Το μιούζικαλ “Flyby”, με τη μουσική του Theo Jamieson και τη σκηνοθεσία του Adam Lenson, επιχειρεί να πραγματευτεί θέματα αχανή, άλλοτε χάνοντας την ισορροπία του, άλλοτε κερδίζοντας εντυπωσιάζοντας. Πρόκειται για ένα δράμα που διασχίζει τον χρόνο και τον χώρο, εστιάζοντας στα συναισθηματικά συντρίμμια μιας αμοιβαία καταστροφικής σχέσης. Η ιστορία ξεκινά με αναφορές σε έναν νεαρό αστροναύτη, τον Daniel, ο οποίος έχει εξαφανιστεί μυστηριωδώς με ένα σκάφος, έχοντας περιορισμένα καύσιμα.
Η παράσταση ξεδιπλώνει μια μη-γραμμική αφήγηση, παρουσιάζοντας τη σχέση του Daniel με την Emily. Μέσα από θραύσματα αναμνήσεων, αποκαλύπτονται στοιχεία τραυματικών εμπειριών και πράξεων σκληρότητας. Ο Daniel, ο οποίος υπήρξε θύμα εκφοβισμού στην παιδική του ηλικία, μοιάζει ασυνείδητα να έλκεται από ανθρώπους που του προκαλούν παρόμοιο συναισθηματικό πόνο. Η Emily, από την πλευρά της, ζει μέσα σε ένα σύνδρομο ενοχής και προδοσίας, κληρονομιά από τους γονείς της, ιδιαίτερα από τον πατέρα της, έναν κινηματογραφιστή που έμπλεξε την έφηβη κόρη του στον ιστό της δικής του απιστίας και των ψεμάτων του.
Υπό τη σκηνοθεσία του Lenson, οι σκηνές μεταξύ Emily και Daniel διακρίνονται για την ωμή τους ένταση. Οι ερμηνευτές Stuart Thompson και Poppy Gilbert επιδεικνύουν εξαιρετική δύναμη, με τραγούδια που “απογειώνονται” και συγκλονίζουν. Η παραγωγή διαθέτει μια υπέροχη, επική αίσθηση ανοίκειότητας, συνδυάζοντας διαστημικές προβολές, τη συναισθηματική νοημοσύνη του σεναρίου του Jamieson και τη μουσική του, η οποία θυμίζει άλλοτε Sondheim και άλλοτε μεγαλοπρεπή συμφωνική ορχήστρα.
Ωστόσο, δεν λείπουν οι ατέλειες. Η αφηγηματική συνοχή και τα κίνητρα των χαρακτήρων φαίνονται αποσπασματικά, ακόμη και πέραν της μη-γραμμικής δομής. Η επιθυμία για μια πλήρη, τραγική εικόνα της σχέσης παραμένει ανεκπλήρωτη, καθώς υπάρχουν πολλά κενά. Η μεταφορά του “απολεσθέντος στο διάστημα” μοιάζει υπερβολική, ενώ το επώνυμο του Daniel, Defoe, αποτελεί μια περιττή αναφορά στον συγγραφέα του “Robinson Crusoe”. Η αφήγηση, συνολικά, παρουσιάζει μια έλλειψη ισορροπίας, ξεκινώντας ως το δράμα του Daniel και στη συνέχεια εστιάζοντας στην Emily. Στην εξέλιξη της ιστορίας, τρεις αφηγητές (Simbi Akande, Gina Beck και Rupert Young) προσφέρουν σχόλια, οδηγώντας σε πολλές παρεμβαλλόμενες σκηνές που αποσπούν την προσοχή. Μικρότερες λεπτομέρειες παραμένουν ασχολίαστες: ακούμε πώς ο πατέρας της Emily την έβαλε σε ερωτική ταινία σε ηλικία 13 ετών και ότι ο Daniel την είχε παρακολουθήσει στην παιδική του ηλικία, αλλά κανείς από τους δύο δεν αναγνωρίζει αυτή τη σύνδεση.
Παρόλα αυτά, υπάρχουν λαμπερές στιγμές, από τη μουσική έως το δράμα για την ψυχική υγεία. Το “Flyby” έχει τη δυνατότητα να εξελιχθεί σε ένα μιούζικαλ όπως το “Next to Normal” ή το “Dear Evan Hansen”, αν μόνο υπήρχε μια πιο καλλιτεχνική αναδιάταξη. Southwark Playhouse Borough, London, έως 16 Μαΐου.
