Η Madeleine Dring, γεννημένη το 1923, φοίτησε στο Royal College of Music, όπου μαθήτευσε κοντά σε σπουδαίους δασκάλους όπως ο Herbert Howells και ο Vaughan Williams. Η ασυνήθιστη καριέρα της, που περιλάμβανε εμφανίσεις σε θέατρο, παντομίμα και καμπαρέ, διακόπηκε πρόωρα από τον θάνατό της στα 53 της χρόνια, από ανεύρυσμα εγκεφάλου. Ήδη θεωρούμενη ως ιδιότυπη προσωπικότητα, το γεγονός ότι μεγάλο μέρος της μουσικής της παρέμενε αδημοσίευτο μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990, απειλούσε να την καταδικάσει στην αφάνεια.
Όλα αυτά όμως αλλάζουν με την έλευση της Kitty Whately και του Julius Drake, των οποίων η ευρύτατη μουσική εξερεύνηση βάζει τέλος στην ιδέα ότι η Dring δεν ήταν σοβαρή συνθέτρια. Αντλώντας έμπνευση από ποιητές όπως ο Shakespeare και οι σύγχρονοί του, η Dring επιδεικνύει μια ευφυή ικανότητα στην μελοποίηση στίχων, εξίσου αποτελεσματική με την ικανότητά της να βρίσκει μια χαρακτηριστική νέα μελωδία για ένα παλιό, αγαπημένο τραγούδι όπως το “It Was a Lover and His Lass”.
Η ζεστή, ευέλικτη mezzo-soprano φωνή της Whately αποδίδει με ευκολία αυτές τις συχνά παθιασμένες εκφράσεις, ενώ η άψογη προφορά και η έντονη σύνδεση με το κείμενο εισάγουν τον ακροατή σε έναν μεθυστικό κόσμο ανακαλυφθεισών μικρο-δραμάτων. Ο Drake γνωρίζει ακριβώς πότε να αφήσει το πιάνο να “ανοίξει τα φτερά του” και πότε να προσφέρει μια πιο διακριτική υποστήριξη.
Η ποικιλία είναι εμφανής. Το “Love Is a Sickness” πάλλεται από ανεκπλήρωτο πάθος, όπως και το “Echoes” με τις bluesy, μελισματικές γραμμές του. Αντίθετα, μεγάλη διασκέδαση προσφέρουν τα σαρκαστικά “Encouragements to a Lover”, όπως και το “The Cuckoo” του Shakespeare. Ως encore, η διασκευή της Dring στο “In the Still of the Night” του Cole Porter είναι τόσο ευπρόσδεκτη και πικάντικη όσο μια ελιά σε ένα dry martini.
