Στις 3 Ιουνίου 1968, η Valerie Solanas, ιδρυτικό και μοναδικό μέλος της οργάνωσης Scum (Society for Cutting Up Men), εισέβαλε στο Factory του Andy Warhol, έβγαλε ένα πιστόλι διαμετρήματος .32 και πυροβόλησε τρεις φορές. Η πρώτη σφαίρα χτύπησε τον κριτικό τέχνης Mario Amaya στο ισχίο, η δεύτερη καρφώθηκε στον τοίχο και η τρίτη διαπέρασε το στήθος του Warhol. Δύο ημέρες αργότερα, η δολοφονία του Robert Kennedy επισκίασε την απόπειρα φόνου του διασημότερου Pop καλλιτέχνη της Αμερικής, δίνοντας στη Solanas τα «15 λεπτά δημοσιότητας» που ίσως επιθυμούσε.
Όταν η αστυνομία τη ρώτησε για τα κίνητρά της, εκείνη απάντησε αινιγματικά πως είχε «πολύ περίπλοκους λόγους». Αυτή η φράση αποτελεί τον κεντρικό άξονα της ταινίας «I Shot Andy Warhol» (1996), του σκηνοθετικού ντεμπούτου της Mary Harron, η οποία φέτος επιστρέφει στους κινηματογράφους μέσα από μια νέα αποκατάσταση 4K από την Janus Films.
Η ταινία, που πριν από τριάντα χρόνια άνοιξε το τμήμα Un Certain Regard του Φεστιβάλ των Καννών, παραμένει ένα από τα πιο τολμηρά βιογραφικά δράματα της δεκαετίας του ’90. Η Mary Harron, μιλώντας από το γραφείο της στο Brooklyn, εξηγεί πως η επανακυκλοφορία έρχεται σε μια εποχή όπου οι θεματικές της για το φύλο και την εξουσία γίνονται ξανά επίκαιρες. «Πιστεύω ότι ο κόσμος θα την κατανοήσει καλύτερα τώρα. Η κουλτούρα μας κάνει ένα μεγάλο βήμα προς την ανδρική κυριαρχία και τα αυταρχικά καθεστώτα», σημειώνει η σκηνοθέτης.
Στο έργο, η Lili Taylor υποδύεται τη Solanas ως μια περιθωριοποιημένη καλλιτέχνιδα που αναζητά απεγνωσμένα το κοινό που ο Warhol μπορούσε να προσφέρει, ενώ ο Jared Harris ενσαρκώνει τον καλλιτέχνη και ο Stephen Dorff τον trans ηθοποιό Candy Darling. Η ταινία δεν επιχειρεί να μετατρέψει τη Solanas σε «αγία», αλλά να αποτυπώσει την πολυπλοκότητα του χαρακτήρα της, αποφεύγοντας τις εύκολες εξηγήσεις που συχνά ζητούν τα μεγάλα στούντιο.
Η Harron ανακάλυψε τη Solanas τη δεκαετία του ’80, ενώ ερευνούσε για ένα ντομακιμαντέρ του BBC μετά την καριέρα της στη μουσική δημοσιογραφία και τη συνέντευξη με τους Velvet Underground για το NME. Διαβάζοντας το Scum Manifesto σε ένα βιβλιοπωλείο στο Brixton, ένιωσε μια «αιφνίδια έμπνευση». Η σπανιότητα στοιχείων για τη ζωή της Solanas την οδήγησε σε μια αντισυμβατική αφήγηση, χρησιμοποιώντας αποσπάσματα του μανιφέστου πάνω σε σκηνές που παραπέμπουν στα Screen Tests του Warhol.
Παρά την αρχική αμηχανία της εποχής, η ταινία δικαιώθηκε αργότερα, όταν μια γυναίκα που δήλωσε ανιψιά της Solanas προσέγγισε τη Harron για να την ευχαριστήσει για το «εξαιρετικό πορτρέτο» της θείας της. Η αποκατεστημένη έκδοση της ταινίας κάνει πρεμιέρα στις 12 Ιουνίου σε Νέα Υόρκη και Λος Άντζελες, με τις προβολές σε άλλες πόλεις των ΗΠΑ, της Μεγάλης Βρετανίας και της Αυστραλίας να αναμένονται σύντομα.
