Όταν ήμουν στο πανεπιστήμιο, ένας φίλος μου είχε ένα ασυνήθιστο χόμπι: περνούσε ώρες παίζοντας έναν προσομοιωτή κυνηγιού στον υπολογιστή του. Το παιχνίδι ήταν τόσο αργό και απαιτούσε τόση αναμονή, που οι δημιουργοί είχαν προσθέσει μια δευτερεύουσα εφαρμογή με τρίλιζα, απλώς για να έχει κάτι να κάνει ο παίκτης όσο περίμενε να εμφανιστεί ένα ελάφι. Τότε μας φαινόταν αστείο, σήμερα όμως οι προσομοιωτές αποτελούν μια τεράστια βιομηχανία. Η παγκόσμια αγορά παιχνιδιών προσομοίωσης άγγιξε τα 4,86 δισεκατομμύρια δολάρια το 2020 και αναμένεται να εκτοξευθεί στα 21 δισεκατομμύρια δολάρια έως το 2030.

Δεν πρόκειται πλέον μόνο για τίτλους όπως το The Sims, το Rollercoaster Tycoon ή το Stardew Valley. Στο προσκήνιο βρίσκονται παιχνίδια όπως το Farming Simulator και το Euro Truck Simulator, όπου ο χρήστης οδηγεί φορτηγά ή εκτελεί εργασίες ρουτίνας σε πραγματικό χρόνο. Ως συγγραφέας βιντεοπαιχνιδιών, ένιωσα την ανάγκη να εξερευνήσω αυτό το φαινόμενο. Δοκίμασα το PowerWash Simulator, έναν τίτλο που σας βάζει στη θέση ενός ιδιοκτήτη επιχείρησης καθαρισμού. Αν και η ιδέα ακούγεται βαρετή, η διαδικασία καθαρισμού ενός φορτηγού ή μιας παιδικής χαράς προσφέρει μια περίεργη ικανοποίηση. Είναι σαν ένα ψηφιακό βιβλίο ζωγραφικής, ιδανικό για όσους αναζητούν την τάξη και τον έλεγχο μέσα από ασήμαντες εργασίες.

Το ερώτημα παραμένει: γιατί μας ελκύει τόσο μια τόσο χαμηλών απαιτήσεων δραστηριότητα; Μιλώντας ξανά με τον φίλο μου από το πανεπιστήμιο, μου έδωσε μια απάντηση που με προβλημάτισε: «Υπάρχει μια ομορφιά στο εφήμερο και στην απόδοση της λεπτομέρειας. Η αναμονή και η εστίαση σε κάτι καθημερινό μας αναγκάζει να δώσουμε προσοχή σε όσα συνήθως προσπερνάμε». Ίσως τελικά η γοητεία των παιχνιδιών προσομοίωσης να κρύβεται ακριβώς εκεί: στην ικανότητα να προσέχουμε τα μικρά πράγματα. Παρόλα αυτά, παραμένει το ερώτημα αν αυτή είναι η πιο υγιής διέξοδος για να ηρεμήσει κανείς, ή αν απλώς επιλέγουμε να διοχετεύουμε την προσοχή μας σε ψηφιακές ψευδαισθήσεις αντί για την ίδια την πραγματικότητα.