Η Emily Wilson έχει καθιερωθεί ως η κορυφαία μεταφράστρια των ομηρικών επών, με την Odyssey (2017) και την Iliad (2023) να θεωρούνται πλέον τα πρότυπα της αγγλόφωνης βιβλιογραφίας. Η γοητεία της για τα έργα αυτά ξεκίνησε από την ηλικία των οκτώ ετών και, όπως φαίνεται, παραμένει αμείωτη. Στο νέο της βιβλίο, Crossing the Wine Dark Sea, η Wilson καταθέτει μια σειρά δοκιμίων για τις προκλήσεις της μετάφρασης και τις αποκαλύψεις που προσφέρει η ανάγνωση των κλασικών.

Η συγγραφέας εξερευνά τις συνδέσεις του αρχαίου κόσμου με το σήμερα, αναφέροντας προσωπικότητες από τον Spike Lee και τον Boris Johnson μέχρι τους Στωικούς της Silicon Valley. Ωστόσο, προειδοποιεί κατά της τάσης να βλέπουμε την αρχαιότητα αποκλειστικά ως έναν καθρέφτη του εαυτού μας. Με οξύνοια και ενίοτε καυστικό ύφος, δεν διστάζει να ασκήσει κριτική σε μεταφραστές ή ακαδημαϊκούς που, κατά την άποψή της, παγιδεύονται σε σνομπισμούς ή εθνικιστικές αναγνώσεις.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην ποιήτρια Σαπφώ και τις δυσκολίες ανασύνθεσης του έργου της, καθώς και στη διαμάχη που ξέσπασε γύρω από το μυθιστόρημα The Vegetarian της Han Kang, η οποία αναδεικνύει το αιώνιο δίλημμα: πρέπει ο μεταφραστής να είναι «αόρατος» ή να αναδεικνύει την ανοικειότητα του πρωτοτύπου; Η Wilson προτείνει μια μέση οδό, υποστηρίζοντας ότι οι εντάσεις και οι πολυπλοκότητες ενός κειμένου πρέπει να παραμένουν αναγνώσιμες.

Μέσα από τη δουλειά της, επιδιώκει να καταρρίψει την αντίληψη ότι τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά είναι απλώς «εργαλεία κοινωνικής διάκρισης». Για τη Wilson, η μετάφραση δεν είναι μια διαδικασία με μία και μοναδική σωστή λύση, αλλά ένας διαρκής πειραματισμός. Το βιβλίο κλείνει με ένα μανιφέστο 20 κανόνων για τη νέα γενιά μεταφραστών, ενθαρρύνοντάς τους να ξανασκεφτούν τα πάντα: «Αν το πρωτότυπο σε κάνει να γελάσεις, να κλάψεις ή να ανατριχιάσεις, τότε και η μετάφραση πρέπει να επιδιώξει αυτά τα αποτελέσματα».