Πριν η Arca κυκλοφορήσει οκτώ άλμπουμ, συμπεριλαμβανομένης της πενταλογίας “Kick”, πριν συνεργαστεί με θρυλικές καλλιτέχνιδες όπως η Björk και η Rosalía, και πριν υποστηρίξει σε συναυλίες τις Beyoncé και Madonna, η μουσικός ηλεκτρονικής σκηνής, με πραγματικό όνομα Alejandra Ghersi, ήταν μια έφηβη στο δωμάτιό της στο Καράκας, ανεβάζοντας τρισδιάστατα animations στο DeviantArt, την πρώιμη πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης για καλλιτέχνες. «Όσο πολλές αποδόσεις μπορούσε να διαχειριστεί ο υπολογιστής της οικογένειάς μου», θυμάται η 36χρονη καλλιτέχνιδα. Αυτό το ενδιαφέρον για τις οπτικές τέχνες ολοκληρώνεται με την έναρξη της πρώτης της μεγάλης έκθεσης στο ICA του Λονδίνου.

Το νέο της μέσο είναι η ζωγραφική, όπου απλώνει πλούσια στρώματα λαδιών, ακρυλικών, σπρέι, μαρκαδόρων, γκλίτερ, λάτεξ και λιωμένου πλαστικού σε καμβάδες. Μέσα από αυτό το εμποτισμένο με γκράφιτι ιμπάστο, αναδύονται εφιαλτικά πρόσωπα: χαμόγελα γάτας του Τσέσαϊρ, γκριματσάκια κλόουν και δαίμονες με μεγάλα μάτια. Αυτά τα έργα δεν προορίζονταν ποτέ για δημόσια θέαση, καθώς η Ghersi τα δημιούργησε ως έναν τρόπο να ξεπεράσει την «εξουθένωση» που βίωσε μετά από μια ραγδαία δεκαετία στην μουσική βιομηχανία. «Ήταν μια προσπάθεια να επανασυνδεθώ με τον δημιουργικό ενθουσιασμό που είχα όταν ξεκίνησα με τη μουσική, αρχικά ως χόμπι και πάθος, πριν τη δω ως επάγγελμα», λέει η Ghersi. «Για ένα διάστημα, σταμάτησα να αγαπώ τη δημιουργία μουσικής. Δεν ήξερα πώς να ξεκινήσω να φτιάξω άλλο ένα άλμπουμ.»

«Πήρα έναν καμβά, μετά άλλον, και μετά άλλον, πειραματιζόμενη. Ένιωθα ότι έμπαινα σε μια κατάσταση έκστασης, απλώς προσπαθώντας να αναπτύξω διαφορετικές τεχνικές δημιουργίας υφής. Όταν ηχογραφείς μουσική, μπορεί να αντικατασταθεί ή να ηχογραφηθεί ξανά. Μπορείς πάντα να αναιρέσεις πράγματα. Με ένα φυσικό μέσο, είναι ωμό, δεν υπάρχει κουμπί διαγραφής».

Οι πίνακες, με συλλογικό τίτλο “Angels”, δημιουργήθηκαν σε μια κοινόχρηστη αυλή που μοιράζεται με τους γείτονές της στη Βαρκελώνη, όπου ζει τώρα η Βενεζουελάνα καλλιτέχνιδα. Η Ghersi λέει ότι κάθε έργο συντέθηκε αρκετά βίαια και μερικές φορές παρήχθη σε κατάσταση φρενίτιδας, ζωγραφίζοντας και ξαναζωγραφίζοντας, λιώνοντας πλαστικό στην επιφάνεια ενός έργου, ακόμη και μαχαιρώνοντας τα υλικά με ένα μαχαίρι. «Ήταν ένας τρόπος να επεξεργαστώ διαφορετικές βιαιότητες που είχα επιβιώσει, αυτές που εναπόθεσα σε διαμερίσματα για να κάνω τη ζωή μου να φαίνεται πιο σταθερή.» Σημαίνει ότι η ζωγραφική παρείχε ένα είδος θεραπείας; «Ακόμα και μετά από μια δεκαετία Γιουνγκιανής ψυχοανάλυσης, συνειδητοποίησα ότι η κατανόηση δεν θα βρισκόταν μέσω της γλώσσας, αλλά μέσω του συναισθήματος. Πιθανώς τρόμαξα πολύ τους γείτονές μου».

Οι συζητήσεις με την Ghersi, η οποία είναι queer και τρανς, αποκλίνουν από το βαθιά προσωπικό, σε βαθιές βουτιές σε εικόνες θεϊκής οργής από την Παλαιά Διαθήκη, μυστικιστές του 11ου αιώνα ή ψυχαναλύσεις. Λέει ότι βλέπει τους πίνακες ως «μεταλλαγμένους και αγγέλους». «Για μένα, η μετάλλαξη είναι μια μορφή γίγνεσθαι με έναν πολύ μετα-Δαρβινικό τρόπο κατανόησης της βιολογίας και των φυσικών φαινομένων που συνιστούν το σύμπαν μας. Οι βιβλικές αναπαραστάσεις των αγγέλων τους περιγράφουν ως έναν χαμό από φτερά και μάτια, όχι αυτά τα γλυκά χερουβείμ. Είναι το πιο abject που μπορείς να φανταστείς.»

Η Arca λέει ότι οι μέρες της στο DeviantArt γεννήθηκαν από μια απομονωμένη παιδική ηλικία. Η οικογένεια ήταν εύπορη, αλλά η κατάσταση ασφαλείας στο Καράκας σήμαινε ότι δεν μπορούσε να βγει μόνη της και ένιωθε σε αντίθεση με τους φίλους της από το προνομιούχο σχολείο. Με τη δουλειά του πατέρα της στα χρηματοοικονομικά, είχαν μετακομίσει στο Κονέκτικατ όταν ήταν τριών ετών, όπου κανείς δεν μπορούσε να προφέρει το όνομά της, και μετά, όταν επέστρεψαν στο Καράκας το 1998, οι φίλοι της από τη Βενεζουέλα την αποκαλούσαν «gringo», δεδομένου του πόσο αμερικανοποιημένη είχε γίνει η προφορά της. Ήταν επίσης στο “ντουλάπι”: «Ένα πολύ αυστηρό ντουλάπι… Κυριολεκτικά προσευχόμουν κάθε βράδυ στον Θεό να με αλλάξει σε ένα straight cis άτομο.»

Ωστόσο, η μουσική της επέτρεψε την απόδρασή της, και παρήγαγε ηλεκτρονικά κομμάτια από πολύ νεαρή ηλικία. Έγινε ένα είδος φαινομένου στην τοπική σκηνή, ακόμα κι αν οι γονείς της έπρεπε να τη συνοδεύουν στις συναυλίες. «Έγραφα τραγούδια αγάπης χωρίς πραγματικά να έχω ερωτευτεί. Ένιωθα ότι πρόδιδα τον εαυτό μου, καθώς πάντα έγραφα τους στίχους χωρίς προσδιορισμό φύλου ή κρατούσα τα αντωνύμια ασαφή.»

Έχοντας κλείσει τα 18, μια επιστροφή στις ΗΠΑ για να σπουδάσει στο NYU έφερε ελευθερία, με την πραγματική της εκπαίδευση να παρέχεται από την νυχτερινή ζωή των clubs. Απέβαλε το παλιό της ψευδώνυμο και κυκλοφόρησε το πρώτο της EP με το όνομα Arca. Ακολούθησε περισσότερη μουσική, με τον ήχο της να κυμαίνεται μεταξύ του αιθέριου και του ποπ, μέχρι το βιομηχανικό και glitchy reggaeton, με τα φωνητικά να εναλλάσσονται ελεύθερα μεταξύ Ισπανικών και Αγγλικών. Το art album, τα μουσικά βίντεο και οι ζωντανές εμφανίσεις, στα οποία η Arca είχε απόλυτη συμμετοχή, δεν ήταν λιγότερο πειραματικά. Τραγούδησε για το σεξ και τον έρωτα με άντρες.

Η Ghersi έχει επιστρέψει για να παίξει στη Βενεζουέλα, κάνοντας DJ σε ένα πάρτι Boiler Room πριν από δύο χρόνια, αλλά λέει ότι ακόμα και τότε η Διεθνής Αμνηστία έστειλε εκπροσώπους, ως προφύλαξη δεδομένου του πόσοι LGBTQ+ Βενεζουελάνοι ήταν παρόντες. «Είναι τόσο οργουελιανά εκεί και έχει γίνει μόνο χειρότερα, ειδικά με την πρόσφατη αμερικανική επέμβαση. Υπάρχει πολύ machismo, πολύ πατριαρχικές στάσεις. Έχω ελπίδα ότι τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα και ότι θα μπορέσουμε να ξαναχτίσουμε μια κοινότητα.»

Το “Kick iiiii”, το τελευταίο της στούντιο άλμπουμ, κυκλοφόρησε το 2021 και, παρόλο που η Arca συνέχισε να εμφανίζεται ζωντανά και να παράγει, δεν εμφανίστηκε κανένα νέο υλικό της μέχρι που εμφανίστηκαν δύο κομμάτια πριν από ένα χρόνο, το ονειρικό “Sola”, και ένα επιθετικό ραπ με τίτλο “Puta”. Τώρα έρχεται ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ, λέει, χάρη στην θεραπεία που μπόρεσε να επεξεργαστεί στον καμβά. «Η ψυχή είναι θαυματουργή», λέει η Ghersi. «Με την πάροδο του χρόνου αποσυντιθέμεθα και θραυματιζόμαστε μέσω του τραύματος, και ελπίζουμε με κάποιον τρόπο να επανενωθούμε και να παραμείνουμε αρκετά σταθεροί για να επιβιώσουμε και, αν είσαι τυχερός, να φτάσεις σε ένα σημείο όπου είναι ασφαλές να ξεδιπλώσεις αυτές τις εμπειρίες.»

Η Arca θα βρίσκεται στο ICA, Λονδίνο, 4-19 Απριλίου.