Η ευπάθεια των υποθαλάσσιων καλωδίων σε περιόδους συγκρούσεων έχει μετατρέψει τις υποδομές στον βυθό σε ένα κρίσιμο ζήτημα για την παγκόσμια επικοινωνία. Τους τελευταίους μήνες, 17 χώρες από την Ασία και την Ευρώπη έχουν ενισχύσει τη συνεργασία τους για στρατηγικές άμυνας, αν και οι δύο μεγαλύτερες θαλάσσιες δυνάμεις, η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες, απέχουν από αυτές τις πρωτοβουλίες.
Από την έκρηξη στον αγωγό Nord Stream μέχρι την ανάπτυξη νέων τεχνολογιών, όπως το κινεζικό σύστημα κοπής καλωδίων σε μεγάλα βάθη, ο βυθός έχει γίνει το νέο πεδίο γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων. Ωστόσο, ο Tony O’Sullivan, διευθύνων σύμβουλος της παγκόσμιας εταιρείας τηλεπικοινωνιών RETN, υποστηρίζει ότι η πραγματική ισχύς τέτοιων τεχνολογιών δεν έγκειται στην ίδια την καταστροφή, αλλά στην απειλή της.
«Δεν έχει την ίδια καταστροφική επίδραση με μία χρήση, αλλά μοιάζει ακριβώς με το πυρηνικό όπλο: δεν είναι η χρήση του το μεγαλύτερο πρόβλημα, αλλά η απειλή της», δήλωσε ο O’Sullivan στο Χονγκ Κονγκ. Στόχος είναι η πρόκληση ανησυχίας στον πληθυσμό για το ενδεχόμενο να συμβεί κάτι, διαταράσσοντας την κανονική λειτουργία της κυβέρνησης ή του πολιτικού συστήματος.
Στην πραγματικότητα, κάθε χρόνο καταγράφονται παγκοσμίως 150 έως 200 βλάβες σε υποθαλάσσια καλώδια, με τις περισσότερες να οφείλονται σε ανθρώπινα λάθη, όπως η αλιεία και οι άγκυρες πλοίων, ή σε φυσικά αίτια. Παρά τις καταγγελίες της βρετανίδας υπουργού Liz Lloyd για ρωσικά υποβρύχια που παρακολουθούν καλώδια, δεν έχουν επιβεβαιωθεί κρούσματα κρατικού σαμποτάζ από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο O’Sullivan τονίζει ότι ο πανικός συχνά παραβλέπει την ουσία: το πρόβλημα του διαδικτύου δεν είναι τόσο οι «κακόβουλοι δρώντες», όσο η αφέλεια στον σχεδιασμό των δικτύων και η επικέντρωση των επιχειρήσεων στη μείωση του κόστους έναντι της ασφάλειας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν το 2024, όταν η βύθιση ενός φορτηγού πλοίου από τους Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα προκάλεσε σοβαρά προβλήματα στη διασυνδεσιμότητα Ευρώπης και Ασίας, αναγκάζοντας την κίνηση να διοχετευθεί μέσω των Ηνωμένων Πολιτειών, προκαλώντας συμφόρηση.
Για τον ίδιο, ο σύγχρονος κόσμος απαιτεί διαφοροποίηση σε κάθε επίπεδο – διαδρομές, γεωπολιτικά μπλοκ και προμηθευτές. Οι επισκευές στον βυθό παραμένουν μία πρόκληση, καθώς απαιτούν από τέσσερις εβδομάδες έως και εννέα μήνες, λόγω έλλειψης εξειδικευμένων πλοίων και κινδύνων σε εμπόλεμες ζώνες όπως η Νότια Σινική Θάλασσα. «Οι τηλεπικοινωνίες σήμερα είναι ό,τι ήταν τα λιμάνια και τα αεροδρόμια στο παρελθόν. Αν δεν τα προστατεύσουμε, θα έχουμε σοβαρό πρόβλημα», κατέληξε.
