Η κινηματογραφική αναπαράσταση των μύθων αποτελεί μια διαχρονική πρόκληση για το Χόλιγουντ και τη διεθνή παραγωγή, συνδυάζοντας το θέαμα με την αρχέγονη αφήγηση. Από το «Jason and the Argonauts» του 1963, που καθιερώθηκε χάρη στα εμβληματικά οπτικά εφέ του Ray Harryhausen, έως το σύγχρονο έπος «Baahubali», η έβδομη τέχνη έχει αποδείξει πως η μυθολογία παραμένει πηγή αστείρευτης έμπνευσης.

Στην κορυφή της λίστας συναντάμε το «Orphée» του 1950, σε σκηνοθεσία Jean Cocteau, το οποίο αποδίδει με ευφυΐα την ιστορία του Ορφέα μέσα σε ένα σύγχρονο πλαίσιο, θολώνοντας τα όρια μεταξύ καθημερινότητας και θείου. Αντίστοιχα, το «Mayabazar» του 1957 αποτελεί ένα κλασικό δημιούργημα της ινδικής κινηματογραφίας, μεταφέροντας το Mahabharata με μοναδικό τρόπο, ενώ το «Spirited Away» του Hayao Miyazaki, αν και δεν αποτελεί πιστή μεταφορά, αντλεί πλούσια στοιχεία από τον Σιντοϊσμό.

Στο σύγχρονο ρεπερτόριο, το «The Northman» (2022) του Robert Eggers εντάσσει τη σκανδιναβική μυθολογία σε ένα σκοτεινό, ρεαλιστικό περιβάλλον εκδίκησης. Παράλληλα, το «Ne Zha 2» (2025) σπάει ταμεία, αποδεικνύοντας ότι το animation είναι το ιδανικό όχημα για την απόδοση υπερφυσικών δυνάμεων. Δεν λείπουν βέβαια και οι πιο αμφιλεγόμενες προσεγγίσεις, όπως το «Troy» του 2004 με τον Brad Pitt, το οποίο θυσίασε τον ομηρικό ηρωισμό στον βωμό του χολιγουντιανού θεάματος, ή το «Immortals» (2011), που επικεντρώθηκε στην αισθητική παρά στο βάθος του μύθου του Θησέα.