Για 25 χρόνια, λάμβανα μηνύματα από τον κολλητό μου, τον Γκάρι, τα οποία δεν είχαν ούτε εισαγωγή, ούτε χαιρετισμό, μόνο ένα απόσπασμα από την ταινία “Point Break”. “Είσαι ένα πραγματικό ειδύλλιο μπλε φλόγας, έτσι δεν είναι, γιε μου;” ήταν ένα από αυτά. “Ο αέρας μολύνθηκε και το σεξ καθάρισε” ήταν ένα άλλο. Μια φορά, καθώς άνοιγα μια πίτσα για παραγγελία, έλαβα, με τέλειο συγχρονισμό: “Είμαι τόσο πεινασμένος που θα μπορούσα να φάω το πίσω μέρος ενός νεκρού ρινόκερου”. Άλλοτε απαντούσα αμέσως, άλλοτε άφηνα να περάσει μια εβδομάδα πριν στείλω: “Οι δικηγόροι δεν κάνουν σέρφινγκ” ή “Θάνατος σε ένα ραβδί εκεί έξω, φίλε”.
Μπορεί να πει κανείς ότι η ταινία δράσης της Kathryn Bigelow του 1991 βοήθησε να ορίσει ποιοι ήμασταν, ή τουλάχιστον τη φιλία μας. Όταν κυκλοφόρησε, ήμασταν δεκαοχτώ χρονών και παρακολουθήσαμε το “Point Break” σε επανάληψη στο σπίτι του Γκάρι, συγκλονισμένοι από την ιστορία του άπειρου πράκτορα του FBI Johnny Utah (Keanu Reeves) που διεισδύει ως σέρφερ για να αποκαλύψει την ταυτότητα των Ex-Presidents, τεσσάρων ανδρών που φορούν τις μάσκες των Ronald Reagan, Jimmy Carter, Richard Nixon και Lyndon B Johnson για να ληστέψουν 27 τράπεζες σε τρία χρόνια. Ο Utah, πρώην αθλητής του Rose Bowl πριν υποστεί ρήξη στο γόνατο, και ο σαρκαστικός, απογοητευμένος βετεράνος Pappas (Gary Busey) εντοπίζουν τις χημικές ουσίες σε μια τρίχα ενός υπόπτου στην παραλία Latigo, στο Malibu. “Οι σέρφερ είναι εδαφικοί, μένουν σε συγκεκριμένα σημεία”, λέει ο Pappas στον Utah, και ο ενθουσιώδης τύπος από το “Bill and Ted’s Excellent Adventure” – ο οποίος τώρα είναι, ας πούμε, ενθουσιασμένος – πλαγιάζει με την σέρφερ Tyler (Lori Petty) για να διεισδύσει σε αυτή τη στενά δεμένη υποκουλτούρα.
Στην εφηβεία μου, λάτρευα το “Point Break” για την αριστοτεχνική δράση της Bigelow, καθώς η έρευνα του FBI εκτοξεύεται από τη μια σκηνή στην άλλη: δυναμικές ληστείες τραπεζών, μια εκρηκτική έφοδος σε σπίτι, η μεγαλύτερη καταδίωξη με τα πόδια στον κινηματογράφο, με την κάμερα τοποθετημένη σε ένα ειδικά σχεδιασμένο “pogo-cam” για να διασχίζει αυλές και προαστιακά σπίτια, πάνω από πύλες και φράχτες από συρματόπλεγμα, και όχι μία, αλλά δύο εκπληκτικές σκηνές αλεξίπτωτου. Μόνο χρόνια αργότερα συνειδητοποίησα πώς η Bigelow υπονομεύει την ματσιστική επίδειξη της χολιγουντιανής ταινίας δράσης, ακόμα και καθώς στήνει μυώδεις σκηνές πέρα από οτιδήποτε θα μπορούσαν να στήσουν οι άντρες – ίσως ακόμη και ο τότε σύντροφός της, James Cameron.
Στο επίκεντρο της σφαγής βρίσκεται ένα “bromance” μεταξύ του Johnny και του αρχηγού των σέρφερ/Ex-President Bodhi (Patrick Swayze) που κάνει το “Top Gun” να φαίνεται συμβατικό. “Ξέρω ότι με θέλεις τόσο πολύ, που είναι σαν οξύ στο στόμα σου”, λέει ο “κακός” εθισμένος στην αδρεναλίνη, λίγο αφότου ο Utah έχει την ευκαιρία να τον πυροβολήσει καθώς δραπετεύει από μια ληστεία με τη μάσκα του Reagan. Αντί γι’ αυτό, κοιτάζονται ατελείωτα πριν ο Johnny εκπυρσοκροτήσει το όπλο του στον αέρα με μια ζωώδη κραυγή. Μαζί αγωνίζονται παίζοντας ποδόσφαιρο στην παραλία, ή αναδυόμενοι από την ορμητική θάλασσα, ή πέφτοντας από τα 10.000 πόδια. Ένα κοινό “γάντζωμα” αδρεναλίνης τους φέρνει κοντά μέχρι που είναι ο ένας πάνω στον άλλο σαν κερί σέρφινγκ σε σανίδα. Ναι, η ταινία της Bigelow μας ενημερώνει εύγλωττα ότι οι σέρφερ χρησιμοποιούν ακριβώς αυτό το προϊόν για πρόσφυση.
Κάθε φορά που βλέπω τώρα το “Point Break”, αναρωτιέμαι πώς όλος αυτός ο ερωτισμός πέρασε απαρατήρητος από τον νεότερο εαυτό μου, αλλά τότε αρκεί να κοιτάξω τις σύγχρονες κριτικές για να δω ότι όλοι οι άλλοι το έχασαν επίσης. “Αυτοί οι δύο πυραυλοκέφαλοι… περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας προσπαθώντας να στραγγαλίσουν ή να τραυματίσουν ο ένας τον άλλον”, σημείωνε το Variety, πριν απορρίψει τη σχέση τους ως “όχι πολύ ενδιαφέρουσα”.
Η ταινία μεγάλωσε για μένα και με άλλους τρόπους. Τώρα καταλαβαίνω γιατί ο Johnny καλωσορίζει τόσο πρόθυμα την εγκατάλειψη του κοστουμιού του γραφείου για στολή κατάδυσης, ακούγοντας κάθε μυστικιστικό λόγο του Bodhi καθώς λέει στους “αδελφούς” του: “Είμαστε υπέρ κάτι. Σε εκείνες τις νεκρές ψυχές που σέρνονται στους αυτοκινητόδρομους στα μεταλλικά τους φέρετρα, τους δείχνουμε ότι το ανθρώπινο πνεύμα είναι ακόμα ζωντανό.” Είναι μια φιλοσοφία που αντήχησε καθώς ανέλαβα κι εγώ μια δουλειά γραφείου, αν και ως κινηματογραφικός δημοσιογράφος. Και καθώς κάθε δεκαετία έφερνε μαζί της περισσότερη ευθύνη, έβρισκα τον εαυτό μου να επιστρέφει στο “Point Break” για τους ατελείωτους γαλάζιους ουρανούς, τις ηλιόλουστες παραλίες, τον ασημένιο ωκεανό με τα κύματα με χρυσή κορυφή, και τα πάρτι όλη νύχτα σε φωτισμένες από φωτιά παραλίες. Το remake του 2016, με έντονη χρήση CGI, θα μπορούσε να πάει στη θάλασσα. Εγώ έχω μόνο “man-hugs” για το πρωτότυπο.
Φυσικά, έστελνα μήνυμα στον Γκάρι κάθε φορά που βυθιζόμουν σε αυτόν τον συγκινητικό κόσμο. “Θα γίνεις φαγητό για ψάρια”, έστελνα. Ή ίσως: “Θα σε πάει στο άκρο. Πέρα από αυτό.” Τότε, πριν από δύομισι χρόνια, ο Γκάρι πέθανε από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 50 ετών. Είναι μια απώλεια που ακόμα δεν μπορώ να κατανοήσω, και τώρα βλέπω το “Point Break” για να είμαι κοντά του. Μερικές φορές ξεφυλλίζω τα μηνύματά μας. Το τελευταίο στάλθηκε στις 11:57 μ.μ. στις 29 Σεπτεμβρίου 2023, μια εβδομάδα πριν τον θάνατό του. Έγραφε, απλά: “Θα πηδήξουμε ή θα μπερδέψουμε;” Ποτέ δεν απάντησα, αλλά ακόμα και τώρα νιώθω την έλξη να απαντήσω. Αν ποτέ το κάνω, ξέρω τι θα γράψω: “Adios, amigo.”
Το Point Break είναι διαθέσιμο για παρακολούθηση στις ΗΠΑ στο Hulu και το Peacock, στο Ηνωμένο Βασίλειο στο BBC iPlayer και στο Amazon Prime και στην Αυστραλία στο Stan.
