Όταν το 1900 έκανε πρεμιέρα η Tosca του Giacomo Puccini, η υποδοχή ήταν κάτι παραπάνω από ψυχρή. Ο Gustav Mahler την κατέκρινε ως «παπική μεγαλοπρέπεια με συνεχή κουδουνίσματα», ενώ οι κριτικοί της εποχής κατήγγειλαν την έλλειψη μελωδίας, χαρακτηρίζοντας το έργο απλώς ως «θόρυβο». Ωστόσο, περισσότερα από 125 χρόνια μετά, η πέμπτη όπερα του Puccini παραμένει ένα από τα πιο εμπορικά και αγαπημένα έργα παγκοσμίως, αποδεικνύοντας ότι η τέχνη συχνά χρειάζεται χρόνο για να κατανοηθεί.

Σε αντίθεση με άλλα έργα που θεωρήθηκαν αρχικά αποτυχημένα, όπως η Ιεροτελεστία της Άνοιξης του Stravinsky ή ο Tannhäuser του Wagner, η Tosca αντιμετωπίζεται μέχρι σήμερα με μια ιδιότυπη καχυποψία. Ο Joseph Kerman τη χαρακτήρισε «φτηνό μικρό σοκ», ενώ ο Rupert Christiansen το 2010 τη θεώρησε ένα «ανυπόφορο, αλλά ακαταμάχητο μελόδραμα». Το «πρόβλημα» της Tosca είναι, κατά ειρωνικό τρόπο, η ίδια της η δημοφιλία και η ικανότητά της να συνδυάζει τον έρωτα, τον θάνατο και μια καταιγιστική πλοκή.

Ο σκηνοθέτης Ted Huffman, ο οποίος προετοιμάζει μια νέα παραγωγή στο Glyndebourne του East Sussex, επισημαίνει: «Είναι μια μελέτη πάνω στο κακό, την οποία βρίσκουμε τρομακτικά διασκεδαστική». Σε αντίθεση με τα μεγάλα λυρικά θέατρα όπως το Royal Opera House του Λονδύνο ή το Met στη Νέα Υόρκη, το μικρότερο θέατρο του Glyndebourne επιτρέπει μια πιο οικεία προσέγγιση, εστιάζοντας σε λεπτομέρειες της πλοκής που συχνά χάνονται στις μεγάλες σκηνές.

Η Tosca παραμένει ριζωμένη σε τρία εμβληματικά σημεία της Ρώμης του 1800: την εκκλησία Sant’Andrea della Valle, το Palazzo Farnese και το Castel Sant’Angelo. Παρά την ιστορική της ακρίβεια, οι σκηνοθέτες διστάζουν να την επαναπροσδιορίσουν ριζικά. Εξαιρέσεις αποτέλεσαν μόνο η «opéra noir» εκδοχή του Barrie Kosky στην Ολλανδία και η μετα-αποκαλυπτική προσέγγιση του Martin Kušej στο Theater an der Wien, όπου η Ρώμη μετατράπηκε σε μια ερημιά από τροχόσπιτα και χιόνι.

Στη νέα του παραγωγή, ο Huffman αντλεί έμπνευση από τον ιταλικό νεορεαλισμό της δεκαετίας του 1940, αναζητώντας μια σύνδεση με τα σύγχρονα πολιτικά αδιέξοδα. Η Tosca, με τη θεματολογία της για την κρατική βία και την αντίσταση, παραμένει τραγικά επίκαιρη. Όσο για τα περίφημα κηροπήγια πάνω από το πτώμα του κακού, ο Huffman αποκαλύπτει με χιούμορ πως στη δική του εκδοχή δεν θα υπάρχουν.

Το έργο θα παρουσιαστεί στο Glyndebourne από τις 21 Μαΐου έως τις 22 Ιουνίου και από τις 4 έως τις 30 Αυγούστου.