Το άλμπουμ Mr Cobra ξεκινά με την κεντρική ηρωίδα, Babygirl, την οποία υποδύεται η Κορεατοαμερικανίδα πειραματική μουσικός Lucy Liyou, να καλεί με απόκοσμο τρόπο τον εραστή της, ενώ ο ήχος του πιάνου διαπερνά ένα άδειο μουσικό καμβά. Κατά τη διάρκεια του δίσκου, οι υφές της Liyou διογκώνονται και υποχωρούν, πραγματοποιώντας απότομες στροφές προς disco ρυθμούς και ένα χιουμοριστικό στιγμιότυπο με αναφορές στην Taylor Swift, για να καταλήξουν τελικά σε ήχους αγροκτήματος και ροές σκέψης που αποδίδονται από ψηφιακή φωνή.

Αυτή η προσαρμογή του προσωπικού μουσικού-θεατρικού έργου της Liyou, που ανατέμνει μια γεμάτη πόθο σχέση με έναν θύτη, μετατράπηκε σε έναν δίσκο που η ίδια χαρακτηρίζει ως μια δημιουργία «για τη ντροπή». Το κυρίαρχο θέμα του Mr Cobra είναι η δύναμη της επιθυμίας να διαβρώνει και να σαγηνεύει, αλλά μέσα από τους ημι-αυτοβιογραφικούς χαρακτήρες της, η Liyou καλύπτει ένα ασταθές συναισθηματικό πεδίο. Η μουσική της περιλαμβάνει ένα μείγμα πάθους, ανησυχίας και συναισθηματικής απόστασης, αποφεύγοντας κάθε προσπάθεια για μια καθησυχαστική κατάληξη.

Ο σχολιασμός της Liyou σχετικά με την έλλειψη ελέγχου στις καταχρηστικές σχέσεις είναι ιδιαίτερα διεισδυτικός στην έντασή του, καθώς η Babygirl παρουσιάζει ραγδαίες μεταβολές στα κίνητρά της. Οι υποτακτικές επιθυμίες της στο κομμάτι Constrictor (Haha) διακόπτονται απότομα όταν νιώθει αποστροφή στο Old MacDonald Had a Charm, παρόλο που μέχρι το τέλος του κομματιού επιστρέφει στο φλερτ. Η Liyou συχνά «παίζει» με την κουλτούρα των διασήμων –το όνομά της είναι μια σκόπιμη παραλλαγή του ονόματος ενός αστέρα του κινηματογράφου–, ενώ στο κομμάτι Romeopathy, το τραγούδι Love Story της Taylor Swift μετατρέπεται σε μια απεγνωσμένη έκκληση για στοργή. Αυτά τα έντονα στοιχεία, όπως οι παιδικές ρίμες και τα disco διαλείμματα, ενδέχεται να επισκιάζουν την αίγλη του χαοτικού και προσεγμένου άλμπουμ, ωστόσο αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του πνεύματος αυτής της ευφυούς και παιγνιώδους κυκλοφορίας από μια μουσικό με πληθωρικά ταλέντα.