Το “Private View”, το έργο της πρωτοεμφανιζόμενης Jess Edwards, ξεκινά με μια τυχαία συνάντηση που εξελίσσεται σε μια δυσλειτουργική σχέση, θέτοντας τις βάσεις για ένα queer δράμα γεμάτο ένταση. Η παράσταση, η οποία έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές και έχει προταθεί για πολλαπλά θεατρικά βραβεία, επιδιώκει να απεικονίσει τη θεωρία της κβαντικής διεμπλοκής, όπου δύο ξεχωριστά σωματίδια συνδέονται άρρηκτα. Ωστόσο, στο “Private View”, η ρομαντική πτυχή δίνει τη θέση της σε μια σκοτεινή πραγματικότητα, καθώς οι δύο γυναίκες μπλέκονται η μία γύρω από την άλλη, μέχρι που η μία αδυνατεί να αναπνεύσει, με την συν-εξάρτηση να μετατρέπεται γρήγορα σε καταναγκασμό.
Οι δύο πρωταγωνίστριες, η Patricia Allison, γνωστή από το “Sex Education”, και η Stefanie Martini, από το “The Gold”, ενσαρκώνουν τους ρόλους τους με αξιοσημείωτη ένταση. Από την πρώτη τους στιγμή, με έναν διάλογο γεμάτο απότομες εναλλαγές, ο χαρακτήρας της Martini, μιας πλούσιας 39χρονης εικαστικού και αναρρώσασας αλκοολικής, παρουσιάζεται ιδιαίτερα έντονος, σχεδόν απωθητικός. Η υπερβολικά ειλικρινής φλερτολογία της μοιάζει να απωθεί αντί να έλκει τον χαρακτήρα της Allison, μιας 23χρονης φοιτήτριας φυσικής, απομακρύνοντάς την. Αυτό το μοτίβο επαναλαμβάνεται, με την έκπληξη να μην έγκειται στην κάθοδο της εικαστικού σε έναν χειριστικό χαρακτήρα, αλλά στην πιο γήινη επιθυμία της φοιτήτριας να είναι μαζί της.
Σε έναν κόσμο όπου οι σχέσεις μεταξύ γυναικών συχνά περιγράφονται ως ραγδαίες, το ειδύλλιο αυτού του χαοτικού ζευγαριού περιλαμβάνει ακόμη και μια μεσάνυχτης εισβολή στο εργαστήριο, προκειμένου η φοιτήτρια φυσικής να παρακολουθήσει ένα κβαντικό πείραμα. Η σκηνή αυτή, με την εντυπωσιακή χρήση φωτισμού από την Catja Hamilton και τον ήχο από τον Josh Anio Grigg, είναι καλοσχεδιασμένη. Παρόλα αυτά, οι πράξεις τους δεν έχουν μακροπρόθεσμες συνέπειες, με αυτό το υποτιθέμενο περιστατικό, το οποίο θα μπορούσε να απειλήσει την καριέρα της φοιτήτριας, να ξεχνιέται γρήγορα, μειώνοντας έτσι το δραματικό βάθος της ιστορίας.
Το ζευγάρι παίζει με τις δυναμικές εξουσίας, τόσο στην κρεβατοκάμαρα όσο και σε δημόσιες τουαλέτες. Η σκηνοθεσία της Annie Kershaw και οι φωτισμοί της Hamilton δημιουργούν σύντομες, παραισθησιακές στιγμές σαγήνης, σαν το αποτύπωμα ενός φλας φωτογραφικής μηχανής, με σώματα να προβάλλονται ως σιλουέτες ενάντια σε έντονα, νυχτερινά χρώματα. Σε αυτό το πλαίσιο, ο χαρακτήρας της Allison αρχίζει και πάλι να επιδεικνύει δισταγμό. Της αρέσει να της λένε τι να κάνει, αλλά δεν θέλει αυτή η δυναμική να επεκταθεί πέρα από τον τρόπο που αγγίζουν η μία την άλλη. Για την εικαστικό της Martini, η ασταθής αίσθηση ελέγχου γίνεται ολόκληρος ο κόσμος της.
Γίνεται μια προσπάθεια σύνδεσης της αγάπης και της επιστήμης, με εναργείς εξηγήσεις επιστημονικών θεωριών να ενσωματώνονται στον διάλογο και να παρουσιάζονται ως μεγάλες μεταφορές. Για το Λονδίνο, για την αγάπη, για το μέλλον. Ωστόσο, η συμπίεση των ξεχωριστών ζωών τους εκτυλίσσεται καθώς οι δύο γυναίκες δηλώνουν απεγνωσμένα η μία στην άλλη ότι είναι το ίδιο άτομο, αντί να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι αυτό είναι αλήθεια. Το “Private View” είναι μια αισθητικά γυαλισμένη εξερεύνηση μιας ανθυγιεινής σχέσης, αλλά είναι δύσκολο να ταυτιστούμε ή να ανησυχήσουμε πραγματικά για ένα ζευγάρι στο οποίο δεν πιστεύουμε.
