Η λέξη “hotel” έχει την ίδια ρίζα με το “hostel” και το “hospital”, και για μερικά χρόνια στα μέσα του 20ού αιώνα, το Hôtel Lutetia στο Παρίσι λειτούργησε και με τις τρεις ιδιότητες. Χτισμένο το 1910 σε ένα στυλ που συνδύαζε το αρ νουβό και το αρ ντεκό, το ξενοδοχείο στη Αριστερή Όχθη του Σηκουάνα αποτέλεσε πόλο έλξης για καλλιτέχνες και διανοούμενους, όπως ο Ernest Hemingway, ο Pablo Picasso, ο Henri Matisse και ο James Joyce. Ωστόσο, η ιστορία του Hôtel Lutetia παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένη με τη δραματική μοίρα των Γερμανών πολιτικών αντιφρονούντων που κατέφυγαν εκεί για να γλιτώσουν από τον Hitler.

Στο βιβλίο της “Hotel Exile: Paris in the Shadow of War”, η Jane Rogoyska αναδεικνύει πώς οι διανοούμενοι της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, όπως ο Heinrich Mann, οργάνωσαν από το ξενοδοχείο την αντίσταση κατά του ναζιστικού καθεστώτος. Η κατάσταση επιδεινώθηκε ραγδαία με τη γερμανική κατοχή του Παρισιού το 1940, όταν το ξενοδοχείο επιτάχθηκε από την Abwehr, τη ναζιστική υπηρεσία πληροφοριών με επικεφαλής τον ναύαρχο Wilhelm Canaris. Την ίδια στιγμή, πολλοί ένοικοι του ξενοδοχείου, όπως ο Walter Benjamin και η Irène Némirovsky, βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη φρίκη του διωγμού, με τραγικές συνέπειες για πολλούς από αυτούς.

Το Lutetia αποτέλεσε επίσης το τελευταίο κεφάλαιο της τραγωδίας για εκατοντάδες επιζώντες των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Μετά την απελευθέρωση του 1944, το ξενοδοχείο μετατράπηκε σε κέντρο επαναπατρισμού. Εκεί, στα ίδια δωμάτια που παλαιότερα διέμεναν οι ναζιστές αξιωματικοί, οι επιζώντες έλαβαν ιατρική περίθαλψη και φροντίδα. Όπως περιγράφει η Rogoyska, έξω από την περιστρεφόμενη πόρτα του ξενοδοχείου, εκατοντάδες άνθρωποι με δάκρυα στα μάτια κρατούσαν φωτογραφίες συγγενών τους, ελπίζοντας σε ένα θαύμα που τις περισσότερες φορές δεν ήρθε ποτέ, καθώς η σκιά του πολέμου είχε αφήσει ανεξίτηλα σημάδια στις ζωές όλων.