Για όσους πιστεύουν ότι η εποχή του “hyped” καλλιτέχνη έχει περάσει, ίσως αξίζει να εξετάσουν την περίπτωση των Fcukers. Το δίδυμο από τη Νέα Υόρκη, που κινείται στον ευρύτερο χώρο του electroclash, δημιούργησε τόσο μεγάλο “buzz” με τα πρώτα του singles, που βρέθηκε να περιοδεύει σε πέντε ηπείρους μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο από την πρώτη του ζωντανή εμφάνιση. Η επιτυχία τους ήταν τέτοια που προσκλήθηκαν να κάνουν DJ set στην εβδομάδα μόδας του Παρισιού από την Celine, ενώ ο James Murphy των LCD Soundsystem έκανε remix σε δικό τους κομμάτι.
Η Charli XCX, η Billie Eilish, ο David Byrne και ο Beck δήλωσαν δημόσια ότι είναι θαυμαστές τους. Ο τελευταίος μάλιστα ανέβηκε στη σκηνή μαζί τους στο Λος Άντζελες για να ερμηνεύσουν μαζί την διασκευή τους στο “Devils Haircut” του 1996. Αργότερα, οι Tame Impala τους επέλεξαν ως support act για την περιοδεία τους, ενώ ο Harry Styles, που σπάνια χάνει την ευκαιρία να συνδεθεί με κάτι “hip”, τους κάλεσε να ανοίξουν τις συναυλίες του.
Το αποτέλεσμα αυτών των συνεργασιών ήταν εντυπωσιακό. Ένα βίντεο για το single του 2024 “Homie Don’t Shake”, που περιλαμβάνει απλώς την Shanny Wise να κάνει lip-sync εν πτήσει σε ένα λεωφορείο της Νέας Υόρκης – με το κόστος παραγωγής να ανέρχεται φαινομενικά μόνο στην τιμή του εισιτηρίου – έχει συγκεντρώσει σχεδόν μισό εκατομμύριο προβολές. Ένα άλλο single, το “Bon Bon”, έχει ξεπεράσει τα 10 εκατομμύρια streams μόνο στο Spotify.
Το ερώτημα του πώς κατάφεραν να το επιτύχουν αυτό, χωρίς την υποστήριξη μιας μεγάλης δισκογραφικής εταιρείας, σε έναν κόσμο όπου ελάχιστοι ενδιαφέρονται πλέον για το τι γράφει ο μουσικός Τύπος, είναι πραγματικά ενδιαφέρον. Οι ίδιοι οι Fcukers δηλώνουν έκπληκτοι, αν και είναι αξιοσημείωτο ότι εκπληρώνουν πολλά από τα κριτήρια της “hip” σκηνής. Έχουν συνδεθεί τόσο με την αναβίωση του electroclash όσο και με την τάση “indie sleaze” που επαναπροσδιόρισε την ακατάστατη, συγχωρητική ηδονή του μετα-9/11 κόσμου για την εποχή μετά την πανδημία. Ο ήχος τους χαρακτηρίζεται από μια αέρα αδιάφορης “snottiness”, όπου τα απρόσωπα φωνητικά της Wise συνδυάζονται με ρυθμούς χορού. Δεν είναι μεγάλο το άλμα να τους φανταστεί κανείς να παίζει στο παλιό clubnight “Trash” του Erol Alkan, δίπλα σε καλλιτέχνες όπως οι Cansei de Ser Sexy ή οι New Young Pony Club. Επιπλέον, οι στίχοι τραγουδιών όπως “If You Wanna Party, Come Over to My House” ή “Homie Don’t Shake” (“Champagne on my cornflakes / Blacked out, show up late”) ταιριάζουν απόλυτα στο μετα-Brat τοπίο.
Ωστόσο, ακούγοντας το ντεμπούτο άλμπουμ τους, αναρωτιέται κανείς αν οι λόγοι της ραγδαίας ανόδου των Fcukers είναι πιο απλοί από την απλή “vogueishness”. Παραγωγός του άλμπουμ “Ö” είναι ο Kenneth Blume, πρώην γνωστός ως Kenny Beats, ο οποίος πρόσφατα γνώρισε μεγάλη επιτυχία με τη δουλειά του στο άλμπουμ των Geese. Το “Ö” είναι αισθητά πιο “polished” από τα singles που τους έφεραν την προσοχή, αλλά διατηρεί μια ελκυστική, “seamy” ατμόσφαιρα. Τα πάντα ακούγονται σαν να συμβαίνουν τις πρώτες πρωινές ώρες, είτε σε έναν γεμάτο χορευτικό χώρο είτε αλλού, και η “airy” ποιότητα της φωνής της Wise υποδηλώνει όχι ηρεμία, αλλά κάποιον που έχει βρει έναν σύντομο δρόμο προς μια κατάσταση ευτυχούς αδιαφορίας και μπορεί να λιποθυμήσει στο άμεσο μέλλον.
Μια playlist εμπνεύσεων που συνέβαλαν οι Fcukers στο Spotify αποκάλυψε μια βαθιά αγάπη για το underground house μουσικής της δεκαετίας του ’90: περιλάμβανε DJ Sneak, Kerri Chandler, Deep Dish και Derrick Carter, μουσική που, σύμφωνα με τον Jackson Walker Lewis του ντουέτου, ανακάλυψε όταν ήταν ένας φτωχός DJ, ψάχνοντας για φτηνά μεταχειρισμένα δισκοπωλεία. Σίγουρα μπορεί κανείς να διακρίνει την επιρροή του είδους στις “muted” deep house υφές των “Beatback” και “Lucky”, αλλά η προτίμησή τους για vintage χορευτική μουσική επεκτείνεται περαιτέρω, στο old school drum’n’bass (το διπλό μπάσο στο “Getaway” θυμίζει έναν γοητευτικό νεότερο συγγενή του “It’s a Jazz Thing” του Roni Size), στο UK garage (Butterflies), στο trip-hop (TTYGF) και στο Balearic (Feel the Real).
Ωστόσο, το πραγματικό τους ταλέντο δεν έγκειται τόσο στην ικανότητά τους να ξεδιαλέγουν δίσκους από ράφια προσφορών ή να δημιουργούν μια “sweaty” ατμόσφαιρα των πρώτων πρωινών ωρών, όσο στο πώς εφαρμόζουν το υλικό τους στην παραγωγή σύγχρονης ποπ. Όλα στο “Ö” σου έρχονται σε ένα αιχμηρό, κάτω των τριών λεπτών ξέσπασμα. Έχουν καλό χέρι στο να δημιουργούν hooks που σου “τρύπουν” το μυαλό μέσω επανάληψης – κανείς δεν θα κατηγορήσει τους στίχους τους για υπερβολή – αλλά με ευχάριστο τρόπο: το “earworm” του “I Like It Like That” είναι πολύ ελκυστικό για να γίνει ενοχλητικό, ενώ οι “candyfloss” μελωδίες των “Butterflies” και “Feel the Real” είναι γοητευτικές αντί για αηδιαστικές.
Υπάρχουν στιγμές όπου η ταχύτητα της επιτυχίας των Fcukers γίνεται εμφανής, όπου αισθάνεσαι ότι τα πράγματα έχουν γίνει λίγο βιαστικά: ακόμα και σε ένα άλμπουμ όπου η λεπτότητα δεν αποτελεί προτεραιότητα, το techstep drum’n’bass του “Play Me” είναι λίγο υπερβολικά άμεσο, ενώ στο “Lonely”, το δίδυμο μοιάζει να χάνει την ταυτότητά του και να γλιστράει σε ένα τυπικό pop πλαίσιο. Υπάρχει επίσης το ζήτημα της μακροβιότητας, πώς η μουσική τόσο “brashly immediate” μπορεί να εξελιχθεί. Αλλά αυτό είναι ένα ερώτημα για το μέλλον. Προς το παρόν, το “Ö” ακούγεται σαν γρήγορη, κεφάτη, αποδραστική διασκέδαση: δεν είναι περίεργο που οι δημιουργοί του ανέβηκαν τόσο γρήγορα.
