Η νέα προσέγγιση της Laura Wade στο εμβληματικό έργο «Ο Βυσσινόκηπος» του Anton Chekhov, που παρουσιάζεται από το Royal Shakespeare Company, υπόσχεται πολλά μέσω ενός εντυπωσιακού καστ, ωστόσο το αποτέλεσμα αφήνει μια αίσθηση κενού. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε την Helen Hunt ως αριστοκράτισσα Madame Ranyevskaya, τον Bill Pullman στον ρόλο του αδελφού της, Gaev, και τον Kenneth Branagh ως Lopakhin, τον γιο παντοπώλη που διεκδικεί την οικογενειακή περιουσία, συμβολίζοντας την άνοδο νέων κοινωνικών δυνάμεων απέναντι στην παρακμάζουσα ρωσική ελίτ.
Παρά την παρουσία τόσων αναγνωρίσιμων ονομάτων, η σκηνοθετική ματιά της Tamara Harvey παρουσιάζει μια αξιοσημείωτη έλλειψη δυναμισμού. Η παράσταση αποτυγχάνει να μεταδώσει το συναισθηματικό βάρος και τις περίπλοκες απώλειες που διατρέχουν το κείμενο, με τον τόνο να παραμένει υπερβολικά ήπιος και επιφανειακός. Επιπλέον, η επιλογή των προφορών —με τους αριστοκράτες αδελφούς να μιλούν με αμερικανική προφορά και τον Lopakhin με βορειοϊρλανδική— δημιουργεί μια σύγχυση που αποδυναμώνει περαιτέρω το νόημα του έργου.
Αν και ο Michael Elwyn ξεχωρίζει στον ρόλο του γηραιού υπηρέτη Firs με τις κωμικές του στιγμές, οι υπόλοιποι χαρακτήρες μοιάζουν συχνά αμήχανοι. Η Helen Hunt, αν και καλείται να ενσαρκώσει μια γυναίκα γεμάτη πάθος και πένθος, στερείται προσωπικότητας στις κρίσιμες σκηνές, ενώ ο Bill Pullman, αν και διαθέτει κωμικό χάρισμα, περιθωριοποιείται σε έναν ρόλο που δεν αξιοποιείται επαρκώς.
Ακόμη και ο Kenneth Branagh, αν και προσεγγίζει τον Lopakhin με μια καλοπροαίρετη διάθεση, δεν καταφέρνει να αποδώσει τον ταξικό θυμό που απαιτεί ο ρόλος, παρά μόνο στην κορυφαία στιγμή της αποκάλυψης της ιδιοκτησίας του κτήματος. Το σκηνικό της Anna Fleischle, με την αισθητική της ξεθωριασμένης μεγαλοπρέπειας και τα ηχητικά εφέ του δάσους που υλοτομείται, προσπαθεί να δώσει μια ατμόσφαιρα εποχής, αλλά η σκηνική δράση στερείται της απαραίτητης υποβλητικότητας. Το έργο, που γράφτηκε το 1903, παραμένει μια σημαντική σπουδή πάνω στην κοινωνική αλλαγή, όμως σε αυτή τη μεταφορά του Royal Shakespeare Company, τα κοινωνικά και πολιτικά μηνύματα δεν καταφέρνουν να αποκτήσουν την αναγκαία δραματική αντήχηση. Η παράσταση θα συνεχιστεί έως τις 29 Αυγούστου.
