Όταν εντάχθηκα στο συγκρότημα Swim Deep πριν από 13 χρόνια, τα όνειρά μου ήταν παρόμοια με αυτά κάθε νεαρού μουσικού: να παίξω στο Glastonbury, να κάνω περιοδεία στην Αμερική και να ακούσω τη μουσική μας στο ραδιόφωνο – όλα αυτά τα έχουμε καταφέρει. Αυτό όμως που δεν είχα υπολογίσει ήταν η εύρεση μιας βάσης θαυμαστών στην Κίνα. Παρόλο που ποτέ δεν είχαμε κυκλοφορήσει συνειδητά τη μουσική μας εκεί, οι Swim Deep επέστρεψαν πρόσφατα θριαμβευτικά από την τέταρτη περιοδεία τους στην κινεζική επικράτεια μέσα σε μόλις 10 χρόνια, και δεν είμαστε το μόνο βρετανικό indie συγκρότημα που επωφελείται από αυτή την απροσδόκητη ευκαιρία.

Η Κίνα έχει ένα πάθος για βρετανικά και ιρλανδικά ποπ συγκροτήματα εδώ και χρόνια, πολύ πριν η μουσική της βιομηχανία, αξίας 500 δισεκατομμυρίων γουάν (531 εκατομμυρίων λιρών), ξεπεράσει τη Γαλλία για να γίνει η πέμπτη μεγαλύτερη παγκοσμίως το 2023. Η Jessie J έγινε φαινόμενο μετά τη νίκη της στον κορυφαίο διαγωνισμό τραγουδιού της χώρας το 2018, ενώ οι Westlife έχουν περάσει δεκαετίες παίζοντας μπροστά σε χιλιάδες θεατές σε κινεζικές αρένες και στάδια. Λιγότερο γνωστή, ωστόσο, είναι η αυξανόμενη ζήτηση για indie συγκροτήματα του Ηνωμένου Βασιλείου, για τα οποία αυτή η απροσδόκητη ζήτηση – και η υπόσχεση άριστης προ-συναυλιακής φιλοξενίας – προσφέρει μια οικονομική και πνευματική σανίδα σωτηρίας, καθώς οι αποδόσεις στην πατρίδα τους μειώνονται συνεχώς.

Οι The Underground Youth, που σχηματίστηκαν στο Blackpool το 2008, έχουν περάσει περισσότερα από 15 χρόνια «σαρώνοντας νύχτα με τη νύχτα μέσα από μικρά κλαμπ στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρώπη», λέει ο frontman Craig Dyer. Δώδεκα άλμπουμ μετά, ο Dyer δηλώνει ότι οι περιοδείες στο εσωτερικό δεν είναι πλέον οικονομικά βιώσιμες, με το κόστος διαμονής και σίτισης να ξεπερνά συχνά τις αμοιβές των εμφανίσεων.

Στην Κίνα, η εμπειρία είναι αρκετά διαφορετική. Οι περιοδείες συχνά προτείνονται στους καλλιτέχνες ως πακέτα all-inclusive, με τους διοργανωτές να αναλαμβάνουν τον οικονομικό κίνδυνο, κλείνοντας μεγάλες αίθουσες και καλύπτοντας τα εσωτερικά ταξίδια, τα ξενοδοχεία και τα ζεστά γεύματα, πέραν μιας αμοιβής πολλαπλών συναυλιών – ένας κίνδυνος που είναι πρόθυμοι να αναλάβουν, λόγω του πάθους των Κινέζων θαυμαστών για τους βρετανούς καλλιτέχνες. «Είναι από την καλύτερη αντιμετώπιση που έχουμε λάβει», λέει ο Dyer, αναφέροντας τις 14 συναυλίες που έχουν δώσει εκεί από το 2019. «Μένουμε σε ωραία ξενοδοχεία, μας βγάζουν για γεύματα, και τα μικρά ζητήματα φροντίζονται χωρίς να χρειάζεται να τα σκεφτούμε. Και το επαγγελματικό επίπεδο των χώρων διεξαγωγής ξεπερνά κατά πολύ αυτό που έχουμε συνηθίσει».

Για την Kat Day του darkwave ντουέτου the KVB, με έδρα το Manchester, το δεύτερο σημείο είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό: «Είμαστε ένα οπτικοακουστικό συγκρότημα, και οι χώροι στην Κίνα είναι συχνά εξοπλισμένοι με πανέμορφες οθόνες LED. Μακάρι να είχαμε τη χρηματοδότηση για να κάνουμε τους δικούς μας χώρους τόσο καλούς». Δεν είναι μόνο οι τεχνικές δυνατότητες εντυπωσιακές. «Οι χώροι βρίσκονται συχνά σε εμπορικά κέντρα, κάτι που είναι αρκετά ευφυές», συνεχίζει. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, λέει, «όλοι οι χώροι μας κλείνουν – το Moth Club [στο Hackney] παλεύει με νύχια και με δόντια για να παραμείνει ανοιχτό. Αλλά ποιος θα παραπονεθεί για θόρυβο σε ένα εμπορικό κέντρο;»

Η πρώτη συναυλία των Swim Deep στην Κίνα, το 2014, ήταν παράξενη: είχαμε φτάσει στο Χονγκ Κονγκ για να ανακαλύψουμε ότι ο χώρος ήταν ένα ιταλικό εστιατόριο με όλα τα τραπέζια και τις καρέκλες σπρωγμένα στο πλάι. Αλλά στην ηπειρωτική χώρα, έχουμε συναντήσει κυρίως υπερσύγχρονους χώρους όπως αυτούς που θαυμάζουν ο Dyer και η Day. Και όπως αυτοί, βρίσκουμε ότι ο αριθμός των θεατών μας στην Κίνα συχνά ξεπερνά κατά πολύ αυτό που θα περιμέναμε να βρούμε στο εσωτερικό. Τον Σεπτέμβριο του 2019, η μεγαλύτερη εμφάνισή μας σε φεστιβάλ στο Ηνωμένο Βασίλειο έγινε στο 110 Above στο Leicestershire, μπροστά σε ένα κοινό 500 ατόμων. Λίγους μήνες αργότερα, παίξαμε μπροστά σε 10.000 κόσμο στην κεντρική σκηνή στο Strawberry music festival στην Guangzhou· ήμασταν η μοναδική βρετανική μπάντα στο πρόγραμμα.

Οι Sea Power, που σχηματίστηκαν ως British Sea Power στο Reading στα μέσα της δεκαετίας του ’90, είχαν παρόμοια επιτυχία. Η πρώτη τους επίσκεψη στο Πεκίνο ήταν μια «καταστροφή», λέει ο frontman Jan Scott Wilkinson – η μπάντα είχε φτάσει για να διαπιστώσει ότι το φεστιβάλ για το οποίο είχαν κλείσει είχε μυστηριωδώς ακυρωθεί, οπότε πήγαν αντ’ αυτού στο Σινικό Τείχος για να παίξουν ακουστικά για κάποιες «πολύ μπερδεμένες τοπικές οικογένειες». Αλλά τον Μάιο του 2025, τέσσερις νέες headline εμφανίσεις έγιναν έξι μετά την εξάντληση των εισιτηρίων μέσα σε λίγες ώρες. «Παίζαμε σε χώρους χωρητικότητας έως 3.000 ατόμων», λέει ο Wilkinson. «Ήταν σαν να παίζουμε στο Λονδίνο κάθε βράδυ». Η μπάντα έχει προγραμματίσει δύο ξεχωριστές επισκέψεις το 2026 – ένα φεστιβάλ τον Μάιο και δώδεκα επιπλέον εμφανίσεις αργότερα. «Είμαστε μεγάλοι. Δεν προσπαθούμε πλέον απεγνωσμένα να κάνουμε επιτυχία ή να αναπτυχθούμε», λέει ο Wilkinson. «Είναι λοιπόν μια ωραία έκπληξη να κάνεις κάτι τέτοιο και να σε αντιμετωπίζουν σαν βασιλιάδες».

Η δημοτικότητά τους εξηγείται εύκολα: το 2019 οι Sea Power συνέθεσαν το soundtrack του βιντεοπαιχνιδιού Disco Elysium, το οποίο «ασχολείται με τον κομμουνισμό, τον καπιταλισμό και όλα τα είδη φιλοσοφικών και πολιτικών σκέψεων», λέει ο Wilkinson, και ήταν μια απροσδόκητη επιτυχία στην Κίνα. Αλλά για άλλες μπάντες, η πηγή της κινεζικής τους φήμης δεν είναι ευρέως γνωστή, ειδικά καθώς δυτικές πλατφόρμες όπως το Spotify και το Instagram είναι αποκλεισμένες στη χώρα. «Μας είπαν ότι οι θαυμαστές μας άρεσαν επειδή μοιάζαμε με ένα ζευγάρι από αυτές τις κινεζικές σαπουνόπερες», λέει η Day των KVB. Οι NewDad από το Galway, εν τω μεταξύ, έγιναν viral στο Rednote το 2024, με την κινεζική πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης να κατακλύζεται από tutorials μακιγιάζ που αναδημιουργούσαν την εμφάνιση της πορσελάνινης κούκλας στο εξώφυλλο του άλμπουμ τους Madra.

Η Levek Lee έχει διανύσει χιλιάδες μίλια από την πατρίδα της, την Guangdong, μέχρι τεράστιες πόλεις, για να δει βρετανικές μπάντες όπως οι Wolf Alice και οι Ride – και η προσωπική της εμπειρία προσφέρει κάποια εικόνα για τη δέσμευση των Κινέζων θαυμαστών με τη δυτική μουσική. Αφού ανακάλυψε συγκροτήματα όπως οι Jake Bugg και Swim Deep μέσω του αλγόριθμου της πλέον ανύπαρκτης κινεζικής πλατφόρμας streaming Xiami Music τη δεκαετία του 2010, άρχισε να εισάγει δίσκους από βρετανικά καταστήματα όπως το Banquet Records στο Kingston upon Thames, περιμένοντας συχνά ένα μήνα ή περισσότερο για να παραλάβει τις αγορές της. Οι σπουδές της στο Sheffield για το μεταπτυχιακό της ενίσχυσαν την αφοσίωσή της στο «πνεύμα της επανάστασης» που ενσωματώνεται στη βρετανική μουσική και μόδα.

«Απόλαυσα την κινεζική μουσική, αλλά τείνει να είναι πιο mainstream και pop-oriented», λέει. «Αλλά η βρετανική indie μουσική ένιωθε σαν μια πιο στενή έκφραση του αυθεντικού μου εαυτού. Νομίζω ότι οι Κινέζοι λάτρεις της μουσικής αναζητούν συνεχώς τέτοια ιδιαιτερότητα». Επιπλέον, «νομίζω ότι [η επιτυχία] έχει να κάνει και με τη βρετανική μουσική βιομηχανία: υπάρχουν πάρα πολλές μπάντες εκεί έξω, οπότε υπάρχει κάτι για όλους».

Η γρήγορη μετακίνηση στην Κίνα με τρένα υψηλής ταχύτητας είναι μια εμπειρία που ανοίγει τα μάτια για τους καλλιτέχνες του Ηνωμένου Βασιλείου· ιστορίες jam sessions στη Wuhan με Κινέζους πανκ με μόχικαν, συναντήσεις με Κινέζους indie θρύλους όπως οι Carsick Cars, παρατήρηση πατάδων στην Chengdu και εκδρομές σε υπόγεια κλαμπ της Σαγκάης που μοιάζουν «με το The Matrix» είναι μεταξύ των κορυφαίων στιγμών που μοιράζονται αυτές οι μπάντες μαζί μου. Οι συναντήσεις μετά τις συναυλίες με ουρές ενθουσιασμένων θαυμαστών που κρατούν άρματα με merchandise και χειροποίητα δώρα δεν είναι λιγότερο πολύτιμες. Όμως, δεν είναι όλες οι πτυχές των περιοδειών στην Κίνα απελευθερωτικές.

«Στη Nanjing, ο μάνατζερ της περιοδείας μας ήρθε στα καμαρίνια με δύο αστυνομικούς που ήθελαν να ελέγξουν τη λίστα τραγουδιών και την κατανόηση του νόμου», λέει ο Dyer. «Έπρεπε να υπογράψω έγγραφα που έλεγαν ότι δεν θα βρίζω, δεν θα γίνομαι γυμνός, δεν θα θέτω σε κίνδυνο κανέναν στο κοινό ή δεν θα λέω τίποτα αρνητικό για το καθεστώς». Όλοι οι στίχοι πρέπει να υποβάλλονται για έγκριση πριν από την άφιξη ενός καλλιτέχνη στην Κίνα, για να διασφαλιστεί η συμμόρφωση με τους τοπικούς νόμους λογοκρισίας. Η διαδικασία μπορεί να οδηγήσει στην απόρριψη γνωστών τραγουδιών χωρίς εξήγηση. «Όλα καλά», λέει ο Dyer. «Αλλά είναι λίγο απογοητευτικό 15 λεπτά πριν ανέβεις στη σκηνή».

Παρά τη γραφειοκρατία, οι βρετανοί καλλιτέχνες είναι γενικά ενθουσιασμένοι με τις εμπειρίες περιοδειών τους στην Κίνα, με την άοκνη δουλειά ανεξάρτητων διοργανωτών, συμπεριλαμβανομένων των So Ready Presents, Mentha Project, Haze Sounds και Blank Joy, να αποτελούν κεντρικό στοιχείο αυτών των εμπειριών. Με βρετανούς καλλιτέχνες όπως οι Shame, Matt Maltese και Caroline να παίζουν στην Κίνα φέτος, οι κρατήσεις δεν δείχνουν σημάδια μείωσης· και με την υπόσχεση ταξιδιού χωρίς βίζα για τους πολίτες του Ηνωμένου Βασιλείου, οι καλλιτέχνες μπορεί σύντομα να βρουν την παρέα τους στις πτήσεις αναχώρησης.

«Νιώθω απόλυτα ευλογημένη που μπορούμε να πάμε σε αυτά τα μέρη και να συναντήσουμε αυτούς τους ανθρώπους που είναι τόσο παθιασμένοι και τόσο ευγενικοί», λέει η Day. «Είναι κάτι το ξεχωριστό. Υπάρχει πολλή εχθρότητα προς την Κίνα, αλλά νομίζω ότι οι άνθρωποι πρέπει να πάνε και να το δουν μόνοι τους». Το πέμπτο άλμπουμ των Swim Deep, , κυκλοφορεί στις 19 Ιουνίου από την Submarine Cat Records.