινία, αναζήτησε τη μουσική του Eminem, δανειζόμενη CD και ένα MP3 player, ακούγοντας τραγούδια όπως το “Lose Yourself” και το “Cleanin’ Out My Closet”. Έφτασε στο σημείο να τραγουδάει τους στίχους στα Γίντις μέσα στο μυαλό της. Η εμπειρία ήταν τόσο έντονη που επέστρεψε στον κινηματογράφο για τρίτη φορά. Φεύγοντας, κοιτάζοντας μια διαφημιστική πινακίδα, σκέφτηκε: “Εκεί είναι ο φίλος μου”. Ήταν μια απρόσμενη σύνδεση.
Στον κόσμο από τον οποίο προερχόταν, η τέχνη θεωρούνταν έγκυρη μόνο αν ήταν παλιά και παρουσιαζόταν από κάποιον με αυθεντία. Το “8 Mile” της έδειξε ότι η τέχνη μπορούσε να προέλθει από οποιονδήποτε. Ο B-Rabbit, ένας άνθρωπος από τα περίχωρα, μπορούσε να δημιουργήσει μουσική με αυθεντικές, ακατέργαστες σκέψεις, κάτι που συγκίνησε το κοινό. Αυτό έκανε την καλλιτεχνική έκφραση δυνατή και για την ίδια.
Ενώ αγαπούσε την πίστη της, η Yehudis ξεκίνησε ένα ανώνυμο blog για τις προκλήσεις που αντιμετώπιζε και την υποκρισία που διέκρινε στα ανθρώπινα κατασκευάσματα της θρησκείας. Αυτό σηματοδότησε την αρχή της μετάβασης του εσωτερικού της κόσμου σε εξωτερική έκφραση, ανοίγοντας δρόμους για αυτομόρφωση, εκπαίδευση και υποστήριξη για αλλαγή εντός της κοινότητάς της και της προσωπικής της ζωής.
Επιπλέον, το παράδειγμα της καταγραφής σκέψεων σε χαρτιά, το οποίο είδε στην ταινία, τη βοήθησε να γράψει κάθε φορά που ο άντρας με τον οποίο συζούσε την κακοποιούσε. Αυτές οι καταγραφές, χρόνια αργότερα, συνέβαλαν στην καταδίκη του. Η κατάθεση της μαρτυρίας της στη δίκη της έδωσε την ευκαιρία να διευρύνει τον κόσμο της, ενισχύοντας την αυτοπεποίθηση και την δύναμη να λαμβάνει αποφάσεις για τον εαυτό της.
Συνέχισε να γράφει ποιήματα, καθώς και ένα βιβλίο. Διατήρησε επίσης την αγάπη της για τον κινηματογράφο, ειδικά για τις βιογραφικές ταινίες, που προσέφεραν ένα παράθυρο στη ζωή άλλων ανθρώπων, όπως το “Respect” για την Aretha Franklin και το “Bohemian Rhapsody” για τον Freddie Mercury. Έλκεται από ανθρώπους που έχουν βιώσει τη ζωή στα όρια, ακόμα κι αν τελικά βρεθούν στο επίκεντρο της προσοχής.
Όταν αισθάνεται υπερφορτωμένη, η Yehudis ακόμα επισκέπτεται τον κινηματογράφο μόνη της. Η είσοδος σε έναν δημιουργημένο κόσμο βοηθάει τη δική της πραγματικότητα να μπει σε προοπτική. Μπορεί να βγει από αυτόν και να ξαναμπεί.
Πρόσφατα, παρακολούθησε ξανά το “8 Mile” μαζί με τον έφηβο γιο της. Ως γονέας, παρατήρησε περισσότερες πτυχές, όπως η χρήση ουσιών, η παραμέληση και η σχέση με τη μητέρα του χαρακτήρα. Αυτό τόνισε πόσο ξαφνικά βρέθηκε αντιμέτωπη με δυσκολίες στην εφηβεία της, σε αντίθεση με τα τρία δικά της παιδιά.
Η επιλογή του “8 Mile” ως πρώτης κινηματογραφικής εμπειρίας της ήταν καθαρή σύμπτωση. Ήταν η μεγάλη ταινία της εποχής. Αν ήταν το “Legally Blonde”, θα της άρεσε, αλλά ο αντίκτυπος δεν θα ήταν ο ίδιος. Δεν θα είχε καταλήξει μια δικηγόρος με ροζ ρούχα και ξανθά μαλλιά. Αντίθετα, η ανακάλυψη του Eminem ήταν το σωστό πράγμα τη σωστή στιγμή. Μέχρι σήμερα, όταν καθαρίζει το σπίτι της, εξακολουθεί να τραγουδάει τη μουσική του στο μυαλό της, μερικές φορές στα Γίντις.
Το βιβλίο “Chutzpah: A Memoir of Faith, Sexuality and Daring to Stay” της Yehudis Fletcher είναι διαθέσιμο σε χάρτινη έκδοση.
