Η Carolee Schneemann, με την τολμηρή περφόρμανς της “Interior Scroll” το 1975, κατά την οποία γυμνή ανέγνωσε το μανιφέστο της, έθεσε ένα καίριο ερώτημα: “Τι σημαίνει για μια γυναίκα καλλιτέχνη να είναι ταυτόχρονα η δημιουργός και το μοντέλο;” Αυτή η πράξη, που αντιμετωπίστηκε ως πορνογραφία από κάποιους και ως επαναστατική δουλειά από άλλους, αντικατοπτρίζει την αιώνια γοητεία γύρω από τη σχέση άνδρα καλλιτέχνη και γυναικείου μοντέλου, η οποία κυριαρχεί στη δυτική τέχνη για αιώνες. Από τον Rubens και τον Picasso μέχρι τον De Kooning, οι γκαλερί και τα πανεπιστημικά βιβλία είναι γεμάτα από ιδεατές γυναικείες μορφές, απεικονισμένες από άνδρες δημιουργούς.

Ωστόσο, η ιστορία της τέχνης περιλαμβάνει και γυναίκες που διεκδίκησαν το δικαίωμα να απεικονίζουν τον εαυτό τους. Η Gwen John, το 1909, στέκεται γυμνή μπροστά στον καθρέφτη, ελεύθερη από το ανδρικό βλέμμα, ενώ η Yoko Ono με τη σειρά πορτρέτων της “My Mommy Is Beautiful” προσκαλεί να δούμε το γυναικείο σώμα όπως τα βρέφη: κοιτάζοντας προς τα πάνω. Το ποίημα “Standing Female Nude” της Carol Ann Duffy, μέσα από τα μάτια ενός μοντέλου, αναδεικνύει την αντικειμενοποίηση και την έλλειψη αναγνώρισης: “Δώδεκα φράγκα και παίρνω το σάλι μου. Δεν μοιάζει με εμένα”.

Αυτές οι σκέψεις αποτέλεσαν έμπνευση για το μυθιστόρημα “Female, Nude”, το οποίο εξερευνά τον εσωτερικό κόσμο της Sophie, μιας ζωγράφου που αναλαμβάνει να φιλοτεχνήσει το πορτρέτο μιας φίλης της, ενώ ταυτόχρονα ξεκινά μια ερωτική σχέση. Μέσα από τη συνομιλία της Sophie με άλλες γυναίκες καλλιτέχνιδες που δημιούργησαν γυμνά αυτοπορτρέτα, αναδύεται η αντίσταση στο ανδρικό βλέμμα και η διεκδίκηση της γυναικείας αυτονομίας. Η Amrita Sher-Gil, η Paula Modersohn-Becker, η Emma Amos, η Artemisia Gentileschi, η Ana Mendieta, η Francesca Woodman, η Anne Brigman, η Alice Neel, η Jenny Saville, η Gwen John, η Suzanne Valadon, η Louise Bourgeois, η Frida Kahlo, η Tracey Emin, η Zanele Muholi, η Yoko Ono και η Lisa Brice, είναι μερικές από τις δημιουργούς που, μέσα από τα έργα τους, επαναπροσδιόρισαν την έννοια του γυναικείου γυμνού, καθιστώντας την απεικόνισή του, όταν γίνεται από γυναίκες, μια πολιτική δήλωση και μια απειλή για το status quo. Κάθε μία από αυτές, με τον δικό της τρόπο, απαντά στο ερώτημα: “Τι μπορεί να κάνει μια γυναίκα;”