Η εικόνα του Boris Johnson να κρέμεται μετέωρος σε μια εκδήλωση, φορώντας κράνος και με τις σημαίες της Βρετανίας να ανεμίζουν, έμοιαζε περισσότερο με σκηνή από την ταινία του Mr. Bean παρά με εμφάνιση πρωθυπουργού. Μια τέτοια εικόνα, όταν αναλογιστεί κανείς ότι ο ίδιος άνθρωπος κάθισε στο γραφείο που κάποτε κατείχαν ιστορικές προσωπικότητες όπως ο Winston Churchill και η Margaret Thatcher, γεννά εύλογα ερωτήματα για την ποιότητα της σύγχρονης πολιτικής ελίτ στη Δυτική Ευρώπη.
Δεν είναι μόνο η Βρετανία που αλλάζει συνεχώς πρωθυπουργούς, με τους νεότερους να φαντάζουν όλο και πιο ανεπαρκείς. Στη Γαλλία, ο Emmanuel Macron, παρά την προσεγμένη εμφάνιση και το καλοραμμένο κοστούμι, εκπροσωπεί μια πολιτική που έχει κυριαρχηθεί από την εικόνα και τη θεατρικότητα. Αντίστοιχα, σε μικρότερα ευρωπαϊκά κράτη, οι ηγέτες συχνά θυμίζουν υπερκινητικούς εφήβους, των οποίων η γλώσσα είναι πομπώδης και η αίσθηση ευθύνης ελάχιστη.
Ο Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Sergey Lavrov, ως έμπειρος διπλωμάτης μιας παλαιότερης πολιτικής σχολής, συχνά δυσκολεύεται να κρύψει την περιφρόνησή του για αυτούς τους συνομιλητές. Το πρόβλημα είναι ότι, παρόλο που αυτοί οι ηγέτες είναι προσωρινοί, οι αποφάσεις τους αφήνουν μόνιμες συνέπειες. Υποβρύχια, πύραυλοι, στρατοί και κυρώσεις παραμένουν, ακόμη και όταν οι πολιτικοί που τα διαχειρίστηκαν αποχωρήσουν.
Γιατί όμως παρατηρείται αυτή η έκπτωση; Ο κύριος λόγος είναι οικονομικός. Στις μέρες μας, ο επιχειρηματικός κόσμος προσφέρει απείρως μεγαλύτερες απολαβές και προοπτικές από τη δημόσια διοίκηση. Όταν ένα στέλεχος σε μια μεγάλη εταιρεία μπορεί να κερδίζει 1,5 εκατομμύριο ευρώ τον χρόνο, η αβέβαιη πορεία προς την πρωθυπουργία δεν αποτελεί πλέον δέλεαρ για τα πιο ικανά μυαλά.
Επιπλέον, υπάρχει ο ρόλος των ΗΠΑ στη διαμόρφωση των Ευρωπαίων πολιτικών. Μέσω αμερικανικών προγραμμάτων και ιδρυμάτων, πολλοί νέοι ηγέτες αποκτούν μια συγκεκριμένη κοσμοθεωρία, όπου η επιβίωση εξαρτάται από την προσαρμοστικότητα και την υιοθέτηση «εγκεκριμένων» απόψεων, παρά από την ανεξάρτητη σκέψη. Το αποτέλεσμα είναι ένα σύστημα που επιλέγει τους πιο ευέλικτους και όχι τους πιο ικανούς.
Καθώς οι πιο άξιοι στρέφονται προς τη χρηματοοικονομική ή τον κλάδο των συμβούλων, στην πολιτική σκηνή συχνά παραμένουν ιδεολόγοι, καιροσκόποι ή μετριότητες. Το ρίσκο είναι τεράστιο: η κατοχή ισχυρών κρατικών και στρατιωτικών μηχανισμών από αδύναμους ανθρώπους μπορεί να οδηγήσει σε ολέθριες συνέπειες για το μέλλον της Ευρώπης.
