Η opera/”>Regents Opera, γνωστή για τις φιλόδοξες παραγωγές της, παρουσιάζει τη “Σαλώμη” του Ρίχαρντ Στράους, ένα έργο που χαρακτηρίζεται ως το “πιο επικίνδυνο” της λιμπρετίστας. Η εταιρεία, έχοντας προηγουμένως αναλάβει ολόκληρο τον κύκλο “Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν” του Βάγκνερ με περιορισμένο ορχηστρικό σύνολο στο ιστορικό boxing venue York Hall, φέτος συγκεντρώνει ένα σχήμα 24 μουσικών για την “Σαλώμη”.
Παρόλο που η ορχήστρα, υπό τη διεύθυνση του Ben Woodward, έπαιξε σε ειδική διασκευή του Nigel Shore, ο ήχος της απόμακρης θέσης της στο χώρο έμοιαζε κάπως αμβλυσμένος. Η έλλειψη πολυφωνίας στα έγχορδα του Στράους και η περιορισμένη αντίθεση μεταξύ των εκρηκτικών κορυφώσεων και των πιο απόκοσμων στιγμών του έργου, περιόρισαν τη δυνατότητα απόδοσης της πλούσιας υφής της παρτιτούρας. Ωστόσο, αυτό οδήγησε σε μια ασυνήθιστη σαφήνεια, ενώ η προεξοχή της σκηνής μήκους 20 μέτρων βοήθησε τους τραγουδιστές, οι οποίοι είχαν ένα σημαντικό “προβάδισμα” έναντι των οργανοπαικτών.
Οι ερμηνευτές είχαν ανάμεικτη ανταπόκριση. Ο Freddie Tong ως Ιωανάης, διέθετε φωνή βαγκνερικής κλίμακας, με την έντονη οργή του να παραμένει ζωντανή ακόμη και με την πλάτη του γυρισμένη στο κοινό. Ο James Schouten ως Ναραμπόθ, υπήρξε ακόμα πιο ισχυρός, με πλούσιο και ζεστό τόνο από τις χαμηλές έως τις ψηλές νότες, ενώ η αμήχανη σκηνική του παρουσία προσέδιδε δραματικό νόημα. Η Mae Heydorn στην ερμηνεία της Ηρωδιάδας, ήταν εκρηκτική παρά όμορφη, με σκοτεινό τόνο αλλά δυσκολία στις υψηλές νότες, δημιουργώντας ένα απροσδόκητα αποτελεσματικό δίδυμο με τον Robin Whitehouse, ο οποίος ως Ηρώδης, εμφανίστηκε με ένα σύγχρονο, λιγότερο επιβλητικό ύφος. Από τους μικρότερους ρόλους, ξεχώρισαν οι Felix Kemp και Davide Basso.
Η επιτυχία της “Σαλώμης” εξαρτάται, ωστόσο, από τον ομώνυμο ρόλο. Η Kirsty Taylor-Stokes αποτελεί το σημαντικότερο πλεονέκτημα αυτής της παραγωγής. Η φωνή της είναι αντάξια της απαιτητικής γραφής του Στράους, με πλούσιο σοπράνο, συναρπαστικές χαμηλές νότες και μόνο περιστασιακά οξεία υψηλά. Παράλληλα, αποδίδει πειστικά τον ρόλο. Η σύγχρονη-περίπου-παραγωγή του σκηνοθέτη Mark Ravenhill, με αναφορές στην εποχή των ’80s και σύγχρονα στοιχεία, ξεκινά με το πάρτι γενεθλίων του Ηρώδη, όπου η Σαλώμη, ως επαναστατημένη έφηβη, φοράει μπλουζάκι των Guns N’Roses. Στον Χορό των Επτά Πέπλων, αντί να αφαιρεί ρούχα, αρπάζει αντικείμενα από άλλους, ενώ η Taylor-Stokes κινείται με την αυτοπεποίθηση μιας επαγγελματία χορεύτριας. Ενώ στις εναρκτήριες σκηνές ο Ravenhill αξιοποίησε δυναμικά όλο τον χώρο, στο τέλος, το υπόλοιπο καστ απλώς παραμένει ατάραχο, με τα μάτια στραμμένα μακριά από τη Σαλώμη, η οποία είναι γοητευμένη από το αποκεφαλισμένο κεφάλι του Ιωανάη. Το κλείσιμο της Taylor-Stokes υπήρξε εξίσου συναρπαστικό και ανησυχητικό. Η παράσταση θα παίζεται στο York Hall, Bethnal Green, έως τις 23 Απριλίου.
