Στο Λονδίνο, μια ομάδα νέων δημιουργών, η Βαλεντίνα Αντράντε, η Ελίζαμπεθ Αλβαράντο, η Λούσι Γουέι, ο Τόμι Ρος-Γουίλιαμς και η Τζοάνα Ναστάρι, επιχειρούν μια τολμηρή θεατρική εξερεύνηση των εμπειριών των γυναικών από τη Λατινική Αμερική στη σύγχρονη βρετανική πρωτεύουσα. Η παράσταση ξεκινά με έναν τρόπο που θυμίζει συναυλία ποπ, όπου τέσσερις αινιγματικές φιγούρες παίρνουν πόζες στο ρυθμό τεκνό μουσικής, αναμεμειγμένης με επιλογές από τη βρετανική απογραφή πληθυσμού. Η απουσία της λέξης “Latinx” ανάμεσα στις φυλετικές κατηγορίες (“Λευκοί, Μαύροι, Ασιάτες, Μικτοί”) είναι εμφανής.
Η δράση μεταφέρεται σε μια γιγάντια “λάστιχο” μαλλιών, όπου οι ηθοποιοί διαπραγματεύονται την ταυτότητα: Καρναβάλι του Notting Hill ή του Ρίο; Μπικίνι Βραζιλίας ή απλό μαγιό; Οι ηθοποιοί τεντώνουν το λάστιχο προς διάφορες κατευθύνσεις, απεικονίζοντας τη διαρκή εσωτερική πάλη μεταξύ του αισθήματος του ανήκειν σε δύο τόπους ταυτόχρονα. Αργότερα, το κοινό καλείται να απαντήσει σε ερωτήσεις του βρετανικού τεστ πολιτογράφησης, με σχεδόν κανέναν να γνωρίζει τις απαντήσεις.
Είναι κρίμα, όμως, που αυτές οι εντυπωσιακές οπτικές απεικονίσεις της ζωής ως μετανάστρια Latinx επισκιάζονται από το κύριο σώμα της παράστασης, το οποίο αποτελεί μια φαινομενικά ελεύθερη αφήγηση, αχνά εμπνευσμένη από το σκάνδαλο της HSBC του 2012. Η ιστορία επικεντρώνεται στην Αλε (Γιανέξι Ενρίκεζ), η οποία προσπαθεί να συνδυάσει τις εξετάσεις της με τις πρωινές βάρδιες ως καθαρίστρια σε τράπεζα. Η αδερφή της, η ερευνήτρια δημοσιογράφος Κατά (Λορένα Αντρέα), η οποία επισκέπτεται από τη Χιλή, στρατολογεί τη Λουσία (Σεσίλια Αλφόνσο-Ίτον) για να διεισδύσει, να ενταχθεί στην ομάδα της Αλε και να διερευνήσει τις εκμεταλλευτικές πρακτικές της τράπεζας.
Η πλοκή μετατρέπεται σε μια κλοπή τράπεζας τύπου “Scooby-Doo”, με στιγμές έντονης αγωνίας, καθώς το τρίο – μαζί με την συνάδελφο καθαρίστρια Χάνι (Ναθάλι Σαμπίνο) – αγωνίζεται να ολοκληρώσει μια παραβίαση δεδομένων, ενώ γύρω τους εκτυλίσσεται ένα πολυτελές πάρτι. Υπάρχουν μερικές εφευρητικές χρήσεις αντικειμένων, όπως ένα παιχνίδι τσιουάουα και μια πλαστική μάσκα, ωστόσο, η παράσταση μοιάζει περισσότερο με ένα αμάλγαμα ιδεών παρά με κάτι ρευστό και συνεκτικό.
Αυτό ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι πέντε συγγραφείς έχουν την υπογραφή τους· περιστασιακά, ακούγεται η φωνή κάποιου από αυτούς σε voice-over, στην παραγωγή αυτή που σκηνοθετείται επίσης από τους Γουέι και Ρος-Γουίλιαμς. Εμφανίζεται η ένταση μεταξύ αδελφών, η αίσθηση του να μην ανήκεις πουθενά, και ένα δευτερεύον σενάριο μετανάστευσης που προστίθεται την τελευταία στιγμή. Όμως, το μήνυμα που οι συγγραφείς προσπαθούν να αφήσουν χάνεται στην πορεία. Χρειαζόμαστε περισσότερες ιστορίες από άτομα Latinx – τον ταχύτερα αναπτυσσόμενο πληθυσμό στο Ηνωμένο Βασίλειο – στις σκηνές μας. Όμως, αυτή η παράσταση στερείται μιας ενοποιητικής εστίασης.
Η παράσταση παρουσιάζεται στο Brixton House, Λονδίνο, έως τις 3 Μαΐου.
