Πώς γίνεται ο Σαίξπηρ προσιτός σε ένα νεανικό κοινό; Αφαιρώντας τα δύσκολα σημεία ή πετώντας τους με τη μία στην πρωτότυπη γλώσσα; Οι συν-σκηνοθέτες Rachel Bagshaw και Robin Belfield επέλεξαν έναν συνδυασμό και των δύο. Πρόκειται για μια σχολαστικά κομμένη εκδοχή της ρομαντικής κωμωδίας του Βάρδου, διατηρώντας ανέπαφη την πρωτότυπη γλώσσα. Παιχνιδιάρικες λεζάντες έχουν ενσωματωθεί πλήρως στη σκηνογραφία, ενώ το σλάπστικ χιούμορ διατρέχει όλη την παράσταση. Το αποτέλεσμα είναι διασκεδαστικό σε στιγμές, αν και, όπως πολλοί από τους χαρακτήρες σε αυτό το ονειρικό και μαγικό έργο, μοιάζει να βρίσκεται ανάμεσα σε δύο κόσμους.
Αυτή είναι η πρώτη σημαντική συ produzione του Unicorn με τη Royal Shakespeare Company (RSC) και σηματοδοτεί την έναρξη μιας πολλά υποσχόμενης συνεργασίας, που ακόμα αναζητά τα πατήματά της. Η επεξεργασία του Belfield είναι έξυπνη, αλλά θα μπορούσε να είναι πιο ριζική. Η ιστορία-πλαίσιο στην Αθήνα – με τα περίπλοκα ζητήματα γύρω από δούκες και αρραβώνες – έχει απομείνει, αλλά όχι εξαλειφθεί πλήρως, γεγονός που καθιστά την κατανόησή της δυσκολότερη.
Τα μαγικά στοιχεία διατηρούνται διακριτικά και ελκυστικά. Οι νεράιδες της Τιτάνιας εμφανίζονται μέσω παιδικών φωνών, ενός λεπτεπίλεπτου ηχητικού τοπίου από την Holly Khan και γοητευτικών προβολών λέξεων από τον Will Monks, που χορεύουν ελαφρά πάνω στη σκηνή του Lily Arnold, η οποία μοιάζει με κατασκευή χειροτεχνίας. Η Puck της Joséphine-Fransilja Brookman φοράει κοτσιδάκια και μοιάζει με σκανδαλιάρικο σχολιαρόπαιδο, καθώς σκαρφαλώνει σε μπαλκόνια, πηδάει σε κούνιες από λάστιχα και προκαλεί αφειδώς αναστάτωση.
Οι πιο κατανοητές και ευχάριστες σκηνές είναι αυτές με τους “απαίδευτους μηχανικούς” (rude mechanicals) κατά την πρόβα του (τρομερού) έργου τους. Υπάρχει μια αίσθηση παιδικού παντομίμα σε αυτές τις στιγμές, με τους ηθοποιούς ντυμένους με νέον κοστούμια και να αποδίδουν τα αστεία τους με ζήλο. Το σκληρά εργαζόμενο σύνολο εναλλάσσεται με επιδεξιότητα από ρόλους ερωτευμένων με σπασμένη καρδιά σε ρόλους ηθοποιών του ποικιλομορφικού θεάτρου. Η Boni Adeliyi ξεχωρίζει στον ρόλο της απορριφθείσας Ελένης, επιδεικνύοντας αξιοπρέπεια στη θλίψη της, για να μεταμορφωθεί λίγα λεπτά αργότερα σε μια πολύ ανόητη και νευρική “σελήνη”.
Το απόλυτο αστέρι είναι η Emmy Stonelake στον ρόλο της Bottom. Είναι μια φυσική κωμική ηθοποιός και ταλαντούχα Σαιξπηρική ηθοποιός, προκαλώντας άφθονο γέλιο, αλλά ποτέ εις βάρος της γλώσσας. Όταν η Bottom μεταμορφώνεται σε γάιδαρο, με τεράστια κρεμαστά αυτιά, η Stonelake αναφωνεί: “Αυτό είναι για να με κάνουν γαϊδούρι!” και εισπράττει άφθονα γέλια και βαριά αναστενάγματα. Η ερμηνεία της είναι ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει η παράσταση: ο Σαίξπηρ γίνεται εύκολος, αλλά με προσεκτική στρώση νοήματος και αβίαστη συγκίνηση.
