Ο Adam Linder, νικητής του διακεκριμένου βραβείου Place το 2008, επιστρέφει στη σκηνή του Λονδίνου μετά από μια μακρά απουσία, παρουσιάζοντας το “Acid Gems” για το Ballet de Lorraine. Η νέα χορογραφία, εμπνευσμένη από το αφηρημένο μπαλέτο “Jewels” του George Balanchine (1967), φέρνει στη σκηνή μια ανατρεπτική αισθητική. Αντί για τα πλούσια χρώματα των πολύτιμων λίθων, το “Acid Gems” μας βυθίζει σε αποχρώσεις νέον, με ένα φόντο βαμμένο στο ροζ του “Wham Bar” και συμπληρωμένο από μια παλέτα χρωμάτων που θυμίζουν πρόσθετα τροφίμων, υπό τη φωτιστική επιμέλεια του καλλιτέχνη Shahryar Nashat.
Ο Linder, ο οποίος σπούδασε στη Royal Ballet School πριν απομακρυνθεί από το κλασικό μπαλέτο, διατηρεί έναν έντονο διάλογο με τις ρίζες του. Η αρχική αίσθηση του έργου, με τον αλλόκοτο τόνο, τα απόμακρα βλέμματα, τις αργές κυματώσεις και τα προτεταμένα ισχία, θυμίζει περισσότερο τη δουλειά της Sharon Eyal, παρουσιάζοντας μια ομάδα χορευτών που κινούνται συντονισμένα, σαν μια σφιχτή ενότητα. Ωστόσο, το έργο εξελίσσεται σε κάτι πιο σύνθετο, ισορροπώντας ανάμεσα σε κλασικές φόρμες, όπως οι entrechat jumps και οι αιχμηρές γωνίες, και σύγχρονες κινήσεις, όπως μια εκδοχή του “Running Man”. Ο Linder χρησιμοποιεί απλή γεωμετρία με εκπληκτική σαφήνεια.
Στο ίδιο μήκος κύματος με τη σύγχρονη τάση της χορευτικής σκηνής για ανδρόγυνη, μοντελο-σέξι αισθητική, ξεκινά και το έργο “a Folia” του Marco da Silva Ferreira. Ο Πορτογάλος χορογράφος, φιναλίστ του βραβείου Rose πέρυσι, δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που παραπέμπει σε έναν σκοτεινό χορευτικό χώρο στις 02:00, με εκκεντρικές ενδυματολογικές επιλογές: κρόσσια, επωμίδες, tie-dye, σκισίματα, chaps και λουριά, αλλά και ένα σουτιέν σε απόχρωση δέρματος με πράσινη αλογοουρά.
Μια απροσδόκητα στάσιμη μελωδία σε 4/4 μετατρέπεται σε αρπέζ αρπισμάτων από το “La Folia” του Corelli, επαναπροσδιορισμένο από τον συνθέτη Luis Pestana. Η συγκέντρωση μετατρέπεται σε χάος, με το πλήθος να ζητωκραυγάζει καθώς οι χορευτές εκτελούν ακροβατικά. Η κεντρική ιδέα του Da Silva Ferreira είναι ότι ένα πάρτι, μια συγκέντρωση για ξέφρενο και ελεύθερο χορό, μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Ωστόσο, η αίσθηση που προκύπτει θυμίζει περισσότερο τις ηδονικές αυλικές ζωές της τηλεοπτικής σειράς “The Great”, με τις αυτο-επιβραβευτικές εορτασμούς υπερβολής και έκθεσης. Παρότι η σκηνή αυτή δεν αποτελεί το τέλος του ταξιδιού, και το έργο αργότερα αρχίζει να αισθάνεται υπερβολικά ικανοποιημένο με τον εαυτό του, αποτελεί ένα εκρηκτικό highlight.
Queen Elizabeth Hall, Southbank Centre, London, έως 7 Μαρτίου.
